VALDEOROSA

trallazos

2011-12-15T04:59:00.000-08:00

TRALLAZOS

Pum nena pum. Esa é a música que nos separa-daddy. A do principio. O pum pum da criatura humana. Colgada do aire.

****

Unha leve e sutil caricia no esparto bastaría para comprendelo.
Pero tu dime-y sin temor:cuántas muertes nacen en ti?

****

A pesar do ruído-permaneces así: en éxtase. Nada perturba a intimidade secreta...
O sol morre a túa beira. Y te separas. Y mueres.

****

Foi unha escisión-unha distancia irreparábel. Un murmurio xordo.

****

Agora-as paredes inchan todo de ausencia. E -a verdade- non me sorprende. Sempre me pareceu que a dor é un cristal que rompe as costuras de dentro das casas facendo un túnel entre o salón e a tráquea. Neste caso o meteorito foi un trallazo no hipotálamo.

Así é que eu -vástaga de bronce e zucre- entrei nesa grota grande e cheguei ao noso canón do Sil-en Colorado.
Dalgún xeito perdín a idea muscular de vivir.

****

E teño -por iso- grandes dificultades de supervivencia. É certo. Aceptar o teu esquema esquelético e ser contigo piel roja é unha operación complicada-daddy. Tal vez por esa razón te busco y te busco porque anhelo la explosión: o trallazo na memoria. Quero desinchar as paredes. Colocar a bomba no túnel. Romper todo.

Mais rien ne casse plus car nous avions un contrat d'amour inexplicable. Une forteresse.

****

Do noso contrato-quédome co campo -e- principalmente- con esa elástica compostura da herba. El desvanecimiento violeta de algunas flores tibias lo quiero también para mi. Igualmente farei meu o rebumbio de estalotes marcándome o paso: pum nena pum. Pum pum.

****
****

Mátame esta angustia. Non é melancolía. É un terror denso e abdominal: une grosse émotion à l'intérieur. Xusto no estómago da pobreza.

Vivo pois un éxodo brutal coa absurda pretensión de atravesar o Nilo en canoa. Quero pasar do Courel a Novoneyra e volver aquí-ao centro. Ler a Keats en silencio e respirar

Fareino porque non teño pensado aceptar que somos un pum pum que se desfai entre os dedos-que sucumbe aos golpes do vencello dalgúns bárbaros inertes.

****
****

Creo que Dylan Thomas consideraba a poesía algo orgánico. Talvez por iso a sentiu como un vergallo no centro da cabeza pois é aí onde habita o criterio desorganizado. Más inclinado a caer que a levantarse-o maldito entre os malditos cubriu de esparto as palabras. Foi un titán moi bárbaro nas tabernas.

A creación poética esquematízase así-nun pensamento orxíastico-a pesar da distorsión da linguaxe e das súas particulares trampas.

Por iso-o segredo mellor gardado dos poetas radica no tránsito dos particulares asuntos á expresión exacta. Malia todo-o máis probábel é que non exista camiño algún. Unicamente unha negrísima poza azul celeste. Todas as grandes zorras masculinas da historia viven aí. Definitivamente temos que berralo.

****
****

Un poema de amor Aquí?

2011-11-06T02:42:00.000-08:00

Un poema de amor Aquí?

Escribiríache con gusto un poema de amor. Metería nel a visión do teu corpo e esas mans carniceiras sobre min. Devoraría o teu soldado interior-baby...
Lamentabelmente non podo facelo. Non teño industrias para dar acubillo a esta ansia túa. E así-como quen non quere a cousa-calo.

O pulso mide os metros de distancia: constrúe un sistema matemático da usura: un lugar que non existe.

Aquí non está.

Mentres-as cabezas caen ceo abaixo. Discordantes na intemperie. Son cabezas grandes e inmensas. Cabezas rodando cabezas sobre nós. Aquí: neste sitio que non é-procuramos a cociña da casa-por exemplo. Destinámola á diverxencia.
Facemos dela un centro de observación natural e vemos -¡Oh si! Lo vemos!-que existe un tramo que nos separa: dende o cuarto até o baño: unha autoestrada interior: a ponte que-supostamente- acurtaría distancias.

A política faise Aquí: por iso non existe.

Daquela-meu amor- teño claro o que facemos. O que facemos é transitar: percorrer distancias infindas para abrazármonos. E a devoración faise explícita da seguinte forma: ti achégaste pola porta e eu-sabendo como sei que queres tragarme- abro a boca para meterte dentro. Somos entón un laboratorio humano-darling-un vivísimo sacrilexio indecente. Por iso non podo escribir un poema de amor.

A científica exploración urbana trouxo o decepcionante da luz incandescente: ces verdoyants vermicelles lumineux qui traînent à nos côtés-comme des vermines...

E-líquidos xa pola desazón-amámonos menos. Por iso este poema-me beloved-non pode ser outra cousa que un poema da destrución: o esquema da usura de Pound.

EIS O PRECIOSO TEXTO ESCRITO POR BEGONHA CAAMAÑO PARA A PRESENTACIÓN DE DESOBEDIENCIA

2011-10-03T11:49:00.000-07:00

A DESOBEDIENCIA DE ROSA ENRIQUEZ

Aínda que fun convidada a participar nesta presentación que nos reúne para vos falar de “desobediencia”, teño que vos falar primeiro de Rosa, porque non se pode desligar este volume de poemas da personalidade da súa autora.

Non hai moito que coñezo a Rosa Enríquez, apenas dous anos, pero si vos confeso que o meu con ela foi un namora inmediato, o que se di un amor a primeira vista (agardo que mutuo). Cativáronme de Rosa a súa espontaneidade á hora de expresar sentimentos, a súa xenerosidade afectuosa e o seu afán de aprender. Namorei da súa ansia por descubrir e descubrirse e da súa ousadía e afouteza ao amosar ao mundo o resultado das súas pescudas e descubertas.

Rosa Enríquez é unha muller que se abre en canal a si mesma para analizarse, para procurar dentro dela aquilo que non lle gusta e quere erradicar da súa esencia, para descubrir aquelas outras partes do seu ser nas que si acredita. Rosa íspese, mergulla dentro dela, escarva nas entrañas para encontrar á muller que non lle deixaron ser, e sae desa viaxe visceral e sanguenta vitoriosa, triunfante, luminosa. Máis Rosa ca nunca, máis Enríquez, máis Noia. Disposta a facer co mundo o que fixo con si propia: poñelo patas arriba, cuestionalo, esnaquizalo, para logo, xuntando os anacos xa libres de artificios e enganos, vomitalo todo e ofrecérmonolo máis puro e limpo, máis desexábel, máis humano. Ese outro mundo posíbel que tanto arelamos.

Pero esa procura de si mesma e do mundo, ese remexer co dedo nas vísceras, non é un camiño do que se saia indemne. Máis forte si, pero magoada. Con feridas fondas e lacerantes que nos han acompañar de por vida. Cicatrices que trazan o mapa do percurso de Rosa na súa loita contra a convencionalidade. Marcas vitais que, sen pudor, de forma case obscena, a autora nos amosa agora neste volume que hoxe se presenta.

5
DESOBEDIENCIA non é só un conxunto de fermosísimos poemas. É a xeografía dunha batalla; un caderno de guerra.

Eu non son nin poeta, nin crítica literaria, nin profesora de literatura. Non podo pois ofrecervos unha análise das fonduras estilísticas, da beleza da linguaxe, do acertado das imaxes ou da orixinalidade dos recursos empregados pola autora. Convídovos a suplir as miñas carencias coa lectura do fermoso Limiar do escritor Anxo Angueira, que abre o libro, ou a recente crítica publicada por Armando Requeixo e que podedes atopar no seu blog.

A miña é unha lectura dende as emocións e dende a política. Unha lectura, obviamente, en clave de xénero. O XÉNERO, esa categoría esporea que tanto dano nos leva feito a todas e todos e que latexa, cando non alenta a desobediencia que Rosa Enríquez nos propón neste seu novo poemario.

Rosa estrutura o seu libro en catro partes, catro seccións que poden semellar antagónicas pero que son complementarias e necesarias entre si; consecuencia cada unha das anteriores.

Poemas que non din nada é como a autora titula a primeira destas seccións.
Preséntanos nela a protagonista de libro: Pauline ( para min a propia Rosa disfrazada de francesa), e ao seu amante, Antoine.
Fálanos aquí do naufraxio do cotiá e dunha incipiente necesidade de fuxir da
trivialidade, de escorrentar as convencións, de rebentar as normas.
Pero Pauline/Rosa está prendida nunha trampa. Unha relación amorosa desigual, subordinadora, por veces alienante.
E ela, que quería un amor maxestoso, un amor que rebentase a moralidade do vulgar, insubmiso, desobediente; el, Pauline/Rosa..Rosa/pauline que procuraba a rebelión a traveso do amor, descúbrese presa nunha das máis primitivas estratexias de dominación. Aparece aí o desencanto, fisgan súa pel as primeiras feridas: as causadas pola ingratitude e a decepción. Porén, Pauline é insubmisa de seu, non precisa dese amor para rebelarse. A rebeldía latexa no seu interior mesmo antes de que Pauline sexa consciente dela, mesmo antes de que Rosa saiba como nomeala.

No canto de se acomodar nesa relación e na súa segura domesticidade, Rosa/Pauline marchan, despréndense, inician o camiño cara as vísceras do seu ser.
Son a Pauline orgullosa que di, citando os versos da autora “Nada. Tu ne sais rian. T'es devenu tigre. Por iso nunca che pedirei amor. Sobre todo no lo pediré”. Eis a muller que non se resigna, que descobre nela a vontade primixenia para dicir NON. A Rosa que inicia o camiño que non ten volta, que solta amarras para probar contra o vento as súas propias forzas. A muller que di (volvo citar textualmente): “ Tristes son todos os que levan paraugas e descoñecen o instinto. Os que obedecen”.

Remata esta primeira parte con Pauline/rosa fuxindo da podremia da indiferenza e do egoísmo dos búfalos con fasquía de amante para mergullarse nun universo propio e distinto. Baixo o epígrafe de “Poemas que din todo” Pauline e Rosa enfróntannos á náusea da súa propia conciencia. Ao noxo ao se descubriren obedientes cando se soñaban rebeldes.
“Somos vítimas da exhibición: somos mentira” di Pauline coas palabras de Rosa, e engade noutro poema “É esta a urxencia: comprender que levamos con nós o tacto da usura. Que nalgún momento, en determinadas condicións atmosféricas, somos monstros vestidos de madreperlas. El cielo no podrá evitarnos esa verguenza”

Comeza entón a travesía necesaria do particular ao colectivo, do íntimo ao público. E o sentido da rebelión muda de rumbo. Xa non se procura a desobediencia para sermos seres brillantes e únicos afastados da vulgaridade da moral burguesa. Pauline e Rosa, abrazadas, queren ser socialmente útiles na súa desobediencia.
Antoine e as súas promesas, os seus afagos e os seus enganos vaise perdendo. Xa non vale o seu falso paraíso no que Pauline/rosa é ao tempo adorada e negada, desexada e humillada. Agora son elas as búfalas, elas as que estouran e despezan a trampa cursi dese amor romántico.

“Pauline sous la pluie. Sabe que foder en público é un acto abominábel, pero desobedece”

5

Nos versos de Rosa aparece o sexo como metáfora da rebelión, como símbolo da insubmisión ao politicamente correcto.

Fronte ao amor, a irreverencia do sexo que non se agocha.
Xa non democracia representativa e “solidariedade”, senón asemblearismo e xustiza.

Xa non cortesía, senón respecto.
Non discrepancia tímida, amabelmente expresada, senón o berro atronador da protesta aberta.
Non o rumor das pregarias senón o canto da disidencia.

Nunca máis someterse, nunca máis aceptar. Nunca máis
Rebelarse. Rebelarse sempre.
Desobediencia como clamor; como ética.

A transformación de Rosa/pauline é xa na terceira parte do poemario unha realidade evidente e irreversíbel . En “Des petits morceaux de amour e de tristesse”. Pauline /Rosa posúe a forza insurrecta dos cimarrróns que deixaron de ser escravos porque decidiron deixar de ser escravos. As dúas, Rosa e Pauline, Pauline e Rosa finalizaron con éxito a súa transformación.
Xa non son máis as submisas amantes que imploran caricias, que ceden os seus desexos ante o desexo do amado.
Xa aprenderon a ser elas sen necesidade de que ninguén as aprobe, xa non precisan de consentimentos alleos.
Xa non piden permiso nin suplicaran amor. Nunca máis o farán.
Sábense fortes na súa diferenza. Saben que é nesa diferenza onde radica a súa fortaleza, e vana defender. A morte.

Chegamos así ao final do libro: dez poemas que a autora presenta a modo de decálogo baixo o título de Quelques morceaux pédagogiques.
Pauline e Rosa atopan no feminismo a expresión da súa rebeldía e viaxan agora dende o xénero á humanidade. Son terra, choiva e mar embravecida
5

exhibindo con orgullo aquilo que as fai universais: a súa diferenza.
E nese feminismo, nesa diferenza, proclaman que o seu xénero fainas proletarias, inmigrantes.., estranxeiras,...... sempre estranxeiras.

Son palestinas en terra ocupada, árabes en territorio cristiá, ateas ante calquera fe.
Son sen papeis en Europa, galegas en España, mulleres na Galiza patriarcal.

E saben que a súa liberación non virá nunca das mans enganosas dos diferentes dominadores que as oprimen, aínda que adopten o sorriso amable do “amor”.
Saben que a súa rebelión faínas alleas a calquera territorio e, por iso mesmo, con dereito a todos eles.

E cito agora unha parte do último poema “Mais no fondo -malia todo este descubrimento- insisto: son analfabeta. O mundo fáiseme complexo e nin o silabario podería ler. Dedícome ás árbores. Je suis chair florissante: follaxe e rama. Así é que habito nas fronteiras: no núcelo fundacional do sensíbel.
Libertaria”

Rosa e Pauline saíron do abismo, pero é nas marxes onde se encontran cómodas, onde deciden instalarse, e dende alí vociferan, desobedientes: contra a exclusión, contra o poder, contra a mentira...,contra as certezas.

Begoña Caamaño
Compostela, setembro 2011

PRESENTACIÓN DE "DESOBEDIENCIA" O 29 DE SETEMBRO. EN COUCEIRO. ÁS 20:00

2011-09-08T04:20:00.000-07:00

Teño o pracer de vos convidar á presentación de "DESOBEDIENCIA" o xoves 29 de setembro, en Couceiro. Ás 20:00.

Estarán presentes o escritor Anxo Angueira, a xornalista e escritora Begonha Caamaño e o poeta Alberte Momán.

Eu mesma creo que estarei presente!!!

Saúdos!

En homenaxe ao meu pai, Esteban Enríquez, falecido o 4 de maio do 2011, chegan estas "CARTAS CRUZADAS: DE CUBA ÁS TERRAS D' O BOLO" (La Región)

2011-08-13T06:07:00.000-07:00

Prezada Ana:

Recibín hai uns días unha postal preciosa. Era d' A Habana. Nun principio, olleina con certa incredulidade, mais logo comprendín que si, que evidentemente era túa. E alí estabas novamente, no paraíso caribeño, con azos, supoño, de vivires a tope ese amor encendido. Estás feita unha 'gentlelady', darling!! Entre perfumes e afeites, vexo que enfeitizas aos homes. Sobre todo a un, ese que che trae de avión en avión, para pasar unha semana contigo despois de tanto tempo sen vervos. Debe ser durísimo estar namorada dun tipo que vive a miles de quilómetros e que, ademais, non ten un can para vir por aquí, caendo, deste xeito, todo o peso da relación sobre ti. Es unha crak. Auténtica. Un animal humano marabilloso. Abofé que si! Dígocho co corazón na man, pois admiro ese teu espírito afouto, indiferente ás críticas que suscitas entre as túas amizades. O aburguesamento alimenta actitudes hipercríticas con todo aquilo que sae dos límites marcados, e ti, Ana, atravesaches os devanditos límites hai tempo. Que dirán agora de ti, rula? Dirán, por exemplo, que es unha 'descerebrada', que se che foi a pinza, que xa imaxinaban que farías algo así? Que andas desesperada. E que digan o que lles pete!! Ante casos coma este, de 'sucidio social' por amosar sentimentos desmedidos en público, sexa en vivo e en directo -coma o día aquel que fuches correndo tras dun tipo porque non podías soportar que te abandonase- sexa en diferido -cando alguén, evidentemente eu non, conte que fuches buscar o teu home a Cuba-, vén sempre á miña cabeza a frase dun amigo meu, bastante listo por certo, que reflicte claramente o apoio incondicional que intento transmitirche nesta carta. A frase era a seguinte, toma nota: 'Prefiero lo hortera a lo cursi'. Suficientemente claro? Eu coido que si. Digamos que o charramangueiro, suscita simpatía e, ás veces, mesmo tenrura. O cursi, pola contra, chirría tanto!

Sempre fuches algo almodovariana, kitsch ao máis puro estilo Kika, e, malia que isto incomode a algunhas persoas, a min agrádame. Abofé que si! Daquela, prégocho, nada de poñerte circunspecta agora polas críticas recibidas. Non soportaría verte convertida nunha snob. Sería unha degradación absoluta. Eu véxote ben así, co teu riso excéntrico e as ganas tremendas de sobrepoñerte ao que sexa. Con vivida vivida detrás. E por iso quero darche os meus parabéns, por ousar manifestar a febleza, e, nesa mesma manifestación, virar indestrutíbel, coma o Fénix, na procura da felicidade. Supoño que Cuba deixou unha fonda pegada en ti e que, unha vez dentro, non soubeches como deixar de pensala. Talvez por iso, e, tendo conta desa paixón que te devora, imaxino que baixas do avión cantando aquilo de 'Nunca podré morir, mi corazón no lo tengo aquí. Allá me está esperando, me está aguardando que vuelva allí? Cuando salí de Cuba, dejé mi vida, dejé mi amor.' Ana, creo que non es moi consciente do valor reúnes neses cento setenta centímetros de humanidade e do que deberían aprender de ti algúns que eu me sei. Aprender, por exemplo, a ser un chisco máis xenerosos e humildes. A saber pedir perdón. A querer, en suma, coas entrañas, porque así é como se quere: coas vísceras ardendo. Querer, Ana, ti o sabes ben, non se pensa. Séntese e punto. Eis a causa do estrañamento que provoca en min esa lista de frases de ruptura, esteticamente postmodernas, mais covardes: 'non é cousa túa, son eu', 'somos incompatíbeis', 'es demasiada muller para min'?

Que opinas, Ana? Que podes dicir destes incompetentes emocionais que endexamais estiveron á altura, que sempre souberon que non ían amar como insinuaban e adoitaron seguir, ser unicamente amados, perseverando no finximento até seren descubertos, malia os atrancos da propia cegueira amorosa do amante, sempre incondicional e xeneroso? Nada. Seguramente prefires, coma min, dar media volta. Non paga a pena perder o tempo reflexionando sobre este tipo de persoas. A día de hoxe, eu prefiro pór en práctica aquilo que dicía Facundo Cabral, 'Deja la cama dónde te duermes con la multitud y sal a caminar por ti mismo. (?) Deja La parasitaria tribuna y entra a la cancha a jugar tu partido.'. Así é que eu xa deixei a miña. Decidín seguir o teu exemplo e lanceime. Volvín os ollos ao pasado para poder recibir o futuro cos brazos abertos. Collín as cousas e marchei a eses lugares da infancia coa intención de recoller o mellor de min e traelo ao presente, porque, prezada Ana, deixar atrás o pasado implica facerlle fronte, entrar nel coa mirada aberta. Desprexuízada e afouta. Daquela fun ao monte. Si si, liches ben, ao monte. Camiñei lizgaira pola beira do Xares. Metín os pés nas paraxes inigualábeis da comarca d'O Bolo. Fun e contemplei a beleza que tanto amou meu pai. E ameina por el, sen medo. Entrei polo túnel natural que nace en Barxa para chegar á aldea na que fun criada, pois unha se cría onde chega a descubrir o máis importante de si mesma.No meu caso, debo dicir que foi en San Martiño, nese lugar insólito de castiñeiros e nogais, onde comprendín quen son e porque non quero adaptarme ás cousas. Deste xeito, volver á casa familiar, na Oliveira, botar unha ollada ás fotos e pasear polas estreitas corredoiras, trouxo á miña memoria, por exemplo, as campás da igrexa , os meus paseos á Pingueíña, na procura dun xerro de auga fresca -a mellor auga do mundo, dicía meu pai-, os primeiros bicos ás escuras, as festas do verán, a miña amiga Gloria, os meus curmáns, e a familia enteira : todos os/as habitantes da aldea que, dalgunha maneira, imprimiron en min a naturalidade silvestre que me caracteriza e este afán constante por aprender. E trouxen comigo o sabor dos morodos. O balneario de Mondón. A beleza da miña irmá con aquel vestido branco tan setenteiro? Miña nai na ventá, chamando por nós para irmos comer. Meu irmán á caza dos grilos. Todo iso trouxen comigo desta viaxe fabulosa. Trouxen pois a Galicia enteira. O rumor das árbores de Pondal. A maxia atávica da selva de Esmelle de Cunqueiro, pois alí está, en Pireira, o pico máis grande do mundo. Porque o mundo, Ana, comezou alí arriba. Así é que eu debería cantar aquilo de 'Miña terra, miña terra,/ terra donde m' eu criei, hortiñas que quero tanto,/ figueiriñas que prantei?'. Coma Rosalía. Talvez por iso, renunciei a ser turista, porque non querería perder a pouca liberade que se nos permite, pois, antes de coñecer o mundo, necesito ter un propio. O meu é este: as terras d' O Bolo. O meu pai.

POEMARIO NOVO: DESOBEDIENCIA

2011-08-10T04:00:00.000-07:00

Imaxe da portada: Ana Cibeira
Edición: Q de Vian Cadernos
Deseño e maqueta: Nova Galicia Edicións
Execución gráfica: Obradoiro de Nova Galicia Edicións

Poema de "Desobediencia"

DECADENTE

Antoine-mírame. Faime o run run na boca grande.
Nos sucos deste pracer insomne.
Tírame do pelo e ámame coma un búfalo.

O CORAZÓN CROCANTE

2011-06-22T06:23:00.000-07:00

O CORAZÓN CROCANTE

Amplo corazón que te reservas aqueles ocos destinados á rareza-que tan incólume e vasto sitio de reclamas se edifica no teu cetro-vén-dime porque te desbordas-porque esta luz sobre nuestras cabezas que tan bien nos arrastra…

Calas. Faste grande no delirio: nese abismo espectral que parece dominalo todo. Y todo-cómpre aclaralo-es esto que vemos: a actitude criminal indispensábel alimentada polos idiotas.

Espontánea e libremente-crevado corazón crocante-emites un comunicado derivado de ese estado que llamamos comúnmente tristeza- e dis-con gran pesar-que lamentas o terror de sermos tan felices. De construírmonos por imitación.

As flores de cristal viven nos invernadoiros e invocan ao seu amo-ese dios de vidrio y diamantes-de violencia de papel e carne fresca. As flores-corazón-fanse felices.

Entón-aquela víscera expansiva e muscular que desbordándose nos emocionaba-xa non quere salvarnos: caed-repite-caed y desmoronaos como piedras. E caemos-pero non importa.

(Esta es la cuestión palpitante en el corazón de los idiotas: non parecer nunca vítimas do infortunio-que tal deshonra nos los alcance.)

POEMA DE "DESOBEDIENCIA"

2011-05-24T09:52:00.000-07:00

OS OLLOS DA TERRA
Yeux d’ abyme: brûlants de gloire et d’angoisse
c’est bien vous qui m’aimez?.

Os ollos da terra observan todo atentamente-Antoine-con brutal e desmedido amor. Coñecen a usura: pan de papel e vellos bebés belicosos. Toman diente de león para olvidar. E calan meu ben: mon homme du bois: bûcheron radioactif que recolles mortos coma quen apaña patacas. Búfalo e resistente. Fodiendo puteos.

Mais il n’y a que de terribles morceaux d’amour et tristesse: crueis e ludre por todas partes e cavernas e porcas hienas de satin e bravos cordeiros azuzando a lumieira por detrás.

Infames podres hidras hidráulicas sobre los dioses de Pound flotan en el aire azur. Queiman todo: arrasan la tierra y sus gentes.

Pero tu teis algo para min: un cesto de amor e de xustiza.
Y no sabes cuánto te lo agradezco…

INFANCIA E LECER (ARTIGO PUBLICADO EN "LA REGIÓN")

2011-04-28T03:18:00.000-07:00

De volta xa destes días de repouso, comprobamos, unha vez máis, o ben que senta iso de estar ociosos/as. Nótase nos rostros relaxados e na amabilidade das persoas. A tensión previa acumulada parece absurda ao comtemplármola con certa perspectiva. Daquela, se somos listos/as, caeremos na conta das actitudes pouco, ou nada, construtivas que, nalgún momento, puidemos ter manifestado. A cousa está clara: a ociosidade non é un luxo, é unha necesidade. Un dereito. Os beneficios son obvios, pois, ao empregar esas horas libres para facer o que nos gusta, ou, simplemente non facer nada, recuperamos o sentido do humor aniquilado polo desgaste. Cómpre entón que 'santifiquemos' as festas, que nos dediquemos á súa defensa ,sen complexos nin culpas, e procuremos que os/as cativos/as tamén dispoñan e disfruten das horas de luz. Que xoguen. Moitísimo. Que desenvolvan as capacidades sociais, que aprendan a compartir, a ser xenerosos/as. Que se solten.

Ningunha escola pode aprendernos a vivir. Lamentabelmente, o de ser felices é un conto de fadas, interrompido xusto no medio? Casaron e foron felices? Por canto tempo? Que foi, por exemplo, de Brancaneves ao descubrir que o seu príncipe era un 'pimpollo' egoísta e que o seu amor cursi resultaba tedioso? Como se sentiu ao comprender que vivira unha escravitude doméstica na casa dos ananos?

Evidentemente, a Brancaneves, como a Cincenta ou Rapunzel, ninguén lle dixo que a liberdade é o máximo don. Todas viviron laboriosamente, metidas entre catro paredes, porque, alguén ten coñecemento de que xogasen ao fútbol, ao rescate ou ás canicas? Ninguén. Tampouco non existe documentación ao respecto da educación sexual recibida, así é que de comprobar, comparar e, posteriormente, decidir, nada de nada. Pola súa banda, os príncipes, rodeados de adoradores e asistentas, nunca xogaron a nada que non fose brutal e sanguiñento, mentres as súas homónimas, as princesas, vivían en estado de reclusión, metidas nun castelo que, sen o pretender os autores destas historias, rematou por converterse na mellor metáfora do exilio infantil das sociedades capitalistas. A rapazallada malvive nas cidades sen luz, correndo dunha actividade extraescolar a outra. A inocencia, o seu máximo dereito, roubámosllo nós ao condenalos á falta de aire.

O IMPERIO DOS OBXECTOS

2011-03-26T04:44:00.000-07:00

Hai un bo feixe de cousas neste sitio: cousas con vida propia.
Son propias-por exemplo-as palabras que estas cousas inventan para nós. Parece que nos hablan. Lo parece. ¡Oh si! E todo aquilo que ten apariencia de verdade remata por ser certo.
A continuación-falaremos do sexo: del de las cosas.
Hainas transexuadas- que-nin femeninas nin masculinas-seducen e apaixoan: c’est toute une revolution quotidienne.
Estas son as máis desexadas: valen para todo.
De todos modos-cómpre saber que a simbiose é un dos fenómenos máis interesante deste bestiario dos obxectos. La femme à la chose-par exemple- constitúe basicamente o cerne do noso estudo. Referímonos á muller apedreada polos obxectos. La créatrice du conflict dramatique-malgré l’indifference naturelle qui essaye de la soumettre
Penduradas do teito están as cousas suicidas: falsarias orgánicas de todos os tamaños posíbeis. Estaban muertas desde el principio-pero elas xamais o souberon. A muller tapiada si. Ela intuiu esta morte programada: difficile pour la chose dite inutile.
E de todas estas cousas citadas-as máis fermosas son as alleas: aquelas que non nos pertencen.
Pero todo remata por ser noso. Dunha maneira ou doutra seremos propietarios de algo. Algo con vida propia que pode permitirnos esa felicidade programada dende o trono-pensada para o silencio.

TON MONSTRE

2011-02-22T05:03:00.000-08:00

TON MONSTRE

Así é que te desafío.Entro no teu celme-como se for area diversificada nun insólito feixe de luz. Ninguén poderá apedrearme por iso.

Lo imaginas-Antoine?. Podes -sen incomodarte- entregar a prenda prezada -ton tout petit monstre- à cet empire à moi: gazeux et colérique?

Podes -e o farás- porque amas toda esta furia atravesándonos. Sientes sobre ti el peso de mi alma. Eu sinto a túa.
E o monstro encherá de auga os canos-e faremos un fillo: unha explosión eléctrica e memorábel dos abrazos.

Pauline en éxtase: viviendo en tu boca.

(Poema de "DESOBEDIENCIA")

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN

2011-01-20T04:42:00.000-08:00

NORMALIDADE LINGÜÍSTICA
Busco no dicionario 'normal' e atopo, entre outras definicións, esta: aquilo que se axusta a certas normas fixadas previamente. Dende ese punto de vista, a norma despréndese dun regulamento que pode ser modificado. Por esa razón, agora é normal que os senadores empreguen, na Cámara Alta, a lingua oficial de seu, dado que así foi decidido por maioría-134 votos a favor e 122 en contra, sendo estes últimos do PP, claro-. Daquela, a clase política, como defensora do 'xogo democrático', non debería incomodarse con este asunto. No canto de cuestionar esta medida, podería, e debería, esforzarse para aprender as linguas cooficiais do estado do que forma parte. As situacións políticas non teñen carácter vitalicio, e, por esa mesma razón, son susceptíbeis de mudanza. Menos mal!

Non quero imaxinar, por exemplo, o que suporía para nós vivir sempre na ditadura! Tendo conta do explicado, paréceme que Rajoy fai uso da concepción doméstica de 'normal' ao declarar que o uso do castelán é o máis acaído. Faino, en principio, porque sabe, como sabemos todos/as, que é a lingua máis falada no Estado e, polo tanto, a que comprende a maioría. Neste sentido, pode entenderse que o obxectivo da súa demanda é a comodidade dos membros da cámara, mais, o que en verdade intenta transmitir, baixo esa apariencia politicamente correcta da súa 'particular cordialidade lingüística', é que o único idioma común é o castelán.

Neste punto engánase, ou simula enganarse? A cooficialidade implica horizontalidade, xa que logo, a obriga moral dos/as políticos/as do Estado Español é coñecer os outros idiomas. O que non parece tan normal (imos darlle a volta a cousa), é que persoas que se gaban de poder comunicarse en inglés, precisen de traducións simultáneas de galego, catalán ou éuscaro. Como poden aprender alemán e ter dificultades para comunicarse nas linguas do estado de seu? É realmente unha cuestión de dificultade, ou, máis ben, de ausencia de interese e infravaloración?. A pregunta séntese capciosa, imaxino, mais xorde de xeito inversamente proporcional ás tendenciosas argumentacións impropias dun demócrata como Rajoy. Ou tamén iso é mentira?

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN

2011-01-13T05:04:00.000-08:00

ARTIFICIO GAIÁS

Non concibo nada fóra da política. Nós, por exemplo, como parte dunha 'polis' somos animais políticos. Calquera pretensión de evasión é inútil, covarde e hipócrita. Todo o que sucede, ou non sucede, dentro da nosa 'polis', por persoal que o consideremos, ten carácter político, pois todo está relacionado. Daquela, o feito de opinar ou non opinar, aínda que pareza en principio a cuestión que pode determinar se somos ou non persoas politizadas, serve para amosar dúas actitudes posíbeis ante a realidade circundante: unha frontal e outra, tristemente esquiva.

Ambas son políticas. Así é que, sabendo que non podemos evitar isto en ningún contexto, mesmo na intimidade, mellor será definirse, dar a cara e abandonar eses espazos tibios de intersección por mor de agradarmos a todos/as. Non é posíbel tal cousa. Eis a intención, política por suposto, que me induce a manifestar certo descontento ante ese edificio inmenso que pretende ser acubillo da cultura. Acubillo un non-lugar que é todo menos cálido?
Sinceramente, este espazo, marcadamente político, non nos autoenganemos, resulta frío, distante. Aparente metonimia das manifestacións artísticas, políticas todas elas, sobre todo as de evasión, o edificio leva implícito un afán de separación. Quérese que o feito cultural sexa a-político, o cal resulta, obviamente, imposíbel, pois nada o é. Toda expresión artística prodúcese no medio dun fervedoiro social e nel adoita desenvolverse. Esta é a tendencia natural da arte e da literatura. A razón de tal querencia pola contorna é moi sinxela: a cultura constitúe a esfera do coñecemento que recolle o imaxinario colectivo. Non podemos pretender que exista aparte, nin literal nin metafóricamente.

Este xeito estraño de encapsular a estética do vivido no Monte Gaiás, proba unha vez máis que vivimos na sociedade do espectáculo: a realidade é unha representación, política, xa saben, da mentira: realidade invertida. Eu non me preocuparía por non estar aí 'representada'. Ante xenios como Dalí, o Avida Dollars, ou Van Gogh, quédome co último, pois coma el creo que o comercio da arte é unha farsa.

ARTIGOS PUBLICADOS EN "LA REGION"

2010-12-16T01:05:00.000-08:00

CITIZEN
O retrato do capitalismo. A descrición da mentira. A revolución dun mercado que mecaniza o instinto e ese insoportábel brillo aceitoso do servilismo, determinado sempre polos intereses. En síntese: a estética dos feitos políticos como manifestación artística. O resultado: Citizen, unha experiencia política do sensíbel que nos fractura soliviantando o ánimo, sen deixar por iso de ser, por momentos, hilarante. Algo que se agradece na medida en que destensiona, permitindo que, como espectadores, poidamos asumir máis responsabilidade intelectual. Deste xeito, entramos no invisíbel, nese drama social que se denuncia: a globalización e o consumo conspicuo. Así, sen deixar de botar unha boa gargallada, de cando en vez, a obra visibiliza nese espazo baleiro, o xermolo do neoliberalismo na Galiza da transición. Daquela, tendo en conta que a globalización é un asunto político que Citizen ousa ridiculizar con agudeza, podemos afirmar que a obra atrae polo seu xeito de se enunciar, explicitando nun cadrado austero as vértebras do Capitalismo, o esquema dun sistema hipócrita. En resumo, a desaparición da solidariedade a prol do individualismo dunha humanidade mecánica, indiferente á dor allea: egoísta. Traballadora e moi cumprida. Sen tempo para amar. Así é que, cun pensamento sólido, Citizen configura no escenario a estrutura invisíbel da insolidariedade e do abuso, tecidas, ironicamente, dende a boísima educación dos seus usuarios. Ao meu parecer, o gran acerto de Chévere é dar luz, literalmente, a un feito político incuestionábel: a violencia estrutural. Por esta razón, a escena das mulleres pegadas ás máquinas de coser, que rematan por caer desmaiadas, constitúe o punto álxido da obra. Non só destas dúas primeiras partes, mais case ousaría dicir que da terceira que, segundo teño entendido, hase representar tamén na Nasa durante o mes de febreiro. Conto con vela

WIKI WIKI
Do Waka Waka de Shakira ao Wiki Wiki. O mundo patas arriba, denunciado por Eduardo Galeano -“Patas arriba: la escuela del mundo al revés”-, cobra sentido a día de hoxe. Para aquelas persoas que calificaban de “peliculeira” a idea de micrófonos ocultos, espionaxe e prácticas políticas carentes de ética, aí lles vai o agasallo en Wikileaks: todas cantas mentiras foron chegando aos medios de comunicación ao descuberto. Os verdadeiros intereses en Irán, a preocupación pola influencia de Putin, a percepción real de Zapatero –romántico dunha esquerda trasnoitada- ou o desexo de illar a Hugo Chávez etc etc… Todo isto e moito máis nos principais xornais do mundo. E disque aínda quedarán cousas no tinteiro para protexer a vida de determinadas persoas!. Ante este panorama, dicir que a verdade supera a ficción, sería incidir nos tópicos, sintetizar o abuso social, político e económico -exactamente nesta orde- dun estado que merece o noso desprezo. É Estado Unidos o país das guerras necesarias, pretendidamente inevitábeis. As vítimas: as persoas. Lembremos os abusos cometidos durante a Guerra do Vietnam, na aldea de My Lai, relatados polos militares asasinos -“Non era difícil atopar xente para matar, estaban por todas partes. Corteilles a gorxa, a lingua e o coiro cabeludo. Moitos soldados o facían e eu o fixen tamén”- ou o masacre en Irak, pois ,segundo a Opinion Research Business (ORB), o número de vítimas mortais neste país superou os 900.000 do xenocidio de Ruanda. Por todo isto, será mellor non insistir no espanto que produce nas nosas mentes, confirmar que o intuído é certo, que estamos indefensos/as fronte á falta de humanidade de gobernos suicidas e “meritócratas”. No entanto, si cómpre reflexionar sobre a tendencia a deixarnos arrastrar polo brillo que desprende o poder e a pretendida normalidade demócrata. E polo que respecta á fraude protagonizada pola política estadounidense, o propio nestes casos: “Que la boca mentirosa/ incurre en tan torpe mengua,/ que, solamente en su lengua/ es la verdad sospechosa.”

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN

2010-11-26T05:01:00.000-08:00

VIOLENCIA IMPLÍCITA

Que vivimos nunha sociedade violenta é evidente. Só temos que prestar atención aos programas lixo nos que o insulto e a ridiculización das persoas son condicións indispensábeis para aumentar a audiencia. Que exista esta demanda de agresividade por parte dos/das espectadores/as é sintomático dunha sociedade enferma que disfruta co escarnio e a pornografía emocional. Daquela, parece fácilmente deducíbel que esa violencia, en tanto que diversión, dá cobixo á frustración e ás consecuentes actitudes sádicas nas persoas que, emisión tras emisión, van interiorizando a sátira no subconsciente. Así é que os xuízos públicos e populistas que presenciamos cada tarde dende o sofá e a valoración maniquea da vida sentimental das vítimas, se integran no imaxinario colectivo con máis forza da que tiña a burla tradicional e rematan por ser considerados dereitos -o dereito a xulgar- e en certa maneira tamén recursos que mellorarán as relacións sociais.

Mofarse dos demais é moi doado. Ademais, se a mofa é aguda, xera un público fiel que precisa dunha certa dose de crueldade para non se traumatizar polas propias carencias. Porén, o peor non é tanto que alguén queira facer negocio con iso, mais que o feito de televisar a agresividade nas horas punta sirva para confirmar que facer risa do outro/a é algo natural, comprensíbel e lícito. Non ten importancia. Os límites dependerán do criterio do autor do chiste, mais se este é un adicto dese tipo de programas, é "criterio" a palabra que cómpre usar para referírmonos ás súas ñáñaras? É esta unha cuestión que urxe responder, cada quen na súa casa, para sabermos até que punto imos dar cobertura a delincuentes emocionais que fan amigos/as causando dano a outras persoas. A crítica feroz, o egoísmo, a falta de paciencia, o abandono dos/as amigos/as que nos necesitan son actos violentos. As mulleres somos as vítimas principais dese tipo de violencia emocional que implica infravaloración e culpa. A acusación para evadirse da propia mediocridade.

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN

2010-11-18T04:47:00.000-08:00

PATRIARCADO

Van xa tres mulleres mortas na Galiza este ano vítimas da violencia machista. Porén, o máis triste é que teñamos que empregar números para referírmonos a persoas con nomes e apelidos, algúns deles tristemente populares. Laura Alonso, por exemplo, asasinada en agosto do 2009. Dende o punto de vista estatístico, Laura forma parte dunha porcentaxe, mais, para a familia e amigas, isto non será nunca así. Dalgún xeito, a memoria das ausentes pode internarse na mente daquelas que partillaron con ela instantes de felicidade ou inquietude.

Por iso, porque eses números representan a mulleres reais, que tomaban café e ían ao baño, compréndese a gravidade da situación, na medida en que cerna a vida das mulleres e, en consecuencia, lesiona o equilibrio emocional da familia e amizades afectadas. Daquela, o exercicio da violencia, por parte do machista, ten un radio de acción moi amplo que causa danos a moitas persoas.

Así é que a necesidade de erradicarmos o problema resulta obvio. Obvio porque sabemos que a ineficacia faise cada vez máis evidente. Obvio porque, no fondo de nós, tememos que tal violencia poida afectarnos directamente. Obvio, en fin, porque supón unha lacra nunha sociedade moderna e avanzada como a nosa. E, entre tanta obviedade, o que se observa é un interese egoísta motivado, ben polo desexo de proxectar unha imaxe de capacidade resolutiva, ben polo que supón de autoprotección
-eis o mesquiño ego burgués que se manifesta-, ou ben por medrar socialmente a través da política institucional. En síntese, yo y mis cosas.

No entanto, aínda quedan persoas neste mundo coa empatía suficiente para emprenderen, dende abaixo, unha loita desinteresada e xenerosa, pois saben que a lei non crea a sociedade. É a sociedade, formada e consciente, a que pode xerar as condicións idóneas para vivir. As mudanzas reais derivan sempre dun proceso de concienciación progresivo vencellado á educación non sexista e a posta en práctica do aprendido. Visibilizar entón a ausencia de coherencia entre o discurso público e as actitudes que mantemos en privado, sería un bo comezo.

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN

2010-11-11T04:53:00.000-08:00

BENEDICTO ( II parte)

Marchou. Foise co vento. Profundamente disgustado, iso si, polo anticlericalismo que, segundo el propio afirmou, invade o Estado Español, tanto ou máis que no ano 36. Curioso atrevemento o do Papa facer tal comparación, sabendo como sabemos que a Igrexa lexitimou un estado fascista durante corenta longos anos. Mellor tivese sido que calase a boca e se ocupase do que lle tocaba: de Dios y de sus gentes.

O que sucede é que a Igrexa anda sempre a outra cousa, isto é, a facer valoracións morais sobre a cousa pública, partindo de teses practicamente integristas, coa pretensión de interferir nas decisións políticas. Podería parecer que esqueceu aquilo de 'dad a Dios lo que es de Dios y al césar lo que es del césar', mais non é así. Non existe ningún problema de 'desmemoria' ao respecto das súas funcións espirituais. En absoluto. A 'amnesia', no seu caso, vén determinada por intereses pecuniarios e de dominación.

Daquela, somos conscientes de que non acepta conformarse con manifestar o seu rexeite polo aborto, divorcio ou outro. Sabemos que se nega a perder o antigo poder de persuasión, non exento de violencia emocional na medida en que implicaba a culpabilización da freguesía. Así, pola potestade que 'lle era conferida' -e ignoramos quen lla confería e por que, dada a súa incapacidade para a xustiza repetidamente corroborada ao longo da historia-, o conxunto do clero podía acceder á vida privada das persoas, por medio da confesión, e 'orientalas', isto é, controlar as súas vidas e, por ende, o seu pensamento político, sempre encamiñado a posturas reaccionarias e moralizantes.

Tendo conta disto, non sorprenden as funestas declaracións sobre a pederastia do cardeal Cañizares que, a pesar da que está a caer, insiste en que a Igrexa é 'santa' e ten a ousadía de afirmar que o que se quere é distraer a atención dos/das católicos/as con 'outras cousas', sendo estas os abusos sexuais contra menores. Daquela a pregunta é outra vez a mesma: u-la humildade cristiá e a consecuente autocrítica?

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN

2010-11-04T03:39:00.000-07:00

BENEDICTO

Bene-dicto. Bieito en galego. Bien dicho sea en castellano. De número, XVI, un número escaso se o comparamos co custo da súa visita, tres millóns de euros disque... Así as cousas, a cabeza visíbel de Cristo na terra será recibido coa pompa dun rei. Está claro que, de pensar no Xesús da mitoloxía bíblica, axiña comprenderemos o estupor xeral ante o "despilfarro", pois, de nacer nun portal, a carón dunha burra e dun boi, de traballar como carpinteiro e logo andar orante a predicar amor cunha única túnica -de seguro chea de po- a viaxar nun avión, nun papamóbil, rodeado de protección policial, envolto nun boato impresionante, cerimonias aparte, a pregunta non se fai esperar: u-la humildade cristiá?. Nin se sabe.

A Igrexa está tan lonxe daquilo de amarnos os uns ás outras -o das "outras" é unha aportación persoal, pois a Igrexa apenas tivo conta das mulleres ao longo da súa historia- que o "imposíbel" adquire a categoría de real: ante a visita, multiplícanse os fondos públicos. Factum est miraculum. Máis aínda do que os pans e os peixes.

Daquela, a austeridade perde importancia e podemos xa esquecer os habitantes da pobreza, recluídos nun submundo de grisalla que cohabita, harmonicamente, con este noso, primeiro e principal, ambas cousas a un tempo. Así, neste contexto de obscenidade hipócrita e, xa que logo, de cinismo social, obviar os casos de pederastia encubertos ou a procacidade lasciva dos sacerdotes con fillos e o seu enriquecemento persoal, é o esperábel. Lo feo siempre oculto. Es ley de vida. Por iso, provocar a alucinación colectiva co espectáculo da liturxia papal na praza do Obradoiro, é o que lle queda a este goberno para mitigar as críticas á súa "arbitraria" xestión económica, curiosamente exigua coa potenciación do noso idioma e coa problemática da clase traballadora, mais xenerosa co clero e co castelán: dous millóns de euros destinados á versión en castelán de libros de texto en galego. Cousas veredes...

ARTIGO PUBLICADO EN "LA REGIÓN"

2010-10-22T05:07:00.000-07:00

A TERRA

Disque a mocidade galega aprende idiomas e informática, entre outras cousas. Daquela, sae preparada para atopar un traballo ben remunerado e así facer fronte ao canibalismo materialista cunha carteira ben chea. Disque, como pode estudar no estranxeiro e pór en práctica o seu coñecemento do idioma -inglés, principalmente-, a probabilidade de vivir unha vida acomodada aumenta. E será, mais, polo de agora, o que se observa, é que a lista do paro aumenta e que estes emigrantes de elite- a diáspora de orixe académica que circunda polas universidades europeas na procura dun prestixio que aquí parece non existir- van aviados como esperen o recoñecemento por estes lares. O pastel é modesto e, como dicía a canción, "no hay camas para tanta gente".

E o mellor de todo este asunto non é que, a pesar dos desprazamentos por Europa e o esforzo realizado, a xente máis nova non obteña o posto de traballo acorde co nivel de estudos, o peor, o máis triste, é que moitas destas persoas só saben facer unha cousa, realizar másters, ou, na versión máis cutre, asistir a cursos do que sexa e para nada. Na maioría dos casos, a frustración será a única moeda de cambio. Altamente preparados si, parados tamén, mais descoñecedores doutras realidades invisíbeis aos seus ollos.

De recolleren o seu legado, poderían talvez solventar os problemas da precariedade laboral dende dentro, porque está claro que temos a casa sucia. Feita polvo. Liscar, irse á francesa, argumentando que é imprescindíbel para escalar socialmente, ademais de resultar inxenuo, é falso. Eis o panorama: titulitis como pandemia, xa que logo, abondan os diplomas acreditativos, pero case ninguén sabe facer un bo caldo ou unha empanada de carne. Tampouco non contar contos, nin recoñecer as herbas aromáticas ou os cogomelos velenosos. E que dicir do vento e da súa relación directa coas colleitas? Iso é pura ficción agrícola? Mais, como sabelo se ninguén o explicou nunca e os mozos e mozas suspiran por saíren de aquí?

O papanatismo constitúe en si mesmo unha proba irrefutábel de que non nos coñecemos ben. Por iso non queremos herdar a terra nin a protexer como cómpre, sendo como é o noso valor máis grande.

ARTIGO PUBLICADO EN "LA REGIÓN"

2010-10-13T04:15:00.000-07:00

DOMESTICACIÓN

A pobreza deixa de ser algo continxente para derivar nunha realidade ben triste que invade o social. Que o condiciona. Existen, para entendérmonos, dous tipos de pobreza, ambas non continxentes. A máis coñecida vén determinada pola carencia de recursos económicos que provocan esa ruínosa convivencia coa necesidade da que non nos gusta falar. Xente tirada. Colgada. O lumpen da socialdemocracia que habita, paradoxalmente, nos caixeiros automáticos, de tal xeito que, mentres as vítimas do neoliberalismo dormen enriba dun cartón, esas bocas metálicas botan cartos para nós. Así de obsceno. Así de cruel. Esa é a pobreza primeira, non continxente e reveladora de que vivimos ancorados nun sistema fracasado que racha por todas partes.

Porén, o peor de todo, é que a crise non é tan só unha consecuencia da política neoliberal, mais un modo de nos gobernar que alterna períodos de euforia económica con devastadoras etapas de disforia nas que, non nos enganemos, as vítimas son as mesmas de sempre. As/os traballadora/es. Por iso, recoñecer que todo se repite, ao aceptarmos modos de xestión política económica ineficaces, non constitúe un descubrimento. Abofé que non, mais si unha constatación que deixa entrever a necesidade dun estudo a fondo da estrutura e as súas capas.

No entanto, que nos falla a conciencia é un asunto que, de empregarmos a terminoloxía católica benpensante, resulta pecaminoso. É esa a pobreza segunda que, de sermos rigorosas/os, poderiamos situar nun primeiro plano: a do pensamento feble, escaso e ruín. A case total ausencia de criterio político para visibilizarmos a violencia que recae sobre todas esas persoas que non teñen un peso para alimentaren as/os fillas/os. Por esa razón, a domesticación do animal humano é a política da insolidariedade inoculada a base de meritocracia, aquiescencia non continxente e, por ende, do empoderamento. Mentres isto sucede, poderemos comprobar como cada día que vivimos se parece máis ao anterior e todo vira extrañamente gris, tal é a color da indiferenza.

FOLGA XERAL (artigo publicado en La Región, cun erro corrixido)

2010-09-30T07:44:00.000-07:00

FOLGA XERAL
O caso é que a cousa está mal. Fea. O paro aumenta, as condicións laborais son pésimas e o medo fai o resto. No entanto, a clase traballadora decidiu explicitar o descontento cunha mobilización popular e isto parece amosar que aínda existe certa esperanza para unha política de base, potente e firme, capaz de xerar espazos políticos nas rúas tristemente “despolitizadas”, se é que iso é posíbel. Digamos que cómpre modificar a nosa idea do que é a política, pois resulta evidente que o termo en cuestión está prostituído na medida en que é exercida a base de intereses particulares, clientelismo e, porque non dicilo, unha boa dose de demagoxia conservadora e moralizante. Así, a folga pon de manifesto, unha vez máis, que a verdadeira política faise na rúa, sendo os seus protagonistas as persoas. Homes e mulleres con capacidade de protesta, que non esperan a que todo se calme e miran para dentro, para salvaren o cú, obviando calquera tipo de solidariedade. Como sucedeu en Franza no século XVIII, o desexábel ha ser visibilizar que somos moitos máis os cidadáns e cidadás de a pé que a clase política institucional ou empresarial. Non debemos deixar que decidan un par de estamentos –vou recuperar esta palabra, con ironía, recoñézoo- o que ha ser a nosa vida en sociedade. Sobre todo cando somos maioría numérica. Por iso é imprescindíbel a conciencia de clase, saber que iso de xuntármonos todos nunha bóla social informe e postmoderna, constitúe unha auténtica falacia. Dicía Quevedo no seu libro, El Buscón, que un non se converte en bo por pegarse a aqueles que o son. Certo. As obreiras dunha conserveira, por exemplo, non virarán burguesas nunca. Por moito que fagan cartos. Teñan un iphone e tantos outros tics materialistas da modernidade ansiosa. O intento de aproximación ás elites reflicte certo complexo de clase e un claro problema de identidade. Son estas elites as que deben reformular o seu concepto egoísta da vida que tanto lles gusta disimular practicando a caridade reaccionaria. A terra é de todos e de ninguén. Calquera propiedade ha ser expropiada polos que veñen tras de nós. O único que nos pertence é a liberdade. Amar e que nos amen.

ROSA ENRÍQUEZ

UN CONTO DE FRÍO E NEVE

2010-09-25T01:34:00.000-07:00

-Temos algún compromiso con Fanny?. -Preguntou o home algo axitado.
-Non. Nigún.- respondeu ela -podes tirar padiante. -

E tiraron. Moito. Foron dar nun recuncho deses que semellan perfectos: un souto dourado e, ao cruzaren, amareleceron coma flores: margaridas eléctricas-dispendio e salmodia para principiantes. Sen demasiada luz. Estrañamente apacíbeis e cun fondo de tristura en gris e azul.

Mentres, Fanny pensou moito niso do compromiso e tremelou: vibrante polo espasmo que tan mala sombra lle provocara...
Vivir-dixo ante o espello- até o final. A pesar da angustia.

Hay un estraño olor a podrido aquí, entre los dos, Harry. Si querida, pero no te afectes, no te afectes tanto. Al fin y al cabo, debería importarnos el daño que pudiéramos causar?. Quand il faut y aller, faut y aller, ma bîche...

Harry e a súa esposa, colleron os brazos de Fanny e botáronos pola ventá. Así é que non loitou. Caeu derramada no chan. Logo pensaron que, talvez, estaría mellor cun ollo só, e quitáronllo tamén. Xa sen brazos nin ollo, Fanny parecía aínda máis fermosa. Era como se houber un aroma agorgullado entre os osos e a pel aterecendo con tal forza que, de non sair, formaría un vulto inmenso e esmagaría absolutamente todo. A vós tamén,Harry, quixen dicir, mais como sabedes, Harry nunca escoitaba nada de xente descoñecida. Gostaba das cousas tal e como estaban:fixas.

No entanto, Fanny movíase,e, sorprendentemente, botouse a voar. Estendeu dúas enormes membranas brancas e coouse polo medio do monte, feita un fiuncho.

E as prantas preguntáronlle á terra se tiñan algún compromiso con Fanny.
E a terra respondeu que si.
Foi entón cando entendemos o cheiro a menta dos seus ollos. E a xabre e mimosas.
O das membranas comprendímolo máis tarde.

Porén, Harry e a súa esposa non o entenderon nunca. Só amaban o que tiñan diante. Aquilo que lles aprenderan a aprezaren de cativos.
Mais, foi aos poucos que as cousas medraron na casa de Harry e aumentaron tanto de tamaño que os deixaron -a el e mais a súa esposa- moi moi pequeniños.
E desapareceron...
Agora son só puntos de insistencia:fríos cantos de pedra-neve: bastión de quentes baleiros quentes-aires afervoados e tristes. Nin cos incendios poderán arder-tampouco amainar a tesitura que soergue dos fietos...

DESOBEDIENCIA (poemas publicados na Revistas das Letras, Galicia Hoxe)

2010-09-04T02:03:00.000-07:00

Desobediencia é un conxunto de poemas para desartellar mecánicas viciadas.Rexeita a impostura. Por iso o de volvermos ao bravún orixinal e inscribírmonos fóra da podremia. Lonxe dos cántaros baleiros ecoando á luz do día... Foron escritos neste verán do 2010 para o Galicia Hoxe. Aquí quedan para vós. Grazas

DESOBEDIENCIA

“Convidei un home a cear.
Non quixo mirarme os ollos.
Comeu en paz.”

A enerxía dos escravos, Leonard Cohen.

POEMAS QUE NON DIN NADA ( Parte I)

ALGO PARA COMENZAR:

A vibración dos obxectos: pausa sutil e imprevisíbel: violencia sagrada.
Saca o noso motor da boca-pode inquietar…

Logo correr-desfacéndose en migallas-deixándose ir.
Run run-proclamamos-run run
E amamos. Somos pobres.

Preciosas voces da herba é que nos chaman: leiróns en silencio demoledor que se perden
de tanto devecermos boca e peixe polo oco aberto da terra.
E ningunha sabemos onde vai dar…

ALGO QUE TEMER:

As hienas: morte e pan seco: luminarias psicotrópicas transparentes: feitas á medida.
Tamén negror e friaxe.
Atrápannos.
Pero ti cólleme polas maos. Non deixes que me leven fóra de aquí.

E responde-amor-a esta cuestión que tan gustosamente vos sobrepasa:
E pra sacarmos a morte da barriga-pra liberármonos da angustia?
Polo embigo-cherie. Tout à fait droit. Tiras e xa está.
Se tes ocasión-non deixes de facelo.

Pero as hienas seguen aí-na estepa-vibran coma búfalos.

ALGO QUE SEXA PÚBLICO

E chegados a este punto de vibración-mon cher Antoine-debo falarche de min-do meu destino-da perda constante de soños-da morea de rostros indefinidos. Das hienas. Da decadencia. Dos búfalos.

Pero non quero contarche algo tan público. Prefiro a deshonra íntima.

Falemos entón de mortes e mentiras que sorprenderán.
Digamos-por exemplo-que teño matado homes-que lles quitei a vida polo embigo
/que os metín no conxelador.
Que soño con tigres. Con cafeteiras e mimosas. Que me desprendo.

ALGO OBSCENO

Ao principio esmagáronme o corpo. Pauline espapallada.
E todo foron lóstregos e cinsa. Ninguén falou por min.

Foi cando os incendios. Despois da deflagración e da intemperie.
Metéronme nunha caixa. Coma os homes que mato.
Dentro é que escribín este libro. Feito de sombras.

Pero antes das palabras e do incendio¬-antes das sombras-cheguei onda vós-nun cabalo a vapor.
Pauline à la plage: desobediente Antígona nemorosa-a piques de evaporarse…
É como non quixen-deixáronme.
É como non puiden-non o evitei: pinchei os dedos no aramio e un líquido brutal saiu de min: fun fonte.
Pauline ensanguentada: rodeada de insectos.

E souben entón que había unha hemorraxia interna: tumulto e tigres.

E PREVISÍBEL

Daquela fun monstra preciosa.Vítima cavernaria baixo o run run das mimosas: a animalia besta e parda: carne de mi carne: vasto imperio-filial e ruinoso-la fille d’un hérisson.

E sempre o ceo protector: Pauline-el cielo te cubrirá…

Pero ti rompíchesme o libro e agora sangro polos poemas.

El cielo no pudo protegerme de eso.

OU MEMORÁBEL

Así é como envolvo a lembranza da apoplexía. Con plumas e sangue.

Pero tu-que vais saber tu-que fais a guerra coas prantas e tragas a substancia dos obxectos igual que tragas a sopa?

Nada. Tu ne sais rien. T’es devenu tigre. Por iso nunca che pedirei amor.
Sobre todo no lo pediré.

ALGO QUE NOS REPRESENTE

Pauline nos fondais dun texto-atrapada nun mundo que desaparece.
Que se nos vai. Tu que veis co teu pelo-colmada de tanto amor. Deiforme.
Única no teu xénero. Ama a terra. Detente.

Recoñece que teis unha multitude ansiosa na barriga e repite: Ámame-amor-quéresme?
E terás da túa parte ese misterio absurdo: que escribir segue sendo unha devoción insá: unha absoluta tristeza: abismos.

ALGO PRIMAVERAL

Mírame-Antoine-escoita: vivo atravesada de instinto. De run run e mimosas.
Pauline à la campagne: sen vida no nariz-metida nesa primavera que é un lugar estraño onde os burócratas morren de amor.

ALGO SEXI

A desobediencia: esa ingrata emoción nas sombras.
Antoine-sabes que tan gran desexo suscita certa hostilidade?
Alors-cherie-tu me détestes?.
Si.

TAMÉN VIOLENTO

O lobo é can de monte.

Pero ti soñabas con tigres.
E _tras dunha lenta agonía_ fixémonos indixentes.
E eu afoguei no cazo da sopa.
Logo lanzácheste por min: viñeches nun barco de papel.
Pauline no océano-entre fideos e sal: colgada dunha culler.
E seguimos sendo listos.
Sobrevivimos.
O día exacto. La hora perfecta. C’est ça.

E o can era o noso lobo da casa.

ALGO QUE CONSUMIR

Unha ducia de ovos-pan leite e ingratitude. Fundamentalmente iso: desagradecemento.
A xente cómese nas prazas públicas: teñen fame-Pauline. Non podemos ignorar iso.

ALGO PROPORCIONADO E TRISTE

Tristes son todos os que levan paraugas e descoñecen o instinto.
Os que obedecen.

Pero tu faime algo sucio: algo que nos avergoñe.
Dime-por exemplo-que somos pobres
e saquemos a alma aos tigres
descorticémolos.
Vivamos unha vida estraña
e que nos detesten tamén por iso.
Deixemos que nos colguen.

Sexamos feos.
Edifiquemos un templo propio.

Pauline à la plage ou à la montagne-bestial e intensa
(demasiado para ser triste)

Vén-Pauline-volve dicir obscenidades
Algo que sexa verdade e que moleste.

E Pauline fai o amor en público: denuncia a miseria.

Tristes son todas as que levan paraugas e ignoran o instinto.
As que obedecen.

DECADENTE

Antoine-mírame. Faime o run run na boca grande.
Nos sucos deste pracer insomne.
Tírame do pelo e ámame coma un búfalo.

ALGO QUE SEXA SOBRE TODO MENTIRA

Un molde que non desborde-a pesar de todo-Antoine:
do renxer dos corpos atrapados
do estupor e da clausura.
Ritmo e run run-malia a enfermidade:
cette haine infinie ce mépris insupportable…

Pauline vous regarde à l’écran: dans un pénible état de sagesse
pornográfica obscenidade manifesta
deformidade nas frases ben adubiadas
co esplendente rubor-sempre brillante en vós.
Indiferentes á podremia: egoístas.

POEMAS QUE DIN TODO ( Parte II)

NADA PARA COMENZAR

Só ruído. Palabras feitas de metal-vibrantes e imprevisíbeis.
E nós aí-debruzadas na sombra.
Sagradas e violentas. Co run run dos tigres na cabeza.
Fillas do tumulto é que nos proclaman. E berramos.

NADA QUE TEMER

Ocultación. Blancor na grisalla.
Pero aínda podemos tremelar coma búfalos: ser metálicas: matar.
E farémolo: poremos en marcha unha tenra vinganza: abriremos o círculo.

NADA PÚBLICO

Antoine-todas as televisións viven enfrontadas co silencio.
Son públicas-prívannos da conciencia.
Pero nós temos aínda da nosa parte un segredo:
nada que ninguén queira saber nunca: somos ourizos.

NADA OBSCENO

A humanidade sae de dentro da barriga: esa é a orixe:
a carne o Verbo
Porque en el principio era el Verbo
y el Verbo estaba junto a Dios
y Dios era mentira: non foi quen de amarnos a todos…

Desconectouse ( principalmente porque le abruma nuestra pobreza)
Vive tranquilo en augas tranquilas:
do silencio á mansedume
da mansedume á obediencia
da obediencia ao abuso
do abuso ao medo
do medo á morte
da morte à Dieu
de Dios a la mentira
de la mentira al Verbo
do Verbo ao Principio
do Principio à l’ombre
Despois matar.
Pauline face à vous-à votre théâtre vertical-tout à fait gros et resplendissant.
Inquieta polo descubrimento: que quedarse quieta é obedecer: permettre le silence.
Pauline! Faite tigre entre tigres! Entra no tumulto!
Pero Pauline non ten tribo: naceu nunha cuncha y dios no la reconoce.

Agora fará o amor en público: rachará a espiral de silencio.
E IMPREVISÍBEL

As feridas flúen de alma en alma até dar coas poutas dun ourizo-le hérisson: notre petit et courageux soldat.
Comme tous les autres: con botas e viseira: le hérisson botté: listo para pincharse os dedos.
A súa ferida rebenta: se ofrece al dios del fracaso.
Afouta e firme-con claros signos de repetición. Instálase nos pueblos.
Se veis onda min-trae contigo ese virus que quero estar enferma.
É esta a urxencia: comprender que levamos con nós o tacto da usura. Que nalgún momento-en determinadas condicións atmosféricas-somos monstruos vestidos de madreperlas. El cielo no podrá evitarnos esa vegüenza.

OU ESQUECÍBEL…

Pauline sexi-a pesar das plumas e do sangue.
Ás veces vulgar. Tampouco distante.
Pero é que ela non é de aquí: non precisa de perspectiva.
Non nos pertence.
Está feita de vacas suizas de negror doce sofisticado.
Ignora que as leiras son potencias políticas seculares-que saben a viño
e castañas.
É certo-Antoine: Pauline non está enferma. No te pedirá amor.
Sobre todo no lo pedirá.

NADA QUE NOS REPRESENTE

Mírame-amor: sácame das tripas deste texto e do seu fondo azul.
Fagamos algo sucio: nin glorioso nin brillante.
Que sexa público: de todos. Comportémonos coma bestas.
Podes facer iso por min: inscribirme fóra da podremia e amarme
até a deshonra?

Se podes-se o fas-non esquezas que Pauline nos mira. Sempre está mirando.
Tamén a vós-a miña multitude ansiosa.

Sodes conscientes diso?

E-SOBRE TODO- NADA DE PRIMAVERAS

Non soporto ese arrecendo a almiscre no medio da brisa: con el vuelo aleve del abanico y la risa de Eulalia atormentándonos.
Quero amor de verdade: atroz e instintivo-envolto de run run e mimosas.
Con tacto de estrugas. Que queime.

Pauline sur terre: longue et precieuse: femme bottée: desenfundando as armas: todo tipo de espinas-desas que mancan por dentro-Antoine. Xa sabes do que che falo.
E que o instinto nos salve da gloria ás dúas.
A min-que son de aquí e estou enfema.
A ela-que non precisa de perspectivas nin curación.
E moi importante-Antoine: que os burócratas nunca morran de amor.

NIN DE SEXO

Unicamente pornografía e desobediencia. Que tanta submisión remate por acabarse: que finalice: que se extinga coma os animais que cazamos.

Actualmente se conocen aproximadamente 11.167 especies en peligro de extinción, de las cuales 124 están englobadas en las categorías de “estado crítico”…

Que tanta dominación nos sobrepasa e necesitamos dos ourizos: que salten-que nos pinchen os dedos-que fagan sangue…

Que o coito sexa un acto público.

Antoine-seremos capaces? Poderemos desentrañar esta rede de redes?

… Pauline nos mira-segue mirando: a vós tamén. Sabe que estamos emporcados de gloria.

Nos detesta. Lo sabéis?

Sodes conscientes diso?

NIN MOITO MENOS VIOLENTO

Invirtamos os termos: modifiquemos a nosa casa: que os tigres sexan cans de monte: os cans paxaros: os paxaros nós. E voar-altísimo-cos ollos cheos de aire-Antoine.
Que as puntas dos edificios dean a volta e nos amemos.

Mais a realidade é que estes cambios suceden só no texto: por medio de audaces exercicios ximnásticos para non apodrecer…

É precisamente esta audacia a que nos arrastra: somos vítimas da exhibición: somos mentira: pasamos a vida comendo xente.

Deviene en lo que soy y respetaré tu diferencia…
Soy listo soy hombre
soy blanco y poderoso
tengo armas y leo novelas de amor.

Voilà ton destin: faire comme moi: devenir tigre: manger les autres: gagner tout le temps. VAINCRE.

E Pauline saltou do cazo da sopa infinitamente triste.
Pasou o día a comer pan. Iso é violencia.

NADA QUE NON POIDAMOS PAGAR

Metín a alma no conxelador. Tamén os cadavres dos homes mortos: xente violenta que mato para definirme no medio do xeo.
Fágoo porque sei que a identidade exposta nas vitrinas sempre foi unha cuestión supérflua-esencialmente improdutiva. Dixéronmo as hienas e os búfalos co seu desprezo.
Antoine-meu amado Antoine!- si hubiese aprendido a comer lentejas no tendría que adular al rey-verdad?
Pero Antoine non responde: quixera vivir despreocupado. En augas tranquilas.

NADA PROPORCIONADO NIN TRISTE

Pauline sous la pluie.
Sabe que foder en público é un acto abominábel pero desobedece.

TAMPOUCO DECADENTE

Mon cher Antoine: deixemos os voitres que se extravíen.
E como tu teis moita responsabilidade nisto
(neste drama interior da conciencia)
deixa que deixemos os fiaños
que nos prendan
e sorprendan
abramos o artefacto: a sonora vivencia
da decadencia…
Logo tu faime iso que sabes
na chaira
contra as petunias
enchoupadas de orballo
e rincha comigo
fumega
engurúñate aquí-cabo dos meus brazos
esbolazado completamente
que si que o fagas
veña Antoine
afaite ás formas sinuosas
arredor do embigo
e tira de aí
onde os pensamentos torcen
y se comprimen
fanse pequenos
de petits morceaux les nuits d’ivresse
pero ti morde todo
absolutamente cheri
(sen tregua)
pra sermos libres
mentres saímos do diagrama social
tan triste tan apacíbelmente violento
metidosxanopiagosecretoquetantonosdesfavorece
porque que nos gusta-claro
porque queremos
cierto es
pero-sobre todo-
(e malia o noso gusto pola enfermidade-Antoine)
que nos envolva a inocencia
conservemos iso polo menos
o noso bravún orixinal:
sangue plumas vento chuvia
e desastre
tamén instinto
un pouco de augardente e o run run inesquecíbel
pois pra nós
ten que seguir sendo útil soñar
a pesar da poeira e do ciscallo
daquelas cousas tan brillantísimas.

Deixemos os voitres co seu ruído: abandonemos o tumulto. As hienas.
Os tigres.

Practiquemos sexo en público e que nos detesten.

NADA CERTO

Pauline vous regarde à l’écran: dans un pénible état de sagesse
pornográfica obscenidade manifesta
deformidade nas frases ben adubiadas
co esplendente rubor-sempre brillante en vós.
Indiferentes á podremia: egoístas cómplices.

ROSA ENRÍQUEZ

ESTÉTICA DO CINISMO: A VIOLENCIA ESTRUTURAL

2010-08-28T01:03:00.000-07:00

ARTIGO PUBLICADO EN TERRA E TEMPO

ARTIGO PUBLICADO EN TERRA E TEMPO

ESTÉTICA DO CINISMO: A VIOLENCIA ESTRUTURAL

Vivimos no mundo da imaxe, da virtualidade, do hedonismo. Porén, a nosa inquietude é ben antiga, ser felices. Lóxico. A "ética da felicidade" foi estudada por moitos pensadores dende hai séculos. Os eudemonistas, por exemplo, considerárona o ben supremo acadado por medio da virtude. Os estoicos entendérona coma unha consecuencia desta última e, Kant, pola súa banda, afirmou que, felicidade e virtude eran elementos distintos, así que unha muller ou un home "virtuosas/os" poderían perfectamente non ser felices por moi merecentes que fosen dese ben precioso.

Daquela, é evidente que andamos atrás da felicidade dende que temos memoria. É unha pretensión humana natural. Quen non quere estar a gusto, sentirse pleno/a? O problema xorde coa deriva semántica do termo "felicidade" que, nas sociedades de consumo como a nosa, nada ten que ver co inxenuo "Beatus ille" de Horacio (65 ac- 8 ac) no que se louvaba a vida no campo, asociando pois felicidade á tranquilidade e repouso. Tampouco non co recoñecemento público da "virtude" ou "beleza", pois, a día de hoxe, estes conceptos adquiren maior densidade e son bastante ambiguos.

Ser fermoso/a non depende unicamente dun "suposto" atractivo físico, mais doutros factores adxacentes que, malia que nos doa, condicionan a nosa percepción. Son estes, por citarmos algún exemplo, a popularidade ou a riqueza. Sempre foi así, mais agora a tendencia é exaxerada. Así pois, características xenéticas ou circunstancias -propiciadas estas polo capitalismo- que non implican ningún mérito de seu, pasan á categoría de calidades humanas, isto é, "virtudes". "Margarita é moi agradábel, rica e famosa" é unha afirmación perfectamente válida, en Occidente, para describirmos unha persoa descoñecida ante un auditorio expectante. E se Margarita é así, todos quereremos ser Margarita. Indubidabelmente que si, pois sabemos que "posúe" o necesario para "triunfar" nun sistema de competición poderosísimo que, sen dármonos conta -ou si- interiorizamos e transmitimos de nais a fillos.

Triunfo e felicidade van da man. Se triunfo son feliz. Son feliz se triunfo. Porén, a pregunta que me vén á mente, talvez capciosa, non o nego, é a seguinte: que ou quen determina ese "triunfo"? Existen entidades que teñan de seu esa facultade de "outorgar" a etiqueta convinte para nós sentirnos satisfeitos coa propia vida? Son esas entidades "mentes preclaras" cuxo "destino" sexa distribuír "medallas" morais -ou éticas, se esta palabra agrada máis, ou incomoda menos- que nos conducirán polo camiño da felicidade? Poden tamén estas mentes decidir como e cando debemos entrar nese camiño cara á ningures, tan atractivo para nós? De ser isto así, aínda que sexa subrepticiamente, debemos aceptar que dirixan estes "poderes fácticos" a capacidade de noso para sermos felices? O sistema pode invisibilizar as súas accións indirectas ante os nosos ollos? Durante canto tempo? Temos capacidade de protesta?

Tendo todo isto en conta, cómpre recoñecer que ser feliz, aínda que sexa unha procura lóxica, constitúe a día de hoxe unha arela sen límites, pois implica satisfacción, logros laborais, mesmo emocionais, e, dadas as expectativas xeradas polo sistema de mercado, nunca o estaremos. Xamais teremos o suficiente.

O sistema convertiuse nunha fábrica de expectativas. E cales son estas? Principalmente de carácter burgués, iso parece claro. Visibilicemos as básicas: un traballo digno, unha familia -con mascota moito mellor-, unha casa, un coche...

Unha vez satisfeitas, poderemos sentir que estamos "dentro", mais no horizonte aparecerán outras novas e aquilo do "máis difícil aínda" soará nos nosos oídos. Xa que logo, volta a empezar coa loita. Deste xeito, a "felicidade" deixa de ser un anhelo natural comprensíbel e lícito para se converter certamente noutra cousa ben diferente, nunha obsesión, nunha pugna interna decepcionante, en extremo perigosa, que nos somete a unha competición permanente. Competiremos cos demais e con nós propios/as. E será esta competitividade a que orixinará o utilitarismo e o servilismo nas relacións humanas, sempre envoltas nunha brétema de tensión disimulada, na falta de sinceridade e compromiso. Se non tes nada que me "interese" -cartos, beleza-xuventude, poder en suma- non perderei o meu tempo contigo... Eis o berce da agresividade que dará paso á violencia vertical, oculta nunha primeira ollada.

Pero volvamos atrás, outra vez ao consumo continuado, conspicuo, non só de obxectos, mais de persoas e ideas. Tamén do tempo, un tempo non cuantificábel, abstracto e brutal. Estamos na era da mercantilización das emocións, no imperio dun cinismo violento que asoballa e desmerece a inocencia, mesmo a ridiculiza. Así, ante a inseguridade que sentimos ao respecto da sinceridade dos demais e da fraxilidade do seu compromiso -derivados dos intereses- aceptamos tacitamente entrar no xogo desa rede humana infectada polo medo. Integrarse ou morrer. Esa é a cuestión, to be or not to be. Está moi claro, se non formo parte de, non son, non existo. Para iso, cómpre facerse notar, ser visibilizados/as. Velaí o xermolo do egocentrismo, da hipocresía e da mentira. En resumo, do egoísmo máis feroz que poidamos imaxinar.

Os xogadores/as desta partida inhumana de xadrez, abrirán entón as súas portas para recibiren con gusto a ilusión desa felicidade estraña. E para iso, para disfrutaren do oasis cativo que supón o efecto placebo derivado do acto de consumir e lograr determinados obxectivos, os/as que se proclaman liberais abertamente e os que actúan como tales sen sabelo -ou facendo que non o saben- precisarán de mellorar a situación persoal de seu, abocados pois a novos intercambios interesados, algo que vén sendo o principal estímulo das relacións entre as persoas. Facer algo a cambio doutra cousa é o que mobiliza o mundo postmoderno. Para que realizar o esforzo e dar algo a cambio de nada?. Que nos reportaría iso, aparte do simple e inxenuo gusto de axudar?. Na sociedade capitalista non hai sitio para a inxenuidade. O hedonismo arrástranos polos vieiros do pracer e as campás seguen a entoar aquilo de "vale que ten, vale quen ten". A asociación cartos-felicidade, leva implícita a idea de posesión. Queremos ter. Cada quen o que máis lle interese. Algúns buscarán popularidade, outros beleza, e os máis, un capital de seu. O caso é visibilizar a nosa presenza neste caos infernal que o mundo é.

Polo tanto, convén, como xa se explicou arriba, que nos integremos, que formemos parte de. Para logralo debemos ser pensados/as, pois non selo conleva a inexistencia e, actualmente, só existe o que se sabe publicamente. Eis a idea esencial, ofrecer unha imaxe que nos favoreza, traficar con ela. Daquela, volvemos novamente ao egoísmo, agora explicitado no culto excesivo a un mesmo, isto é, na vaidade, unida -non nos enganemos- por un fío indisolúbel, á falta de seguridade que vén determinada por unha autoestima sempre dependente da opinión dos/das que nos rodean que, tristemente, valorarán o noso produto -pois iso é o que somos, unha mercancía humana- en función das calidades presumibelmente imprescindíbeis nas sociedades capitalistas.

E cales son as "virtudes cardinais" que elevarán o home e a muller hedonistas á categoría de seres vivos felices?. Pois esencialmente aquelas que lles garantan repercusión pública, a poder ser, con efecto inmediato. Daquela, se pensamos na beleza, na xuventude ou na riqueza material, antes citadas, non iremos mal encamiñados/as. Posuír calquera delas significará o acceso a unha pequena parcela de poder que nos asegurará un lugar propicio neste "primeiro mundo".

Daquela, insisto, o anonimato será como non existir, en resumo, non contar. "Esse est percipi". Berkeley (1685-1753) utilizou esta frase como premisa para xustificar a existencia dun deus (mente infinita que crea) e a humanidade (mente finita que percibe tal creación). Para nós, a mente infinita que orixina o espazo que identificamos como real, o único onde podemos vivir felices, é o Capital. A mente finita somos nós. Certamente, aquí, neste lado do mundo, quero dicir en Occidente, "ser" e "estar" só serán equiparábeis se "estar" implica unha ubicación asegurada no pensamento alleo que, a súa vez, ha vir determinada por unha das devanditas calidades postizas (cartos, beleza, xuventude). De non posuírmos ningunha delas pasaremos ao outro lado, o da maldita inexistencia social. Esa é a verdade, lamentabelmente.

Mais, como o mercado non entende de sentimentos, si de resultados, cal é o dunha verdade incómoda?. O silencio. A verdade, en esencia, non interesa. O homo e a mulier videns, dos que falou no seu día Sartori, adscríbense ás verdades prácticas, maioritarias, elaboradas por medio da desinformación para contentármonos. Tendo en conta todo isto, a conclusión resulta obvia mais non por iso infravalorábel, e é esta: existe no noso mundo de "certezas", unha profunda violencia de carácter estrutural cuxo efecto destrutivo afecta non só ao ámbito económico e social, mais tamén ao íntimo. Desaparecen o compromiso e a lealdade. Prevalece a apariencia. Consumimos amor, sexo, xuventude, beleza. As relacións humanas, como moi atinadamente apuntou Bauman, fanse, a cada máis, líquidas. E isto, paradoxalmente, xerará xusto o contrario do que arelamos, infelicidade e insatisfacción.

De pouco ha valer a denuncia da existencia dun terceiro ou cuarto mundo que nós propias/os asoballamos, aínda que non sexa directamente -nós non somos financieiras nin poñemos os tanques para instaurar democracias, por dios!- se empregamos, consciente ou inconscientemente, os valores da sociedade de consumo que denunciamos para tratar mellor ou peor ás persoas (violencia estrutural) orixinando ao noso redor oprimidos e empoderados, xusto o que denunciamos.

Por esta razón, é evidente que existe un fascismo solapado no entramado das relacións que se desprende do desleixo no trato que dispensamos a aqueles/as que non poidan reportarnos ningún beneficio.

Dignidade, esforzo, honestidade, solidariedade, compromiso, resistencia ou xenerosidade son substantivos abstractos, difícilmente perceptíbeis a día de hoxe. E se non os percibimos facilmente, se non somos quen de visibilizalos, será que non existen?

TRANSPARENCIAS

2010-08-17T04:20:00.000-07:00

"L'homme ivre d'une ombre qui passe
Porte toujours le châtiment
D'avoir voulu changer de place." (Baudelaire)

Vergoña é opresión
fronteiras e lazos invísibeis que nos ocultan
-detrás da sombra-.
Fica á espreita
na superficie das cousas
que o son
-cousas-
para existir.
E carece de fondura …

Mais c’est terrible-bébé-qu’une corde en soie nous attache tellement fort…
E se as cousas vibrasen soas-e se puidesen manifestarse e asombrarnos?
Daquela nada tería a mesma forma.
Rien que le sang sur le visage-la mine d’un enfant qui fait tort.
Mira-bebé-observa las cosas vibrar
escucha el sonido de las paredes
plegándose y plegándolo todo
cun tran tran de cadeiras
e membranas que estiran
e devecen
por nos arrastrar con elas
por meter a voz odiada
na súa sutil película pegañenta
cambiando as formas invisíbeis
dándolles textura outra
e que nos afagamos
á paixase
única visión coñecida
y agarrarlo todo por todas partes
siempre asir las piedras con los dedos
para que no rompan dentro el silencio y la muerte
et quoi que tu fasses nous éblouira
ese teu gas ó falarmos de amor e resistencia
tan poderosísimo que fais que fascine
silencio ruído fortuna y pan
e as maos abertas
sen disimulo
a correr
río abaixo coa troita nun pé
le grand pied à Bertrade
abandonnée de tous
un pé branco e brillantísimo e enorme
e eu: branca tamén-e abandonada
observándolo todo
aquilo que as cousas teñen vibrado
infatigabelmente
collida do rabo do can
o meu dios pequeno e desesperado
un dios como una puta
fodendo a todo dar
licor e amoras no tran tran
e vergoña outra vez
la honte
ce fait humiliant et terrible de nous montrer
telles qu’on est
simulación transparente nun mundo despoboado
-lujo de pobres-
Pero tu-xa intuías todo isto?
Sabías que levamos un feixe nas orellas de luz podre
/que afrouxa polo nariz?
Sabías que todo-absolutamente todo o que tocamos tinxeoorostrodepúrpuracarmínincendiario?
Nous avons le diable au corps-bébé.
Sáenos en forma de luz polas meixelas…
pero carece de fondura.

INANIMALIA EMERXENTE

2010-06-22T04:05:00.000-07:00

"O instinto de supervivencia, tamén se trata diso cando de cidades falamos, vale tanto para os animais como para os inanimais..."
O home duplicado, José Saramago

Contan que as algas teñen de seu un ollo
de menta e auga:brillante-verde-aromático-suave.

Naceu dun líquido das montañas-do bosque-das terras do cumio-do centro
-do pico-do bico das xentes que se aman
E pode
-e o fai-
peneirar a humanidade dende os pés até a cabeza
e gravar
-e grava-

o amor da superficie...

Por iso as algas teñen poderes alimenticios
e procuran para nós unha vida nova que vivir

Daquela-disque quen ama ten auga nos ollos
e pode reflictir con eles as propiedades da alma
e sacar
-e saca-
a color da deshonra
e da mentira.

Déamoslle pois
un bico-no pico-do centro-das terras-dos bosques co líquido das montañas que nelas nace
e amemos
non só o que se ve
mais aquilo que está abaixo
e se dilúe: a especie inanimal emerxente que se abraza...

A NATUREZA DOS MONSTROS

2010-06-17T00:20:00.000-07:00

Dependendo de quen mire
a luz estende sobre as cousas
un tacto de seda
configurando os horizontes.
Es ti quen escolle
o sitio onde estar-a textura do trono.
Pola contra
se é a noite e o seu territorio inmenso
onde prefires vivir
hai para ti un mundo que se abre
de apariencia hostil e deformidade extrema.
Mais isto é unicamente aparente
pois detrás das terras que non se ven
as cousas
aquelas que estaban alí
na bisectriz do terreo enganoso
alumeando o claror do día
adquiren un aspecto vaporoso
para os que aman os segredos.

E dende o cume da montaña
a verdade ten forma
de mar aberto-materia múltiple e indivisa
potente monstruosidade.
Resulta estraño e misterioso
como todo o que ocultamos
e ti déixaste invadir...
Arrastras contigo a polimorfia vírica da deformidade

CIDADES DE CRISTAL

2010-06-11T10:40:00.000-07:00

CIDADES DE CRISTAL

O campamento humano circula mecanicamente entre os muros/
move as antenas e saúda pero nada poderá liberalos/

acugulados nos andeis botan a cabeza para respirar pero o seu horizonte
é cristal afumado.

De cristal son tamén os ollos que nos miran e as vitrinas grandes para vender amor.

Se miras ben/
verás ao redor un mundo translúcido que nos traspasa/
sesenta metros cadrados e a incomodidade dos cables da luz na arañeira
eléctrica e desconcertante.

Todo o universo nun ascensor e ti -que non estás- inzas o corpo polas fendas/ incitándome a amar.
Que tacto que efervescencia íntima/
polo baixo das escaleiras
nas prazas públicas
nos ciclos vitais dos transeúntes…

A cidade e os seus muros
a lene pausa morna do serán
ti no meu centro/
o home de cristal…

Vxte lgo. Chgo en dz mnuts.

(Unha cabina telefónica desaparece cada cinco minutos)
Raramente chegan as mensaxes/
a cobertura emocional é sempre cero.

Equidistantes.
Atrapallados nun paso de peóns as almas de cristal carecen de busola.
Hai caras que nunca esqueceremos por moito tempo que pase.

Atsco. Trdo Kince mnuts. Agarda mllor no crce.

O tempo transcorre mentres corres/
non corras se queres chegar.

De cristal, o teu corazón é un poema de cristal…

Humanos e humanas
no alambique
a fluír a mergullarse.
Todo o que se ve son sombras.

ROSA ENRÍQUEZ

,

suBmisión E SOMBRAS

2010-06-06T10:52:00.000-07:00

Convive con nós unha luz estraña que procede das sombras e anuncia a intemperie detrás das palabras preciosas.

(De o saber-iría-collería as cousas e marcharía-lonxe-cara a un lugar escuro-como a ficción vaporosa que nos atrapa.
Todo por palpar os estreitos fíos de luz que se infiltrasen.)

Diagnóstico:enfermidade.

Comezou nun edificio grande que tiña xente que tiña máquinas que tiñan présa-que agoniaban. Morreron todos-d’abord les mains-as maos-puis les pieds-también las piernas-claro-e-finalmente-morreu a cabeza.

Consecuencia:suBmisión

A suBmisión colócanos por debaixo e supón un delito da conciencia-descoñece as estruturas e o seu funcionamento. Prexulga. Discrimina e violenta.

Posoloxía: curiosidade

Unha postura política de ánimo normalmente inquebrantábel-sitúanos diante dos cables da luz-das tubaxes metálicas ou da abstracción financieira-do aillamento multitudinario e da diáspora.

HOMENAXE A ROSALÍA

2010-05-28T01:59:00.000-07:00

“(…) Que hai amores de índole pezoñenta
que privan os espritos, que turban as conciencias,
que morden si acariñan, que cando miran queiman,
que dan dores de rabia, que manchan e que afrentan.
Máis val morrer de friaxen que quentarse a súa fogueira”

(“Follas Novas”, Rosalía de Castro)

En tecer e destecer ocupou Jessica o tempo
inscrita nas paredes das casas.
E sábeno todas.

Mais isto non é Nova Iorque
E se te Cansas ficas muda-como en todas partes.
E ela calou varias estacións seguidas-anoada as pedras.

Pero eu sementar sementarei o liño de clarear-dixo EL.
E mentres o pobo nin medre fareiche nena un cantar.

En folgar e fornecer-l’esprit grand(e)-dieuse-
trazou Jessica o inverno
até afundir naquel abrazo.

E soubérono todas-que o amaches- indigna e relixiosa.

E dios cho pague miña reina
por me solicitares amor.

Por tecer e destecer parou Jessica o tempo
vestiu o saial-botouse á leira
lanzou o corpo enriba das prantas
-qu’on dit que les plantes ne parlent jamais-
que las plantas no hablan
que non falan-non.
Que fablan en glosa descoñecida.
Mais iso non conta.
O que conta é o amor
Toujours cette émotion
cette idée du paradis
cette recherche
de magdalenas ou pan de millo mal rillado
de fábulas
e cantares
do noso lar
daquel mar salobre
batendo na rocha enquistada
du gran coeur amante
esprit fort e indecoroso
traballando arreo
na cama
na terra
no mar ou na cociña
la nouvelle cuisine deseñada para ti
pro teu benestar
pra faceres química
coas fabas cordeiras
cos chícharos
con todo tipo de chourizos
grandes saucisses e filloas
on dit crêpes de algodón
ou ovos fritidos…

E que fais que tomas prestadas as penas?
Que teis que alivias su pesar?
Le gros chagrin d’un homme triste
d’un triste homme qui s’éteint.
E apágase
vaise apagando
luz e lámpadas
cavernarias formas do instinto
na espiral de panos de prata
no arruallo lene do pranto
desigual
informe e infinito-como a dor
con esa estraña maneira de convencer…
Que non existe en ningures
nada semellante ao desencanto
á pertinaz expresión do que termina
daquilo que remata
do fin final-último e definitivo

Et s’il finit-mon dieu
mon tout puissant dompteur des lions
xornaleiro prodixioso
obreiro e orfebre das miñas prendas
como recuperar o que xa foi?

En tecer e destecer ocupou Jessica o tempo
inscrita nas paredes das casas.
E sábeno todas.

DESIDIA

2010-05-21T05:08:00.000-07:00

A incoherencia é un tránsito permanente entre espellos-despréndese da inconsciencia.

É industria monumental e estatuaria na conciencia-tactode sombras.

O colectivo incha os argumentos-fabrica aire-líquidos discursos preciosos que provocan fartura-un desexo irrefrenábel de morder.

Pero continuamos.

Non sabemos por que-mais o facemos.

Consentimos-pactamos-transferimos o ideario-dividimos todo en público e privado-tan tranquilamente. Xustificámonos.

Mentres-os espellos transitan entre a multitude solitaria e enferma e rompen.
Que o fagan pois-que se desprendan...

O AQUEL-A LENDA DESCOÑECIDA

2010-04-28T11:34:00.000-07:00

O AQUEL-A LENDA DESCOÑECIDA O Aquel vive nunha fraga preciosa-no medio do monte. É un ser prodixioso que pode partirse en anacos diminutos até esmorecer. Se o contemplas-se te achegas para tocalo-quítache os pensamentos-sácachos polo nariz. Daquela-todo-absolutamente todo o teu corpo-adquire a forma da chuvia e do sal. Logo-O Aquel vaise-tira dereito polo camiño dos liques na procura dun sitio onde durmir. Ti con el. Entón é cando comprendes que as prantas saben igual cós idiomas-a chuvia e sal. Por iso-unha vez respirado esa terra fragosa-é probábel que non desexes volver nunca.

O MUNDO DOS CAVORCOS

2010-04-07T15:18:00.000-07:00

o mundo dos cavorcos

Este é un lugar para que ti nunca vaias
un burato escuro-que non dorme e dá medo
omedoquesinto-tenformadecadea
pero sempre atopo unha excusa
e introduzo alí a ansia toda-insistente.

-Aprender a vivir non está nos libros-dicías.

A escoitar tampouco-é unha mágoa.

Eis a dor intensa-provocada pola xordeira.

Si-o mundo dos cavorcos
é un lugar para que eu nunca vaia

PRESENTACIÓN DE UNICROM EN TORGA (OURENSE)

2010-02-01T09:17:00.000-08:00

CONVITE DA PRESENTACIÓN DE UNICROM

2010-01-14T03:10:00.000-08:00

Notas de Aretx:
Asor III de Zeuquirne envía este convite aos bloggers aos que agradece enormemente as súas agarimosas palabras cando hai anos luz ela andaba por aquí, por este valdeorosa, un estraño espazo entre paredes virtuais. Estades pois tod@s convidad@s:

DIÁLOGO ENTRE O CAN, CONSCIENTE DE SEU, E A DONA DAS XESTAS

2009-12-07T09:02:00.000-08:00

Non hai maneira. algo foi mal, algo estragou a posibilidade de comunicármonos con esta deidade natural feminina, Non podo imaxinar o que, Nin idea teño diso, A verdade é que, talvez, e mira ben que digo talvez, pois non ousaría eu afirmar como verdade absoluta o que creo, abofé que non, a Dona das Xestas ande molesta por algo que fixemos. Pero que dis, Troski?, Iso é imposíbel, Se non fixemos nada!. Iso dilo ti, mais eu estou certo de que a ofendimos, Se cadra foi por andármos pola zona sen permiso. Ti toleaches, can!. Mira, rapaza, non penso discutir contigo sobre este asunto, Agora o que cómpre é saír de aquí, deste burato escuro e noxento e poder volver a Vellarre. Trosky, Iso vai ser difícil porque ir cara a arriba até dar co bico do monte hanos levar horas.... Xa, pero non imos ficar enterrados sen facermos nada só polo feito de estar cansos!, Non cres?.

(No Libro das Verdades este episodio é case pasado por alto. As voces narradoras non consideraron que isto merecese demasiada atención. Preocupáballes bastante máis o misterio da inmensa morada oceánica, coma se naquel ámbito vexetal nada tivese conexión. Para comprenderdes isto, velaí un extracto do texto:

“ Do que aconteceu na parte do fondo da aldea entre Area do Souto-Piñeiral Cadrado, o cuzo, Trosky para ser exactos, e a Dona das Xestas, o único que sabemos é que solucionaron o malentendido sen grandes dificultades. A verbosidade do animal, callou na alma anoxada da deidade natural.”)

O caso é que Trosky, o cadelo máis ladrador de Vellarre, iniciou a súplica dialogante ouleando, tal e como fixeran durante anos os seus devanceiros, cans de grande altura, depredadores de galos e galiñas, fortes e egrexios:
-Guau, guau, guau-comezou-(déixate de trapalladas e fála dunha vez, presuntuoso, que es un presuntuoso- repetíalle Area do Souto-Piñeiral Cadrado polo baixo) -grande e poderosa muller, a máis fermosa de cantas deidades teño coñecido (mentirán, peloteiro, lambecús, esta muller é feísima, Así non imos conseguir nada)…”
-Basta-respondeu a deusa- deixa os afagos e responde, “trampacan”, que faciades vós por aquí?.
-Ouh, deidade prodixiosa, non faciamos nada en absoluto. Caemos polo cavorco de Vellarre e unha forza estrañísima conduciunos até aquí.-
-Simplemente.
-Simplemente.
-Ben. Por esta vez vou ser xenerosa. Abrirei a tapadeira terrestre para que poidades marchar, pero debedes saber que, para virdes por aquí, hai que envíar primeiro a flor da pataca co voso nome e o da Grande AnxanA escrita nas pétalas. Só así saberei que non sodes inimigos.
- A Grande AnxanA? E quen vén sendo esa muller?.
-Xa o averiguaredes. Polo de agora saíde de aí!
Ao dicir iso, a parte de arriba que lles cubría a cabeza-azebac, elevouse polo aire, como antes de caeren naquel furado. Entón un vento forte botou todo enriba da herba fresca. Cando digo todo, refírome a todo, isto é, ao cuzo, á magnética rapaza e mailo resto, as bonecas, os libros, a tira de panos larafuzados de graxa, os coitelos e toda a ferramenta para morder, as caixas, as mudas de roupa limpa, as cadeiras, o vello arcón de madeira podre e as sabas de liño. Unha vez fóra daquela pota natural, o que lles agardaba era o camiño de regreso, cousa difícil pois terían que rubir polo lombo do monte e iso levaríalles aínda un par de horas.

TRES POEMAS PARA DARLLE TEMPO A DONA DAS XESTAS A FACER UN MIRAGRE

2009-11-27T04:54:00.000-08:00

“Amei a Anticlea por ser todo o que eu non era, e ela amoume a min a pesar de ser eu o que era” (palabras de Laertes, pai de Ulíses, sobre a súa muller, a nobre e soberbia Anticlea)

“A túa nobreza, a túa xenerosidade, a túa forma de me amar en liberdade, préndenme a ti máis que ningunha das túas múltiples grazas” (palabras de Ulíses a Circe)

Citas extraídas da novela “Circe ou o pracer do azul”, de Begoña Caamaño.

poema un:

UN CONTO PARA ESPERTAR

E SAÍN.
Collín o barco atracado na xanela
e botei meses fóra-exiliada do cuarto azul.

Fica aquí-á miña beira-preto do meu colo-da sima abisal do meu cetro-no punto central deste meu reino-dicía o monarca.

Meu señor El Rei-respondín delicadamente-non podo-non poderei permanecer aquí máis tempo-pois teño diante o mundo todo-Que te comerá-Si. Probabelmente-

PERO MARCHEI.
As voces convocáronme para eu florecer neste deserto-neste oxidado reino de sardiñas.
Collín o avión do xardín e pasei anos desterrada-sin tierra nuestra que pisar.

Volve amor-ao meu abeiro-para te anainar-para collérmonos os labios e untar o noso leito-vén-deixa a cousa estar e pégate a min-ao meu trono-ao poro sinuoso deste amor e métete aquí nesta cova a durmir-a miña fermosa dona que dorme…

Non-Meu Señor El Rei-repliquei-antes hei untar os labios nas pedras-no código secreto deste amor que se acaba-na enorme e grande batalla por facer-E perderás.-E perderei.

PORÉN EU FUN
Vestín as ás coloradas e voei infindo-enfiei o camiño dereito-dereito-e nunca non mirei atrás.

Perdín un reino-unha casa e o meu Señor-antes diso-a memoria.

E DIXEN OUFANA
Meu Señor El Rei-a fráxil súbdita do teu abrazo-aquel teu peixe-leva agora un transatlántico nos pés-afástase do teu empedrado castelo-e nunca non mira atrás.

poema dous (escrito para o filocafé de Petín, Silencio ou morte)

TEÑO UNHA POZA ENTRE OS DENTES
CON NENÚFARES E HORTENSIAS

E TU QUE TEIS QUE NON TEIS NADA?

CAE TODO POLOS LADOS
e ti gardas no oco da man
un río enorme
grande coma un mundo grande

E ACABARSE é entón coma chover
e chover chovía coma nunca…

na casa as cousas sempre quietas
metidas entre as pedras e mazairas

na praza da cociña
só pingas de auga
e un golpe niquelado no vaso…

E CHOVER moito
coma nunca naquel sitio.

E O FUME delicioso
igual que o teu perfil de espiga na ventá.

pégate-repite-pégate-a min-ao meu colo-a miña saúde enferma-e-bucea nas potas-come o sol con patacas-e-deixa que todo-absolutamente todo-caia sobre nós.

naquel lugar nada podería ser tan grande como a selva salvaxe do armario

un fronte de nubes e silencio instálase no tercio norte da casa.
quen vai?
NINGUÉN NADIE EN LA VIVIENDA

(sólo tú)

Tu es ti
Tu con nubes no cesto da roupa…

TU QUE TEIS A ALMA ESGOTADA
TU QUE TEIS QUE NON TEIS NADA

Pero-chover-chovía como nunca
e non puiden evitalo
eu sempre chorei o domingo a tarde…

poema tres (escrito tamén para o filocafé de Petín)

A CRÓNICA DA CHUVIA ESTÁ ESCRITA NA AUTOESTRADA
NOS PASOS DE PEÓNS QUE NOS DIVIDEN EN AUTO-MÓBILES E HUMANIDADE TRANSPORTÁBEL.

Normalmente a humanidade vive nun salón-pegado ao mar. Ao abrir as ventás
a paisaxe documenta os vestixios dun futuro atronador-que pasou-prendido na memoria das montañas.
Por humano transportábel entédese aquel que-con dúas mans e dous pés-ten coma vontade un abúlico proceder-meláncolica sedución da nada flotando ao teu redor-meu amor…

O humano transportábel vai camiño da industria-nunha nave doméstica de direción asistida-e atraca no fondo das grotas e pedreiras
lento-violento
no vougo silandeiro
e derrama o medo como derrama a sopa.

A CRÓNICA DA CHUVIA ESTÁ ESCRITA NOS MUROS HORIZONTAIS DAS CIDADES, NA PLANTA DOS PÉS.

A humana auto-móbil leva un motor solar na barriga
e así vai tirando-tira-que-tira-tira ben-meu-ben-arredor do meu amor.

Por humana auto-móbil enténdese aquela que-coas mans anoadas ao lombo e os pés rebentados-fai carreiras nos campos de millo quentes pero non arde nunca-flúe entre espigas-pegada á venta-coma o teu corpo en punta.

OS PASOS DE PEÓNS FORMAN CRUCES E DESAPARECEN COMO TODO O QUE VEMOS E NON EXISTE.

Hai procesos de combustión gástrica na esfera ondeante de tungsteno na mentira máis grande de todas:

QUE TU ESTÁS AQUÍ-QUE TEIS O QUE NON TEIS-QUE NON TEIS NADA

E que fais para evitalo?. só sabes morder os labios por dentro. muda.

A DONA DAS XESTAS

2009-11-15T01:39:00.000-08:00

O DE TER OU NON TER IDEAS dentro da cabeza é algo sobre o que non quero reflexionar agora. Máis tarde. Talvez pola fresca. Neste momento, pensei, o mellor é observar, indagar sobre a estraña presenza, sobre a muller da saia enorme.
Non resultaba fácil con ela alí, preto de min, fitándome cos seus ollos de marmelo. Por iso unha rara sensación metéuseme gorxa adentro. Era como afogar de tanto aire como entraba pola boca. Así, fun inchando, pouco a pouco,e, coma se fose un globo,marchei rodando pola devesa abaixo con Troski e todo o que, como arrastradora magnética que son, levaba tras de min: as bonecas, os libros, a tira de panos larafuzados de graxa, os coitelos e toda a ferramenta para morder, as caixas, as mudas de roupa limpa, as cadeiras, o vello arcón de madeira podre e as sabas de liño. Eu, cativa-cativa, o meu can,e todo o conxunto, fomos dar naquela extensión de mazairas verdes e castiñeiros.

TRANCATRÁN TAN TAN TAN.

Ese foi o golpe seco do meu corpo ingrávido que, como un prodixio, baleirou todo o aire que gardara na barriga polo nariz. Foi a primeira vez que coñecín os efectos dun tornado pero, no meu caso, non era este de carácter meteorolóxico. En absoluto! A explosión íntima que experimentei nada tiña que ver coas nubes da cabeza-azebac, nin co vento do nordés, senón máis ben cunha aerofaxia exacerbada, froito daquel vento todo que se me metera pola boca.
Xa recuperado o alento, mirei o ceo. Estaba convencida de que unha visión tan fermosa dese mar celeste relaxaríame pero, ao contrario do que pensaba, estremecín aínda máis, unha calor ardorosa rubiume polas pernas arriba do pánico que sentín. Ela estaba alí, suspendida no aire, coa saia ondeando. E nós,Troski, eu e todo o resto, con ela! Dabamos voltas e voltas, sen parar. Era como estar dentro dunha batedora… Tantas e tan veloces voltas deu aquela muller da saia infinita que eu propia saltei da devesa-móbil e fiquei pendurada da póla dunha das mazairas da miña avoa con Troski pegado a unha das miñas galochas metálicas. Da outra colgaban as bonecas, os libros, a tira de panos larafuzados de graxa, os coitelos e toda a ferramenta para morder, as caixas, as mudas de roupa limpa, as cadeiras, o vello arcón de madeira podre e as sabas de liño. Foi terríbel, os garfos e coitelos pinchábanme as pernas e un fío de sangue comezou esvarar polas miñas coxas. Este é o fin Troski, dixen moi asustada, imos matarnos neste furacán!. Non teñas medo rapaza, dicía el, todo vai saír ben, xa verás.
Entón, facendo un esforzo inimaxinábel,decidín dirixirme a ela, a muller sen límites. Quen es,díxen como puiden no medio daquela voráxine. A Dona das Xestas, respondeu mentres cesaba aquela tortuosa rotación. Falou con solemnidade pois todo era solemne naquel lugar dende a construción de Otuos Uaim e diso había xa dous séculos! Eu son a grande e poderosa Dona que cobre de xestas os montes,explicou, Vós estades nos meus dominios así que ide de aquí, XA.
Isto último berrouno, moi forte. Entón puidemos comprobrar que todo o que había ao redor estaba colgado da súa faldra, coma nós. Estaban colgadas as flores, as pedras, a plantación de mazairas, os castiñeiros e toda canta herba fresca enchía o prado. Incríbel, o faldón inmenso que vestía a misteriosa muller era a tapadeira terrestre da tubería pola que andaramos previamente. Caímos na conta diso cando intentamos fuxir, liscar daquel lugar, tal e como ela, moi contundentemente, nos indicara.

E foi mirar cara a abaixo e caer, todo a un tempo. Daquela entramos novamente na pota natural que a intimidade telúrica constituía e comprendimos que, en breve, ía ser cuberta pola súa saia infinita, irremediabelmente. Así que, sen podelo evitar, vímonos enterrados outra vez coma patacas.
De nada valeu que petásemos forte no teito escuro, tampouco serviron para nada as nosas pregarias. A Dona das Xestas esqueceu que quedaramos alí abaixo conque a piedade non agromou por ningures. Eu, coa miña magnética persoa,Troski e todo o demais,as bonecas, os libros, a tira de panos larafuzados de graxa, os coitelos e toda a ferramenta para morder, as caixas, as mudas de roupa limpa, as cadeiras, o vello arcón de madeira podre e as sabas de liño, encrequenámonos, formando un vurullo, ben xuntos, para dármonos seguridade e confianza pois comprenderamos que ese enterro anticipado duraría aínda un tempo, así que mellor darse apoio e calmarse coa forza do abrazo.
Segundos despois, de sócato, puidemos escoitar o canto desafinado daquela muller poderosísima:

A latexar a latexar
no fondo da nosa terra
á beira do noso mar.

Un paxaro no meu millo
o pote ben a ferver
e non deixa de chover
de chover e de chover.

Na beira daquelas fragas
móllanse as miñas cabras
móllase o gorrión
móllase todo o Pontón.

A latexar a latexar
no fondo da nosa terra
á beira do noso mar.

O que aquí ben veredes
son as miñas posesións
e para que o confirmedes,
dende á Oliveira ó Pontón.

A latexar a latexar
no fondo da nosa terra
á beira do noso mar.

Despois de escoitármonos aquel cántico de exaltación territorial, Troski propuxo iniciar o diálogo coa Dona das Xestas.

O xeito de o facer? Eis a cuestión!

A CABEZA AZEBAC A CABEZA AZEBAC A CABEZA

2009-11-02T07:47:00.000-08:00

DO OUTRO LADO DO FÍO, refírome á tubería que une o campo de abaixo coa inmensa morada oceánica de Outos Uaim, puiden albiscar unha figura humana estrañísima.Saín por unha fenda que atopamos até dar cun camiño estreito, moi moi estreito. A estraña presencia levaba o pelo arredor da cabeza, pegadiño ás orellas e tiña nas mans un pau bastante gordo co que afastar as malas herbas que medraban por entre as pedras do camiño.
Curioso, pensei, esta alma de deus leva unha saia tan grande que non se revolve. Certo, a saia ocupaba hectáreas e hectáreas, pero, de non prestar atención, nin me decataría pois, polo medio da tea, agromaban margaridas de todas as cores… Era como un pradairo artificial. Insólito.
Que miras, paspán, que fas que non andas? Corre, desaparece da miña vista!
Eu calada. Confundírame cun home!
Que, pensas pasar así toda a tarde?. Non, dixen, pero quen é vostede?. Eu son a que son, neno intrigante! Outra vez máis! Volveu tratarme coma se fose un rapaz! A muller grande seguiu o seu camiño cantando, esfuracando co dedo nas cavidades abisais do seu nariz, en extremo delicada.
Ai, se me perdera, se caera por ese conduto horroroso… Como se me lera o pensamento, a muller da saia infinita botou aire polo seu nariz e unha fervenza branquísima arremuiñouse arredor daquel corpo vello. Teño o mar todo dentro da cabeza, e teño aire e terra e amor e fame. Teño de todo, practicamente.
Cantas cousas leva con ela, pensei, como pode cargar con tanto peso?

Dentro da cabeza cabe de todo, ideas propias e estrañas, promesas de amores mortos e frases inconclusas. O mar e a terra. Todo, absolutamente todo o que queiras, poderá entrar dentro. Até un propio pode vivir alí. Hai que ten a cabeza deshabitada. É raro pero sucede. E non porque a cabeza en cuestión sexa estreita. Nada que ver con iso!

Eu coñecín un home coa cabeza chea de nubes. Era un home triste.
Traía nos ollos restos dun naufraxio. Entrei e saín da súa cabeza como se nada porque nada había…

O POZO

2009-10-21T07:14:00.000-07:00

ALÓ NO FONDO DERON CUN POZO ESCURO, moito máis aínda que ese oco polo que caeran. Area do Souto-Piñeiral Cadrado abriu os ollos todo o que puido, primeiro asomou a cabeza, logo o tronco e, finalmente, as pernas. Ficou varios minutos nesa posición, cos pés no borde, para rematar descolgándose. A baixada produciuse inevitabelmente. Marcharon todos cara á abaixo, conformando un grupo, pegados entre eles. O derradeiro en caer foi o can. Entraron na auga e flotaron durante un bo rato. Non podería precisar canto tempo mais todo parece indicar que non excedería dos quince minutos. Que pasou? Que foi o que orixinou o afundimento?

No Libro das Verdades o suceso descrébese así:

“Un ruído xordo, un furacán mariño de auga doce, un estraño maremoto, arrastrou aquel vulto sorprendente. Era como se un poltergeist tivese lugar naquel sitio. Documentamos esta caída con axuda dos familiares afectados. Parece ser que tivo lugar un martes. Os martes sempre son días conflitivos nos arredores de Vellarre. Nin se sabe porque pero sempre suceden cousas raras. De feito, ese día ten unha duración de tres xornadas. Temos pois, o martes-un, o martes-dous e o martes-tres. É así. Danos igual se non o credes. Despois de todo, porque nos ha preocupar iso? A información é case sempre incompleta ou, simplemente non existe, ou non pode ser, que tamén serviría como explicación. En todo caso, o importante é saber que isto aconteceu un dos tres martes. Cremos, non podemos aseguralo, que foi un triste martes-tres do día trece da terceira primaveira (aquí existen catro primaveiras, xa explicaremos iso máis adiante). Para ben ou para mal, insistimos, o martes-tres do día trece da terceira primaveira pérderonse polo oco do pozo unha morea de obxectos e dous seres vivos, unha rapaza, Area do Souto-Piñeiral Cadrado, e un can, Troski. A aspiradora doméstica de Otuos Uaim tragounos sen piedade e alá foron o can, a nena, as bonecas, os libros, a tira de panos larafuzados de graxa, os coitelos e toda a ferramenta para morder, as caixas, as mudas de roupa limpa, as cadeiras, o vello arcón de madeira podre e as sabas de liño…
Que difícil dicir todo isto seguido e escribilo sen respirar! Case afogamos!
En resumo, que detrás deles non quedou nada. Unicamente o silencio.”

O silencio é internacional, carece de bandeiras e, precisamente por iso, ninguén poderá nunca apropiarse del. Imposíbel fundar empresas que o comercialicen. Non nos pertence. Só a terra podería fulminar cada átomo seu cun estrondo bárbaro até desaparecer.
Eu nunca puiden vender o meu silencio, sempre calei o xusto, Troski. Tampouco eu, que absurdo! Estou convencida, o silencio é un gas que non poderemos amarrar nunca.

NA BEIRA DE AQUÍ, O CAVORCO CENTRAL

2009-10-02T05:40:00.000-07:00

NA BEIRA DE AQUÍ...
Area do Souto-Piñeiral Cadrado anda agora polos camiños, co paquete de tabaco no peto do pantalón e unha caixa de mistos grande, daqueles que usaba a avoa para acender a cheminea. Leva detrás as bonecas, os libros e unha tira de panos de cociña larafuzados de graxa. Troski, pegado a ela, coma un zombie. Nin palabra. Os dous en silencio. Só o ruído das follas molladas, dos coitelos, dos garfos e de toda a ferramenta doméstica que parecía cantar ese tin tan tin acorde coas campás da igrexa. Nada máis.
No ceo, as nubes inchadas de gas e un sol de dez centímetros colgando do teito celeste coma unha lámpada vella.
Atrás as caixas, o caldeiro do lixo, as mudas de roupa limpa, as sillas, o arcón de madeira podre e as sabas de liño.
Magnéticos e silandeiros, can e rapaza mastigan secretos que nunca serán contados, palabras cheas de sombras e amores metidos no oco do corazón.
Ás veces páranse para mirarse, fitando o un cara a outra, sen dicir nada.
Na aldea todas as veciñas queren saber que pasa, que é o que din, porque o fan dese xeito e como o conseguen. Nada. Niguén sabe nada.

ENTÓN A BOCA DO INFERNO ábrese no núcleo da montaña máis redonda, entre as xestas. Inevitabelmente, o universo de cavorcos deixa paso a toda esa morea de obxectos perseguidores, róuballes o tin tan tin e traga con todo.

Alá van o can, a nena, as bonecas, os libros, a tira de panos de cociña larafuzados de graxa, os coitelos e a ferramenta toda para morder.Tamén as caixas, as mudas de roupa limpa, as sillas, o vello arcón de madeira podre,as sabas de liño... Todo, absolutamente todo, esbara terra abaixo, ao fondo, cun tran-ca-trán-tan-tan-tan.
Mentres, Otuos Uaim, a inmesa morada oceánica, arrastra o sol para dentro...

A CASA DE OTUOS UAIM

2009-09-19T05:06:00.000-07:00

HAI ENTRADAS AO INFERNO QUE TEÑEN VENTÁS PRECIOSAS como aquelas da casa grande de Otuos Uaim, ondeando no cume da aldea, acirrando ás árbores para quitarlle o oxíxeno e deixalas secas.
Era tan sinistra e secreta aquela casa enorme que todos fantaseabamos con ela. Lóxico pois tiña un aspecto deforme, como se dobrase por fóra ao abanear o mundo tranquilo da aldea coas xanelas verdes, sempre en alerta. Daba a impresión de que chamaba por nós, Vén, anda, vén, escoiteille dicir máis dunha vez, coa voz anguriada, como se precisase de min para algo. Eu quieta, co medo dentro do corpo, agardando, sempre atenta por se chamaba por min outra vez, A próxima irei, soa ou en compaña. Sempre que pensaba niso a misteriosa vivenda eructaba longa e fondamente, botando pola porta un corpo inerte e frío. Se cadra por iso fiquei sempre nesta beira, quero dicir, no plano do real e coñecido, onde diferenciar o aire dun suspiro era tan sinxelo como respirar, e así, inmóbil física e mentalmente, fiquei moito tempo, calada coma unha morta. Mentres, en Otuos Uaim o aire e o mar parecían a mesma cousa, de feito, cada noite, un vento destes que tira con todo, metíase alí de tanto como se abrían as contras e vidrieiras.
Eu sempre pensei que o propio mar cabería dentro, que millóns de persoas serían capaces de bucear na súa insólita inmensidade oceánica, evidentemente convulsa e reveladora. Creo que non me enganaba.

Encantados, así estabamos, engaiolados pola casa ondeante e aqueles ollos arrandeando día e noite, como quen non quere a cousa. Parecía que todos os habitantes da aldea tivésemos bebido unha apócema velenosa e carecésemos de capacidade para o discernimento. Abofé que si. Por iso a nosa submisión era comprensíbel porque cando unha persoa é vítima dun feitizo, e eu coido que esa casa tíñanos enfeitizados a todos, polo menos na miña familia, dende meus pais, pasando polas xemelgas, os avós e propio can, Troski, creo que era, perde capacidade volitiva e vive pendente de quen lle roubou a vontade que, neste caso, foi ese ámbito estraño, refírome á vivenda claro está, que,por estraño que pareza,tíñanos sempre, continuamente, atentos a cada aceno seu. Si, dixen aceno, díxeno e non o retiro pois a mansión parecía estarmos mirando a cada momento e, se algo non lle gustaba, xuntaba as ventás e abría a porta para eructar e, cando facía iso, sentiamos un medo terríbel porque sabíamos de boa tinta que calquera cousa podería saír de aí.
Porén, deste asunto, o máis curioso era que todos, e mira que digo todos,incluído o canario de miña nai, que era a única que o cuidaba, andabamos como atados entre nós por algo. Non sei, non sabería explicalo ben pero, e para que se entenda, eu diría que estabamos pegados por lazos invisíbeis. É máis, polos lugares por onde pasabamos arrastrabamos as cousas coma se fósemos imáns, eu polo menos tiraba con todo, como cando era cativa-cativa e o prendedor do pelo enganchaba cos fechos, cos abrigos ou coa trandeira da roupa e logo levaba aquilo detrás de min contrariada ao comprobar que todo, absolutamente todo, podía ficar permanentemente unido a min. Por iso, cando vin aquela glotis de estalactitas aberta aledeime moito ante a posibilidade de romper coa monotonía de arrastradora magnética que levaba e pensei que tal vez houbese algo interesante detrás e pagase a pena investigar, andar aí, no medio e medio e descubrir o que houbese que descubrir, iso si, si é que algo ou alguén vivía alí dentro e manexaba os fíos…

------------------------------------- -----------------------------------

ENTÓN, COMA SEMPRE, A MEMORIA DEVOLVEUME AS FERIDAS, o pano branco da avoa e aquela saia da miña nai a que permanecín prendida tanto tempo. Tiña sete anos e mexaba por min cada noite, do medo que tiña de todo, Tiñas medo de todo?, Si, sobre todo dun anano gordecho que sempre estaba enriba da coqueta, firme, cos ollos extraviados, como se disimulase, Disimular… e que ía disimular o pobre do anano?, Nin sei, Pero, preséntate, primeiro di quen es, con nome e apelidos, identifícate, non fagas como ese, ou esa, que che envía letras de amor procedentes dun foco infeccioso como esa cova na que pretendes entrar. Vale, son Area do Souto Piñeiral-Cadrado, Ah! e que máis?, Que máis de que?, Que que máis podes contar de ti, muller…, Agora o único que me vén á cabeza son os cartos que gastei naquel avión de cinco metros que metín na corte das vacas, ha ha ha, Pero, viraches tola? Como vas meter un avión de cinco metros nunha corte?, Era un avión de cartón e podíase pregar, que hai que explicarcho todo…
Como aquela casa oceánica?,

Despois desa pregunta, Area do Souto-Piñeiral Cadrado, a muller trasladadora, meteu as palabras dentro da gorxa e alí ficaron uns corenta segundos antes de saír disparadas coma frechas: a casa de Otuos Uaim nin mentala, oíches?

A BOCA DO INFERNO ÁBRESE, VAISE ABRINDO E NIN OS PRENDEDORES PODERÁN ATARNOS Á SÚA BEIRA, QUE É ESTA DE AQUÍ…

CRUELDADE INFINITA

2009-08-30T02:16:00.000-07:00

HAI ALGO EN TI QUE SE DILATA
que inflama
até abrir as entrañas.
Así abren as caixas
e as botellas.
Venus saiu dunha concha
/contaminante
encheu o mar de escuma e de beleza.

Nada hai máis cruel
que ser deusa ou esposa.

PERO HAI ALGO EN MIN
QUE NON RESPIRA.

Se cadra teño muros de seda
na cabeza
ou asubíos de cebra niquelados
e eu a tremer
a revolverme
coma unha bóla de gas.

PERO HAI ALGO EN TI.

Talvez sexa o idilio saboroso
e aquel manifesto contra a pobreza.

Cando somos pobres
amamos os cintos de ferro.
O noso murmurio vai acorde
co murmurio do leite
reberverando nas cuncas.
A política é o mellor analxésico.
Dosifica a realidade
en proporcións plastificábeis.

-Ás veces, amor,
a escuridade nunca se acaba.-

PERO AHI ALGO EN NÓS
QUE NOS ATA...

Afeitas ás corazas
ábrimonos por dentro
coma unha froita poderosísima.

E seguimos a merecer
un himno
unha espada
un templo.

-Mais os templos, amor,
bendicen a mentira
perdóannos.
E ti non debes esquecer nunca
que a condescendencia
é unha crueldade infinita.-

sen título

2009-08-14T07:03:00.000-07:00

A puta máis feroz de todas as putas come os homes con manteiga e logo bótaos polo cú.

Redúcese todo. Faise pequeno. Ana baila cun ritmo lento, de pasos curtos. Saboroso.
Sente dobrar as paredes do cuarto. O espazo prégase sobre ela, como para facer un bocadillo co seu corpo. Daquela tira dun milleiro de quilómetros metidos na taza de café.

Os bordes da cronoloxía íntima
tocan as fendas máis fondas/
afunden con nós.

E as horas estiran -anoadas á punta da frecha grande- e seguen e perseguen o corpo ondeante de Ana. Ana no vurullo. Na espiral virtuosa. No centro de comunicacións do abismo.
Envolve a face nun manto de cincuenta metros
quita a saia,
tira a auga polo burato cósmico do vertedoiro.
e traga un litro de leite de soia.

No rebumbio doméstico esculca outros roteiros da alma e lanza bólas de cristal porque ten poderes máxicos.Deforma as formas e transcribe os nomes dos mártires nun caderno.

As feridas máis fondas fenden as conas máis voluminosas e espantan.

Todo se reduce. Se hace pequeño. Petit. Tout à fait terrible. Comme nous.

Ana no leito. Alta e privada, besta e cóbrega a un tempo. Dobra o corpo e bota fóra todo o que a compromete.

A puta máis feroz de todas as putas come os homes con manteiga e logo bótaos polo cú.

TANTO ARDO TANTO ME ATAS

2009-07-30T03:44:00.000-07:00

E ábreste, así, tan doce, no medio deste aire morno do verán, para darme amor.
Dame pois, para que trague todo o teu aire e respire canda ti, á beira túa…

De todo o que non dis, quedareime co vento a zoar entre os dous, impulsivamente.

Tanto ardo tanto me atas.

Atarse, encadearse ao teu pelo e mirar aí, nos delicados lindes que nos separan, fíos finos que tecen contornos estraños nos campos de millo verde.

Sempre hai liñas douradas neste alimento gozoso,
ti as ves e eu as vexo
lonxe,
estiradas e firmes.

Pero ti ábreste sen medo.
Sempre o fas para min,
cálido neste vurullo secreto
oculto e silandeiro…
nun abrazo que non se acaba nunca.

Ábrete máis, digo, tanto como se non foses fechar nunca.

E ti abres a alma por dentro
e abres os ollos, as mans
tamén a boca.

Abrirse ou morrer para darche amor…
Damo, dis, trágame enteiro,
respira á miña beira
como se non volveses tocarme nunca.

PRAZA DE ABASTOS EN COMPOSTELA

2009-07-05T08:01:00.000-07:00

ÁS TENDEIRAS DA PRAZA DE COMPOSTELA

NINGUÉN SEN AMOR
OU CASA. NUNCA.

As historias de verdade foron escritas polos transeúntes
Por iso estalan os segredos nas pedras
dos templos
e vidrieiras.

Un tren transatlántico
arrimou o estraño latexo de corpos acugulados
fauna humana petando nos lastros
potente e vigorosa por vivir.

A chuvia acomodou
introduciu a intimidade
e nos amou.
Amounos.
Si.
E medramos de tanto ler nos labios
os poemas das tendeiras da praza
estirados na táboa de partir o peixe.
Estatuarias figuras no balbordo
ventres imperturbábeis
ao gallope…

Sempre a gallopar
metéronnos dacabalo na mudez
outoniza e pétrea da cidade.
E vale máis que un peso
cada palabra súa.

Bestas cortadoras de carne
dignas de amor
e antigüidade
nas rúa enxoitas
que debruzan a alma da cidade
na grisalla
neste ámbito sagrado de frío e luz.

MENTRES AS BOLBORETAS ARDEN

2009-06-14T02:19:00.000-07:00

(mentres arden as bolboretas)

de necios
de traumatismo e osteoporose
de burla
de animais gozosos fodendo
de todo aquilo que sucede
/mentres as bolboretas arden.
de arder
/clamorosamente
no cume dos andamios
e andar…

CANDO ANDES ANDA NON CORRAS.

de argumentos
e tamén de correr…

de velocidade
de queimar auga nun caldeiro
para domesticar…

PERO AS BOLBORETAS ARDEN
COMA PAUS ABRAZADOS ENRIBA DA HERBA
MENTRES DURMIMOS.

de durmir
de non espertar nunca
dealertaclaxontorresebrétema
de contemplar
de introducir un sol no espello
de adorar...

MAIS AS BOLBORETAS NIN DORMEN NIN ADORAN
DESORGANIZAN O NOSO MUNDO EN CINCO MINUTOS.

deliberdadementiraseangustia
de esmorecer.

O MUNDO COMUNITARIO VIVE UN LETARGO SOCIAL
E DIVÍDESE.

apodrece no pote do caldo
na embergadura dos idiotas.

(Mentres as bolboretas arden…)

Triptico as Linguas Suman Triptico as Linguas Suman bibliotecamestremartinezalonso413

Publish at Scribd or explore others: How-to-Guides & Manu

UNIVERSOS PARALELOS

2009-05-31T03:25:00.000-07:00

Se cadra nalgún outro universo as cousas vaian un pouco mellor, ou peor. Quen o sabe? Realmente é inquietante...

UN MUNDO EN SENEGAL

2009-04-17T05:56:00.000-07:00

Casamance, Senegal
20 de novembro de 2006

Querida Ndeye:

Tardo en escribir porque tiven que agardar que volvese Tamsir para redactar esta carta pois, como ben sabes, deixei a escola canda nena e, a dicir verdade, nin o abecedario sei, mais, polo que estou a ver ao meu redor, iso é o de menos. O que importa é respirar. Aquí, querida Ndye, o aire permanece inmóbil dende os primeiros enfrontamentos. Saír é sempre a mellor opción ou iso cremos os que aquí estamos. Resulta tan duro só imaxinar o que contas… Sei que non mentes, que probabelmente vivir en Galiza non sexa doado, que talvez te miren mal porque es negra, muller e pobre… Síntoo, como sinto que morrera meu irmán e podo xurarche que esta dor non é só porque fose do meu sangue senón polo que representou para tantos homes e mulleres que, dende aquí, acreditabamos nas súas palabras cando repetía aquilo de que Europa se convertería no noso refuxio, na Terra Prometida…
Agora, depois de ler a túa carta, a mágoa é cada día máis e máis grande. Creo que teño a alma furada de desesperanza porque, amiga Ndeye, aquí que nos queda? Seguir no medio da podremia e resistir coma se por iso fosen darnos unha medalla? Deixar que nos maten coma cordeiros no sacrificio? Non. Eu non podo, non poderei xamais deixar as cousas estar. A situación é límite, xa o sabes, xa que logo, subir a un caiuco e arriscar semella a mellor opción. Paga a pena coñecer Galiza e Portomarín, porque é aí onde vives ti agora con Assane, non é? Ou non… Non o sei, non teño nada claro porque intúo nas túas palabras certa desolación e iso frea o meu desexo de buscar.
Amiga Ndeye, se soubeses cantas veces estiro o pescozo para liberar toda a enerxía negativa… Porque non podo deixar que a semente do odio medre na miña cabeza, coma unha mala herba. Se puideses sentir por un intre sequera o meu desacougo, daríaste conta de que estou enferma. A esperanza neste lugar, ben o sabes, é unha doenza terminal.
No Senegal todas as persoas están enfermas, cren que están de paso, que se irán, que nada poderá impedir o seu verdadeiro destino de ser felices… Dá a impresión de que andan sempre a outra cousa, como agardando o seu momento e é xusto ese desexo quen os mata pois se cadra nunca sairán de aquí ou, de saíren, hano facer con billete de ida e volta coma Abdyoud, que foi repatriado coa súa esposa á semana seguinte de marchar.
E o peor de todo non é a enfermidade, bendita ilusión, nin o fastío de repetir cada día a mesma rutina de ser pobres, de non poder alimentar os fillos, de preferir mesmo que non nazan… Non. O peor é vivir odiando este lugar, rexeitando ser Senegalesa, enfastiada de tanta miseria, co corpo partido polo amor aos fillos, un amor que non ten máis utilidade que a do cariño pois xamais, mira ben o que che digo, xamais poderei darlles nada que non sexa un bico ou un sorriso agarimoso.
Daquela, vivir até morrer, sen perder nin un só segundo pensando que vou rachar este muro de cristal é o único destino que, polo de agora, me foi revelado. Mais, talvez diga isto porque estou enfadada co mundo anque sei ben que o mundo, en si mesmo, non ten ningunha responsabilidade pois non é máis que a casa natural cedida para vivir. Só iso.

Unha aperta Nafissatou

Ndeye

O REFUXIO

2009-04-11T04:44:00.000-07:00

Sigo a buscar o meu refuxio en ti, miña rara flor veluda a agromar cada día do medio dos muros, a abrir a túa casa para min.

Eis o gozo do teu ámbito e a sensación de tocarte que tanto me perturba.

Ámame por dentro e bota o alento de cabalo no meu embigo. Sílvame aí, suave, para que os cadradiños de amor que teño gardados flúan polos condutos internos e note a inmensa fartura de amarte no eixo do corpo. É esa a única maneira de que me coñezas, enterrando a alma intramuros.

Nunca deixarei de quererte, penso.

Hei amarte fondamente como unha pranta verde, vexetal os días pares.
Igual que a mellor carne poética o resto da semana.

Así, serás para sempre o meu animal precioso.

E querereite de amar, de acreditar na túa boca máis que en calquera catecismo cultural.

Ti, que me amas, sabes porque digo isto.Dígoo porque sempre que abrín as mans foi para vivir no conxunto, convencida de que son parte mecánica e sentimental dun crebacabezas inusitado.
Ti
a peza máis importante
a proba definitiva de que existo
porque a morte chega moito despois de irmos.
Exactamente cando a imaxe de nós esmorece.

O medo á liberdade

2009-04-04T02:36:00.001-07:00

O corazón da besta nace no medio, xusto onde o amor pon o seu vestido máis fermoso. Cando Ela leva o traxe azul todo o teito da casa semella unha cunca celeste, sopa de estrelas eslamiadas como a cara que se che pon cando non miro dentro de ti, aí onde doe, onde os medos teñen forma de persiana caendo.

Atravesando as paredes do teu corpo non dou coa alma, non a vexo por ningures.
Ás veces a alma da xente é só unha superficie rugosa.
Saca as mans de dentro das potas, deixa o lápis de ollos e non te pintes coma unha exipcia, que estás botada a perder!

Deixa a cousa estar, que iso non se pode dicir. Non debes. É mellor calar. SILENCIO. Cala, que calada estás máis guapa. Non digas nada. Deixa que as deformacións acaden o seu punto álxido e vaite, vai indo, como a aurora cando o sol de zinc se lle bota enriba.
Así, así mellor. Coloca as cadeiras na parte esquerda do cerebro, e pecha a porta da sentimentalide que aquí son todos burócratas, de burocracia.
“No me digas? No me lo puedo creer? En serio?”

Deixa que o seu desprezo caia coma un manto. Hai desprezos que nos sitúan lonxe. Pero non interesa estar nun espazo podre de poder.

“Hay un sitio para cada cosa y una cosa para cada sitio. A ver si te enteras, que pareces tonta!”

Mira que non entender algo tan simple. Pero Ela pensa sempre que é mellor saír da coraza que laiarse e andar polo chan coma os vermes.
Acariña o lombo dos que están desfeitos, sente a súa radical e extrema pobreza. Ser pobre é unha dimensión descoñecida en Eurarquia. Os eurarcas nacen nas empresas e venden cartos e hipotecas a prezo de saldo. Nas súas cristaleiras publicitarias fan tapetes con fío de liño extraído da terra. As cousas fermosas veñen todas de aí, da terra, pero os eurarcas cren que o leite sae dos cartóns e aliméntan as crianzas á forza de tetrabrik.

Non sei porque Ela sempre relaciona isto coa idiocia.

Idiocia: estado de estupidez mental que nos impide discernir, detectar a fraude por máis evidente que esta sexa.

Nun mundo multicolor prefabricado. Aí queremos vivir. Non no da abella Maya, "a amiga de Willy", non. Tampouco non a de Picasso, coa cara deforme e tan estraña, non. Anque, pensándoo ben, talvez non fose tan rara, se cadra Picasso víanos tal e como somos…

Por iso, esta necesidade de aire.

Daquela bícame. Logo tamén, segue a enredarte na miña boca e fálame cos ollos de animal que tes. Mmmm… Sábesme a algas e sal.
Que doce sentir golpes de oxíseno entre os teus dentes e esquecer a rutina de ser consciente ou deixar de concentrarse nas raias das xirafas!

Decidido: vender a casa e os discos, lanzarse nun paracaídas pola ventá dun segundo piso, contemplar as sombras debuxadas no teito das casas, no faiado das cabezas da xente, nos caborcos lingüísticos de axentes contaminantes. Prometido.
Ha disentir para rachar a porcelana toda.

DELIRIOS

2009-03-19T04:58:00.000-07:00

Os ollos de tigre Das ventás entran no corazón, métense nel coma frechas.
Son unha especie en vías de extinción.

O nascemento foi o mellor acontecemento da miña vida. Ou non, porque eu nacín sen dar o meu permiso, quero dicir que non asinei ningún contrato que me obrigase a vivir. Paríronme un serán de inverno, por iso sempre busco o sol por todas partes.

Escribo morta por dentro sen que ninguén escoite o que racha inexorabelmente cada día. Mais hai un heroi que me enriquece as adentras, abastece o alento que vai indo, lenemente. Veu do norte. Tamén chegou co inverno e ten frío, coma min. O frío é un porto sen pasaxeiros que nos mira dende fóra e nos arrastra. Eu aterrei nun planeta extraño, en rúas que nunca nunca foron miñas. Trasladada. Si, son inmigrante. Ilegal e prostituta. Fraca por dentro, ampla por fóra. O meu espírito fai unha dieta tremebunda. De feito ten prohibido entregarse como sistema. Así, debo permanecer ás escuras, coas mans apreixando as teas do vestido ou da saia. Ven, dis. Pero non vou. Eu nunca levo saia cando o sol agroma polo armario. Sempre de negro ou de gris, como moito, levo un xersei laranxa e camiño enardecida cara á estrada.

Teño medo. Teño moito medo. Estou ancorada. Ergueita no medio dos bares. Perdín a alma nun vaso de cristal. Afogou. Engordei vinte quilos de golpe coa depresión. Din que as depresións están feitas de cabalo. Eu sempre souben que algo rinchaba no intestino, era a nostalxia do futuro, a revolución.

Vou mercar unha máquina de coser e xogar ás costureiras. E tecer. Miña avoa tecía con agullas de cristal. Cortouse. Eu tamén cortei os dedos. Partín en dous por dentro, fráxil e escura. Dormín no inferno.

Mentiches.

Todo o que digo é unha mentira en tres dimensións:
prosa
poesía
teatro.

Non interesa o que digo. Por iso non escoitan. Ás veces, a xordeira métese no corazón para non saír durante séculos.

Es tan pobre ou máis ca min pero non te queixas. É incríbel esta manía que teño de laiarme. Coserei. Hei facer un vestido de tres quilómetros de ancho, como ese músculo redondo que propugnas para que te lance un verso dende a cona.

A min gústanme os versos bonitos, de nido de abella. Para que? Para metelos nun caldeiro de lixo e buscar a beleza nas cousas que ninguén quere...

Quero marchar. Tirarme pola taza do water.

Non quero que me condenen por analfabeta. Sono, analfabeta perdida. Os libros sáenme polas orellas e, como di a outra, penso desterralos do meu cuarto, fanme perder pé. Din que ler é un mal paso, un camiño directo ao sumidoiro. Díno porque non saben que é un delirio naufragar nunha páxina onde todo cae. Gravidade cero. Sangre azul e lingua atravesada pola brétema.

Eu non teño raíz. Nacín no medio do aire. Por iso necesito voar.

A taza do water ten o aspecto dunha fervenza. Tiras da cadea e unha torrenteira flúe irremediabelmente coma se algo máxico empurrara o líquido, velozmente. A velocidade dá medo. Eu sempre teño medo. Son unha profesional do pánico e cada día sinto medo por algo distinto. Danme pánico os insectos, sobre todo os que se fusionan co medio onde habitan.

Os porcos son dos poucos animais domesticados que non teñen nome. Están sen bautizar. A min bautizáronme con auga da fonte. Ha ser por iso que son brava.

Bravo, dis. Ti sempre dis bravo cando se trata de min. É que me queres moito e eu, eu sei que non o merezo. O teu riso é imperecedeiro, endexamais ten forma de cepillo de dentes, por iso nunca se mancha. Eu manchei a saia e o pantalón. O vestido non porque non gasto diso.

Ti fumas? Eu si.

Teño corpos dentro do meu corpo, todos os que imaxinei cando comía. Comer é un pracer. Sobre todo cando tes fame. É como ir ao water. Eu vou todos os días. Miro o meu rosto na auga e... Como pasan os anos! O peor de todo é que sempre fun guapa e nunca o souben. Contáronmo os anos e os amigos.

Os amigos de cartón rematan marchando. Hainos que nunca desaparecen. Poden facer unha viaxe curta, pero sempre sempre volven onda ti.

Gústanme os saltóns. Son sorprendentes. Atopar un saltón, se padeces insectofobia, é sempre un thriller dos que xa non quedan. Eu teño un mellor co de Michael Jackson. Vivo en loita perpetua. Indomábel.

O sistema absorbe todo. É un furado negro, sen fondo.
A mentira unha paisaxe que non molesta.

Xa teño un pano no que coser. Vou debuxar un porco coas mans nesa tea preciosa. Non. Non é unha colcha, nin sequera un tapiz. Só é unha parede da miña casa que dobra en dous. Desestruturación da materia. Eu tamén desestruturar. Atómica como Gala. Maldita tamén un pouco por intensa. Incendiaria. Ardo por dentro. Ti comigo.

Es unha flor rara Es un cogomelo

Quero virar nun pez no mar azul. Quero morrer.

Sinto que caio sen remedio. O abismo. Eu nunca mirei tan de preto o abismo como agora. Ten forma de queixo de bola. Mol como o miolo do pan.

Tiña trece anos cando decidín non comer pan. Acto seguido traguei unha fogaza. Non facer promesas difíciles. Ese foi o meu lema para sobrevivir. Sobrevivo grazas a ti que me perdoas. Eu tamén che perdoei unha vez mais é estúpido perdoar cando realmente me comprendes. Eu non sei se comprendo o amor que tes metido na boca. Pero amas todo o que fago. Eu ámote tamén, igual que amo a terra e os montes.

A min ámanme as palabras.

Se especulas, pérdeste. Pérdete e non volvas por aquí. Isto é unha auténtica merda, dis. Cuidado. Nacín en España porque me mandaron. Agora sufro un renascemento.Poderedes perdoarme tamén iso?

A min non me alimenta ninguén. Unicamente miña nai. Tamén meu pai, por suposto.

Creo que teño cara de galleta.

Flipei contigo. Flipei a morrer.

Eis o meu castigo. Non querer aprender a mentir. Mente, din, mentecoasmanscoaspernascoacona. Mente coma unha puta. Abre a boca de mentiras e cuspe todo o odio. ODIAR é desesperante. Eu non sei odiar máis de media hora.

Non. Eu non son fea. Só o parezo se me miras mal. Eu non miro mal a ninguén. Só miro moito e moito tempo. Con sorpresa. Porque? Non cho sei. Tampouco me preocupa iso.

O rubor das persoas é estraño. Arden por fóra porque dentro ocultan secretos absurdos ou depravados? Quen o sabe? Eu non teño bolas de cristal.
Teño, como moito, anacos.

Con nove anos sacaba a mágoa pola xanela para respirar.

Sempre quixen ter amigos pero eles non me quixeron.

O amor ten dúas cabezas.

A el ámoo. A ti só te quero, meu ben. Non é por mal. É que son así. Xa non me queda fío para coser.

A miña avoa non está. Morreu rezando. Parecía unha monxa. Eu, de idiota, ía con ela rezar. Quería ver a Deus. Deus sempre está ocupado cando se trata de ti. As monxas dicían que había casos con preferencia. Daquela xa existía o concepto de prioridade. Eu nunca fun prioritaria. Metida sempre no fondo do escenario porque tiña piollos. Piollosa. Os nenos son crueis pero non máis que nós. A nosa crueldade é exercida con esmero. É miseria podre. Se xogas coa palabra PODRE podes facer cambios curiosos. Mira:
PODRE
PODER
PODRE
PODER
Anatema! Acabas de dicir algo terríbel. Culpábel. Vou untar con Tulicrem as ventás da cociña para que non me vexan dende fóra.

Cada día oio menos. A xordeira viráme de perlas para ir á praia e durmir un pouco baixo o sol,

Non deixo de pensar que todo é unha merda.
Fíxate:
MERDA
MEDRA
MERDA
MEDRA.

-Si, a merda medra máis ca herba, meu. -
Non quero ter merda que medre na miña cabeza. -E ti, que merda queres ti?-
-Un campo de fútbol- respondeu- para metervos goles até no carné de identidade.

Lingua proletaria do meu pobo, eu fáloa porque si, porque me peta e me dá a gana. Ninguén me vai dicir que o galego é só para usar na praza.

Eu quero sexo en galego. Sexogaleguízate, folla en galego. Es sexogalega?
-Non.- contesta_ Yo follo en castellano.-
Folla mejor en silencio que estás más guapa, pensei eu.

Son mal dada. É que son torcida para chegar a acordos. Cústame ceder. Cedo porque me equivoco. Ti non te equivocas nunca?

En Galiza o amor non se acaba nunca.

Somos pertinaces, insistentes, vehementes, contumaces.

Dis que somos cabezóns.
Non. Eu nunca quixen dicir que tiveses unha cabeza grande. Eu teño unha coñecida que ten unha cabeza enorme. É cabezudísima.
Se ten esa cabeza tan grande é porque pensa moito di a miña nai, ou porque reza todos os días. Non coma ti, atea que es unha atea de la hostia.
A cona serve de impermeábel. Mastúrbaste coa man para calmar os nervios. Os meus nervios son de aceiro inoxidábel. Nunca se acaban.

Esgoteime. Desfíxenme cando mo dixeron.

ORGANIZAD@S

2009-03-05T09:52:00.000-08:00

A cera das abellas
sae das orellas dos lobos
sucias e mordidas.

Hai algo nelas que se nos parece.

Viven nunha nación organizada
e non se queixan nunca.
Nós tampouco.

Cando erguen as aletas
o seu tacto semella imperceptíbel
coma se algo dentro as dilatase
e vibran coma nós
caendo
irremediabelmente
sobre
a
terra.

HOMOFOBIA

2009-02-25T13:45:00.000-08:00

Unha noite de lúa, Jacobo Rial Piñeiro achegouse a casa de Isaac Pérez Touriño e Julio Anderson. Tanto e tan canso estaba que, no canto de ir ao seu fogar coa muller e o fillo, ficou alí, na vivenda destes dous homes. Xa no interior sentiuse ameazado. Disque o querían violar... Daquela, completamente aterrado, colleu un coitelo e... ZAS! 57 puñaladas. É que matar é un traballo duro, leva tempo e non val cunha puñalada ou dúas para quitarlle a alguén. Unha vez mortos, Jacobo Rial Piñeiro, asasino confeso, decidiu abrir o gas e incendiar o piso, amais de tomar prestadas algunhas cousas, nada importante.

O Xurado Popular decidiu absolvelo por considerar que actuou de tal xeito vítima "dun medo insuperábel".
A homofobia e o racismo (Julio Anderson era negro, atención) foi determinante no veredicto pois, se no canto de Isaac e Julio, fosen Julia e Isaura as vítimas, esta besta estaría no cuarto escuro, pero non o dos locais que, de certo este home de sexualidade clandestina coñece perfectamente, senón o de verdade, ese onde non se escoita outro ruído que non sexa o do silencio.
Agora cómpre agardar a denuncia desta inxustiza incomprensíbel por parte das distintas forzas políticas mais non con fins electorais... Sería posíbel tal xenerosidade?

ABERRANTE (Artigo)

O equilibrio é sensatez, mesura nos actos e xuízos, algo realmente necesario para poder valorar unha conduta, por exemplo. Para acadar este prezado equilibrio o home e a muller deberán procurar a observación atenta da realidade circundante, liberarse dos prexuízos e buscar o coñecemento. Cando non é así, cando non se teñen en conta os matices e diferentes texturas que conforman a nosa selva humana, este coñecemento será parcial pois, ao partiren dunha visión reducionista que ailla o obxecto de estudo do seu contexto, a análise resultante ha ser sempre incompleta e, consecuentemente, errada. De aí a importancia da lectura, as viaxes e o contacto con outras culturas cuxa forma de vivir e sentir difira radicalmente da nosa, pois, as novas aprendizaxes sempre fan posíbel unha visión panorámica maior desas partes máis pequenas, e non por iso menos importantes, que conforman a “totalidade” aparentemente uniforme e insisto, só aparentemente. O noso planeta é diverso, plural. E esta polimorfia é a que nos salva dun fastío aterrador.
Porén, existe certa tendencia ao daltonismo que impide ver máis de dúas cores neste arco da vella no que vivimos. Triste, por suposto, pero sobre todo perigoso. Un exemplo disto témolo en Vigo, onde un xurado popular absolveu a Jacobo Piñeiro Rial do dobre asasinato cometido na madrugada do 13 de xullo de 2006 nun piso da rúa Oporto, na cidade olívica. Este anxiño arrepentido asestou 57 puñaladas a Isaac Pérez Touriño e Julio Anderson (de raza negra), froito dun “medo insuperábel”, segundo el mesmo explicou durante o proceso, de ser violado, pois, ambas vítimas eran gays. Despois de matalos e, “fóra xa de perigo”, abriu o gas provocando un incendio na vivenda que, sorprendentemente, é o único delito (dos tres que se lle imputaban) polo que será condenado. Un caso de homofobia ou de racismo talvez? Evidentemente si pois senón non se explica como polo caso do asasinato de Marta del Castillo, en Sevilla, ou da inmigrante golpeada por Sergi Xavier Martín no metro de Barcelona, haxa tanta unión na denuncia pública, non só por parte dos particulares senón das propias autoridades locais e medios de comunicación, e no destes pobres infelices aínda non se pronunciaran coa contundencia necesaria as competencias correspondentes. Unha sombra escura arrandea sobre o mundo dos homosexuais. Non se lles apoia, nin se lles protexe o suficiente. A igualdade non cristaliza na estrutura social e segue a sobrevoar sobre eles a idea de guetto fechado. Moitos aínda teñen medo da reacción dos familiares ou amigos e non queren saír á luz. Coma tantos pobos, os gays, lesbianas, transexuais e bisexuais foron colonizados por un sistema bipolar rancio e obsoleto que non entende de matices e segue a consideralos algo exótico. A autoxenreira é o seu peor inimigo. Eles deben procurar o seu empoderamento e liberación, sen pedir nada, porque a súa reclamación non debe ter caráter de solicitude pois é un dereito.

ÁFRICA, IMAXES PARA COMPARTIR

2009-02-16T23:38:00.000-08:00

Porque África é un continente sen límites, fermoso e de tradicións vibrantes, previas á súa colonización. Malia a todos os esforzos realizados por sometelos á nosa idea de modernidade e de coñecemento, malia que intentamos minimizar a sabedoría dos seus habitantes para "rescatalos" do indixenismo, aí están, asombrados e memorísticos.

"Escoller un grupo de persoas (os especialistas) que adoitan un xeito de coñecer o mundo físico(o reduccionista), para descubrir un conxunto de propiedades na natureza (as mecánicas), non é un modo científico senón político" (Feyerbán)

"A apariencia de obxectividade que se atribúe a algúns xuízos de valor procede do feito de que determinada tradición é usada pero non recoñecida. A ausencia da impresión de subxectividade non é unha proba de obxectividade senón un descuido. Os experimentos "controlados" que segundo se supuso eran un modo de observación "neutro", eran na realidade, unha ferramenta política para a exclusión, de maneira que aos experimentos da xente na vida diaria negóuselles o acceso á condición de científico" (Feyerbán)

DEFENDER A LINGUA NON É DELITO

2009-02-10T12:19:00.000-08:00

Con esta imaxe queda retratado claramente o malestar dos galegos que, na defensa da nosa identidade e da nosa lingua, non entendemos as demandas dunha asociación con tintes fascistas e, sobre todo, hipócrita. Refírome, xa saben, a Galicia Bilingüe, cuxos membros din sufrir a imposición do galego. Para combatela manifestáronse, pasearon o seu falso bilingüismo harmónico polas rúas de Compostela acompañados por unha morea de españois que chegaron até Santiago en doce autobuses, un deles da Falanxe.
Así, o domingo 8 de febreiro foi o día da invasión, as doce tribus da dereita máis rancia achegáronse para constituírse en manifestantes cavernarios, grandes histrións con vocación de agraviados.
"Extranjeros en su país" ou "La normalización lingüística, una anormalidad democrática.El caso del gallego", son os libros de cabeceira desta organización pretendidamente demócrata...
Sen palabras. O mellor? O vello do ollo morado que, despois de arremeter cun paraugas contra un membro do independentismo galego, caer con el ao chan e recibir ambos os dous unha malleira da policía(toda de fóra da Galiza, por certo)pretende facer crer que el é un pobre vello que non se mete con ninguén vítima do ataque dun bestia! Alucinante, sobre todo cando existe un vídeo na páxina dixital de A nosa terra onde se pode ver a outra cara deste vello demoníaco. Interesante asunto este da mentira do "velliño". Seguro que se o ven actuar o primeiro que se lles vén á cabeza é o avó de Heidi...
Triste espectáculo o sainete do domingo, bufonada barata. Unha policía estranxeira batendo nos mozos e mozas do independentismo cunha virulencia innecesaria para apresalos e metelos no calabozo onde, por certo, amais de pasar toda a noite coa luz encendida, houberon soportar o cheiro dos vómitos e as feces que por alí había. Ao máis puro estilo medival de porcallada e abuso.
En facebook xa hai un grupo GALIZA BILINGÜE DÁ NOXO. Creouse hai pouco e xa ten case seiscentos membros. Axiña serán moitos máis.

CON PÓLVORA E MAGNOLIAS

2009-02-06T10:59:00.000-08:00

Querer
o que se dí querer
quíxoas a todas.
Evanescente lume
mel e burgazo
ardentía pura
mesmo luz e faro na mar fonda
coma o teito das casas das sereas.
E queréndoas
como as quixo
tensou versos nos dentes
ulindo a podre e mel...

Na parede do poema
estaba a resistencia
o manto avultado
da semente
sempre a retornar.
Abrupto
parda bestia poética
elementoinesquecíbel...

Pero talvez non quixo a ningunha
porque tocou moi dentro
mui mui fondo
onde o amor se relaxa.
Adeus
díxolles o tigre.
Ningunha contestou.

(A Ferrín,animal poético. En homenaxe)

AMOR, ODIO, MALICIA…

2009-01-27T10:50:00.000-08:00

Malicia, intención solapada, normalmente maligna ou picante, con que se di e se fai algo, ou tamén, interpretación sinistra e maliciosa, propensión a pensar mal. Estas son dúas das principais acepcións desta palabra que, intuitivamente, identificamos co veleno e talvez, porque non, coa envexa. Até aquí parece claro, mais, o asunto é soportala, tela preto e non ceder, non deixarse caer polos rueiros tortos e picudos da carraxe e impotencia que sentimos. Na poesía, a carraxe ten o aspecto da lixivia, entra nas adentras e queima todo, asolaga o corazón tanto e tan profundamente que axiña envolve os versos nun poema iracundo, de linguaxe abrupta e incómoda. Daquela, porque non falar do amor, do aroma e do sabor docísimo das caricias? Estaría ben como terapia, manter unha actitude de evasión, construír pontes sobre todo o que é podre e feo e camiñar sobrevoando as lousas dos tellados como se o que sucede ao noso redor non nos importase, coma se non fose con nós. O caso é que o amor, ese sentimento que engaiola a alma de dentro, a verdadeira, limita coa xenreira polos lados. É indiscutíbel. Dicía un amigo meu, e canta razón levaba, que dous que comen da mesma culler poden perfectamente rematar un bo día distanciados. Entón, porque existe, ás veces, ese prexuízo rancio de considerar que falar de amor é máis acaído para a poesía que retratar unha dor colectiva e denunciala se, ao fin e ao cabo, todo está intimamente realacionado? Porque ser enfant ou femme terrible pode levar a algúns asociar isto coa infelicidade do creador/a en cuestión? Acaso na defensa das ideas non existe un inmenso amor acochado, latexando mecánicamente? Eu creo que si. Porén, o mundo dos prexuízos é sempre un lugar absurdo favorecido pola ignorancia e a frustración sentida ante a propia incapacidade de gustar ou convencer. Por todo isto, penso que a malicia agroma nos espíritos inseguros, os que non teñen confianza en si mesmos e, no canto de aprender dos que si a teñen ou que polo menos iso intentan, transforman a seguridade persoal do que está en fronte nunha suposta conciencia de superioridade moral ou intelectual que unicamente existe na súa imaxinación e, a imaxinación, xa saben, ten efectos máxicos que mal empregados poden ser devastadores. Pensen en Otelo, tan feliz el até que o alférez Yago, tremendamente insidioso e envexoso, mételle na cabeza que Desdémona lle puña os cornos con Cassio. Nese intre, a flor da malicia comeza a tecer o seu pano na mente do esposo até que ese amor sinceiro deriva nun odio intenso cun desenlace fatal. De desenlaces fatais e de rupturas saben moito os que algún día amaron e, seguramente, estarán de acordo comigo en que a malicia e a inseguridade, nunha alta porcentaxe dos casos, tivo moito que ver con ese triste final. Para eles, recupero o consello de Ovidio, distánciense vostedes, collan perspectiva. A perspectiva devolve o sentido común e, se cadra, con moita, moitísima sorte, ese obxecto de amor esquecido, agora borrado pola carraxe, a lixivia e tantos outros elementos malignos porque odio e amor están cosidos co mesmo fío. Polo tanto, tendo en conta isto, creo que podo dicir que cando un ou unha poeta deixan entrever unha voz furibunda, non cabe dúbida, dalgún xeito están a falar de amor.

VELAIQUÍ AS IMAXES DO AMOR:

TERRÍBEL

2009-01-25T16:31:00.000-08:00

Palestina xaneiro do 2009

Todo o medo do mundo
cabe nun saco de patacas.

Eu gardei nun deses pequenos
o son terríbel das balas
os nenos mortos
e aquela boneca grande
esfuracada polo centro
coma min.

E se soubeses como doe!
Como é que un fica xordo!
Pero ti non sabes
non podes imaxinalo sequera...

As nubes o betume
mesmo aquel cepillo do pelo
convertido en esporas.

Nada é comparábel a tanta carne podre.

MANIFESTAÇOM EM COMPOSTELA O DOMINGO 18 DE JANEIRO ÁS 12:OO

2009-01-13T11:01:00.000-08:00

Quérovos contar aquí o que aconteceu estes días no meu lugar de traballo:

A semana pasada recibín unha lista de produtos para facer o boicote ao Estado de Israel polo masacre que están a levar a cabo na franxa de Gaza. Enviouma amabelmente Ângelo Meirao polo Facebook. A devandita lista estaba escrita en galego reintegrado e, como podedes imaxinar, considerei que era perfectamente entendíbel para calquera, for galegofalante ou non.
Como a situación é a todas luces gravísima, decidín facer cen copias e distribuílas entre o profesorado e o alumnado.
Cos compañeiros non houbo ningún problema e se o houbo eu non me enterei. Quero dicir que cada un fixo o que lle petou coa información entregada, dependendo do seu criterio e da súa sensibilidade porque, xa sabedes, na Galiza hai de todo, como na botica.
Non sucedeu o mesmo co alumnado que, nunha porcentaxe mínima(todo hai que dicilo),fíxome saber que consideraba que eu os incitara a facer o boicote e que iso estaba "mal". Criticaron tamén que lles entregase o texto "nunha cousa que non se entendía nin se sabía o que era"

Queridos bloggers, a luita é bem difícil e o desconhecemento é tam grande que uma pessoa pode perder as ganas de fazer o que seja com gente assim. Mais a luita ha seguir ADIANTE tanto en prol da lingua coma da paz fronte ao abuso de poder colonialista.

Digo isto porque apoio toda manifestación e boicote contra o Estado sionista de Israel aínda que debemos ter cuidado e non caer no populismo antibelicista, quero dicir que hai outras guerras no mundo moi graves. Lembrade o afán colonial de China co pobo tibetano que, mesmo que estea vivindo nunha ditadura, ten dereito a autorecuperación sen ningunha intervención allea. Sexamos claros, o paternalismo chinés resulta pouco creíbel e, sobre todo indignante pois, coma o Estado de Israel, ten claramente un desexo de ocupación territorial e poder. Amais os métodos empregados(queima de textos relixiosos, ataques contra os monasterios e esterilización de mulleres)distan moito da simple preocupación pola liberación do pobo tibetano que, por outra parte non pediu ser liberado...

Outra guerra terríbel é a que ten lugar na República Democrática do Congo entre tutsis e hutus, iso sen contar a explotación dos xacementos de ouro, petróleo, diamantes e coltán por parte de distintas multinacionais occidentais de EEUU, Bélxica e Inglaterra entre outros. Iso si, este abuso como non leva tanques nin bombas senón que se fai por medio de empresas e obreiros pois... Parece que non é tal abuso.

Así son as cousas pero como esta información non é a que escoitamos cada día nas distintas televisiósn ao servizo do Estado Español, todos os que teñen interiorizado o discurso españolista que, sexamos sinceiros, molesta menos, séntense ofendidos por unha simple lista ou unha lingua que non estudan na escola...
Molestos ou cómplices?

Eis máis fotos do masacre:

INTERESANTE: ESCOITEN

O ATAQUE DE ISRAEL CONTRA O POBO PALESTINO

2009-01-06T03:41:00.000-08:00

Porque non se entende nin hai explicación posíbel ante un ataque contra inocentes, porque o inmobilismo é unha derrota anunciada, porque non podemos ser cómplices.Por iso toda ferramenta empregada para combatir o abuso será útil e positiva.O boicot aos produtos de Israel, por exemplo, é unha proposta. A lista é grande, a saber:

x. Cosméticos REVLON Mui importante, o director, Ronald Perelman, é um conhecido activista pró-sionista.

x. Imaginarium Vende brinquedos fabricados em Israel.

x. Frutas Carmel (comercializa MERCABARCELONA)

x. TECNOTRON (cabines de foto, carros musicais para crianças, na rua, nas estaçons... 100% do capital é israelita)

x. Nanas (marca de esfregons)

x. Patacas de consumo (variedade MONDIAL, com código de barras 8 423632 102300)

x. Vinho Carmel Mizrachi Wines

x. Abacate "ecológico" (Ecofresh-Carmel)

x. Datis ("Carmel" e "Jordan Plains", vendidos no Corte Inglés)

x. Abacates, os vendidos em El Corte Inglés

x. Água mineral EDEN

x. EL CORTE INGLÉS: Cosméticos, brinquedos, objectos de decoraçom e jóias, fatos de banho, roupa infantil e produtos têxteis para o lar. Em El Corte Inglés vendem produtos de Israel desde 1979.

x. AHAVA. Cremes, sais e loçons que se vendem em El Corte Inglés.

x. Fatos de banho Gideon Oberson e GOTTEX (vendem-se em El Corte Inglés)

x. ROUPA INTERIOR DAS MARCAS: [b] VICTORIA SECRET, WARNACO, GAP, NIKE

x. [b]ROUPA DAS MARCAS: Marks&Spencer, Gap, Kmart, C&A, Nike, Hugo Boss, Polo Ralph Lauren, Sara Lee

x. Epilady (máquinas de depilaçom e massagem)

x. Aparelhos de ar acondicionado JOHNSON, WHITE WESTINGHOUSE, AIRWELL e ELECTRA

x. Livros de texto em inglês para E.S.O e Primária ( Burlington Books)

x. Carros SEAT Grupo Volkswagen (é o principal exportador de carros a Israel)

x. Terra (associada a Babylon, tradutor de internet)

"Neste momento da historia cómpre aceptar que o Estado de Israel nunca tivo intención ningunha de permitir a existencia dun estado palestino a carón das súas fronteiras"(Ver artigo de Alfredo Iglesias Diéguez no Galicia Hoxe)

Estes son os restos, as consecuencias do masacre, a espeluznante visión do abuso

CUARTO MUNDO

2008-12-17T11:00:00.000-08:00

tirados no chan
ausentes
déixanse ir
e nada importa
sóperdersenunboteenorme
sempre perderse
ensarillarse contra si
introducirse
coma os edificios no inmenso mar veludo
e tan aborrecido
subterráneos
que non han regresar nunca...

A VERDADEIRA CRISE

2008-11-29T03:33:00.000-08:00

A vida neste planeta ten dúas caras: a que se ve e a que está acochada para que pensemos nela o xusto, unicamente nese intre no que aparece un anuncio no televisor solicitando axuda.
Daquela, se entramos no outro lado do espello, veremos un mundo en decadencia, unha realidade fea e escura, chea de miseria. Mentres, aquí fálase de crise, de tecnoloxía punta, de nadal...
Será que o Fondo Monetario Internacional ignora todo isto?
É este o mundo do progreso? Será certo iso que din os titáns da economía de que o comunismo é o reparto da pobreza? Ou será que somos igual que os voitres e nos alimentamos grazas á morte duns pobres infelices? O conto vén de vello, sempre houbo ricos e pobres. Por iso, á sociedade piramidal, neoliberal e abafante, interésalle a postura inmobilista conservadora que intenta facermos crer que somos incapaces de vencer o abuso. Dicir que a igualdade social é unha utopía constitúe a falacia máis grande xamais contada.
Se houbese un xuízo, como o final que anuncia a Igrexa, gustaríame ver a cara de todos os poderosos ao escoitar na boca do gran ente divino:
Agora ti vivirás na máis absoluta pobreza o resto da eternidade.

O AUTÉNTICO LOBO FEROZ

2008-11-09T01:31:00.000-08:00

Este é o que vemos, o que matamos con saña por consideralo maligno e perigoso para o gando. Matámolo tanto que podería extinguirse. Iso non debería acontecer nunca na Galiza xa que forma parte da nosa cultura e das nosas tradicións. Adega ofrece unha exposición sobre o tema con vocación itinerante que vén de inaugurarse no Ceida, en Oleiros.

Aquí abaixo deixo un vídeo do auténtico lobo feroz que nos domina e devora.

NOTA IMPORTANTE: Un saúdo para Alén dende Valdeorosa, con moito caríño. Alédome de terte visto.

A SILANDEIRA

2008-10-26T08:40:00.000-07:00

a silandeira

...e non di nada,
desaparece no límite das palabras.

Para coller o seu pulso de imán,
para capturalo,
é necesario non volver atrás,
esquecer a textura da memoria.
(Os que calan
pintan o silenzo cos dedos,
xogan co impacto que se produce na cabeza
xusto cando todo se revolve nas entrañas)
E cala,
nada di porque nada sabe.
Só escoita,
mira,
pasa as mans
polos bordes da ausenza.
E vaise,
desaparece detrás da brétema,
silandeira.

MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES

2008-10-08T08:29:00.000-07:00

Os próximos 18 e 19 de outubro mulleres de máis de 150 países, procedentes dos cinco continentes, reuniranse en Vigo para celebrar o VII Encontro Mundial.Trataranse temas que preocupan e afectan a todas as mulleres coma a violencia e a pobreza. Amais haberá tamén un foro e unha Feira de Soberanía Alimentaria con debates, exposicións, mostra de produtos, obradoiros e música.
Nesta feira denunciaráse a utilización de monocultivos intensivos, os agrotóxicos, a especulación coa produción, transporte e venda de alimentos.
Porque este foro? Porque as mulleres son maioría na elaboración e produción de alimentos mesmo que unicamente posúan un 1% da propiedade da terra.
O domingo 19 realizarase a construción dun milladoiro coas pedras que as distintas delegadas traerán dos seus países. Simbolizarase así a unidade das mulleres e dos camiños na loita contra a violencia e a pobreza.
A manifestación será o domingo 19, polas rúas de Vigo.O lema este:"CAMBIAR A VIDA DAS MULLERES PARA CAMBIAR O MUNDO, CAMBIAR O MUNDO PARA CAMBIAR A VIDA DAS MULLERES".

ESA HUMILDADE...

2008-09-17T04:40:00.000-07:00
Eu non tiña nin idea disto e, mira ti, o que fun atopar cando andaba na procura doutra cousa. Víctor Manuel cantándolle a Franco! Despois de visualizar o vídeo pensei que era unha vergoña que podería ser moi ilustrativa para todos. Quero dicir que pode servirnos como lección de humildade e prudencia pois moitas veces podemos facer ou dicir cousas, froito da inexperiencia e o descoñecemento, das que talvez máis tarde non arrepintamos. Cantas veces esquecemos as propias limitacións e xulgamos sen base, baseándonos unicamente en impresións, partindo dunha mal asumida intelixencia que supoñemos nos garante un cristal privilexiado que concede a fortuna do acerto constante? Algunha vez, de certo, se miramos ben dentro de nós e somos francos, fariamos iso, actuar dun xeito prepotente e prexuicioso. Algunha vez. Xa que logo, porque non pensar na posibilidade de meter a pata? Un non ten sempre a verdade absoluta sobre nada e a soberbia é mala compañeira.
Seguro que Víctor Manuel decidiu perdoarse e ben está que o faga porque iso significa un recoñecemento da idiocia palpitante que sempre pode habitar dentro de nós se non actuamos con humildade. Meter a gamba, por listos que creamos ser, non é exclusivo dos que non teñen iso que consideramos "unha ampla formación". E senón, pensade en Steiner e nas súas absurdas decaracións sobre a literatura e a lingua galegas...

COLISIONADOR DE HADRONES

2008-08-18T09:29:00.000-07:00

Déixovos aquí un vídeo sobre o famoso e polémico acelerador de partículas que van pór en marcha no vindeiro mes de setembro, en CERN, preto de en Xenebra.
Máis de 2.000 físicos de 34 países e centos de universidades e laboratorios colaboraron na súa construcción. Buscan a "partícula de deus" o denominado bosón de Higgs. Amais deste bosón, o LHC podería explicar por qué a gravidade é tan débil comparada coas otras tres forzas. Tamén poderían producirse outras novas partículas para as que se planificou a busca, como os stranxelets, os micro buratos negros, o monopolo magnético ou as partículas supersimétricas.

O novo acelerador usa o túnel de 27 km de circunferencia creado para o Gran Colisionador de Electróns y Positróns.
Observemos o máxico aparello...

YouTube - Acelerador de Particulas - (LHC): "01:25 From: efe
Views: 17,010"

A MEMORIA DAS ALDEAS

2008-08-01T02:39:00.000-07:00
Permitínme pegar nesta páxina esta noticia referente á presentación do libro Toponimia de Galicia, de Fernando Cabeza Quiles, na Feira do Libro da Coruña, ás sete da tarde.
Non coñezo o autor pero paréceme moi interesante o que fai. É de Ponferrada, unha vila próxima a Valdeorras, a miña terra, que como xa sabedes está algo aillada do resto de Galiza.
Por outra banda, valoro moito que,na triste e absurda época de manifestos pola defensa dun castelán "perxudicado polo galego" (atención a TELE 5, CANLE QUE APOIA ESTE RIDÍCULO MANIFESTO, SUSTENTADO NUNHA FALACIA)alguén nado fóra do país colabore na dignificación da lingua.

A memoria das aldeas
Fernando Cabeza recupera e explica a etimoloxía de máis de 5.000 nomes de lugar galegos para "revalorizar o propio"
V. OLIVEIRA . SANTIAGO

Cabeza Quiles ten publicados outros dous libros sobre toponimia dende o ano 1992

"Hai que revalorizar o propio, poñer de moda que os galegos amen Galicia, facer que se coñeza porque o que non se coñece non se pode valorar". Así explica o profesor e escritor Fernando Cabeza Quiles o celme do seu novo libro, logo de máis dunha década investigando a toponimia galega. Consciente de que o despoboamento xa borrou do mapa moitos nomes de lugares, este ponferradino que vive en Carballo, recupera a memoria que gardan máis de 5.000 vilas e aldeas no ambicioso volume Toponimia de Galicia, que hoxe presenta ás sete da tarde na Feira do Libro da Coruña, xunto ó director editorial de Galaxia, Carlos Lema, e o escritor Xesús Fraga.

Logo de editar Os nomes do lugar en 1992 e Os nomes da terra no 2000, este terceiro libro achega novos nomes de lugares e profunda na súa etimoloxía buscando, sobre todo, "a claridade".

O escritor constatou que "hai máis topónimos en Galicia que en toda a España húmida do norte, porque os antigos facían a casa onde atopaban auga, algo que en Castela non se podía facer."

Cabeza Quiles deixa claro que se trata dun libro de divulgación no que busca claridade. "En determinados ambientes pseudovangardistas, se es moi claro din que es un tipo simple. Pero este libro é moi claro e ten topónimos novos que non os vin noutras obras como Couso, que significa "caixa", en referencia á forma da terra onde está".

E iso que todo empezou como un hobby durante o servizo militar. "A mili sentoume moi mal e empecei a ler sobre toponimia como unha vía de escape, para abstraerme do ambiente militar", afirma. Un estudo que lle esixiu longas viaxes por Galicia. "Unha das miñas teimas era o traballo de campo: gústame andar dun lado para outro. Outros libros son demasiado teóricos, pero eu ía aos lugares para ver a súa orixe: onde había unha depresión no terreo chamábanlle Couso, pero noutros casos hai excepcións." "Rescatei moitos microtopónimos: sempre lle dou importancia ao descoñecido, case ao "vello", o que se esquece.

Tamén traballou con libros antigos atopados en mosteiros onde aparecen moitos nomes. "Por exemplo, Triacastela vén de Tria-Castella que xa estaba así a principio do século vinte", apunta. Os nomes dos lugares teñen diferentes orixes. Hainos que teñen "relación cos propietarios da terra". Na Idade Media, os grandes terratenentes poñíanlle a unha granxa o nome: moitos son suevos ou galaico-romanos tardíos que lle poñían o nome suevo para darlle máis prestixio, como os que acaban en -iz como Guitiriz".

Nomes que fan referencia ás plantas, á fauna e á relixión

Tamén hai topónimos "nativos como Chorente, Vivente, antigos posuidores da terra como Verín que daquela era unha granxa". Outros topónimos fan referencia a plantas como Carballedo, á fauna salvaxe como Vitureira, lugar onde había voitres, ou Lobeira, á relixión como Santiago. Outros son anecdóticos como Balcón de Pilatos con sitios que teñen "moi boas vistas".

Por outra banda, non constatou demasiadas diferenzas entre os nomes de zonas da costa ou do interior, salvo variedades dialectais, nin tampouco topónimos castelanizados. "Así como a lingua está bastante castelanizada no vocabulario, a toponimia está máis respectada porque nos concellos se ten máis coidado", apunta. O volume inclúe ao longo das súas 700 páxinas, fotos de Tono Arias, Paco Vilar e do propio Cabeza Quiles que se achega ao detalle natural como chairas e vales.

NOS CONCELLOS "A sinalización segue sen ser boa"

A perda da toponimia é outra das preocupacións que guiou o traballo de Cabeza Quiles. "Hai moitas aldeas arruinadas", asegura, "ves zonas baleiras totalmente, sobre todo, no interior, e a sinalización non é moi boa nos concellos".

Para buscar os lugares, tivo que enfrontarse ademais á desconfianza dos veciños: "Hai anos pensaban que era da concentración parcelaria, pero agora preguntan se son de Facenda", chancea o escritor. Ademais, valora positivamente o Proxecto Toponimia de Galicia que está a levar adiante a Xunta. "É algo ben feito porque rescata a microtoponimia, que son os nomes de leiras ou muíños, é só unha recolleita de nomes, que se rescata da memoria dos vellos".

Pero tamén hai topónimos de creación relativamente recente como os asociados ao nome de barcos como "Baixos do Casón" ou "Baixos do Serpent" así como os relativos a barrios "conflitivos" como "Corea".

GALEANO: ESPELLOS, UNHA HISTORIA CASE UNIVERSAL

2008-06-19T11:28:00.000-07:00

Creo que estou a vivir unha fase galeánica ben intensa. Gústame Galeano: o que di, como o di... Pero, por riba de todo, eu diría que me fascina a razón pola que abre as palabras, para sacarlles de dentro todo o ar e pousalas no papel, nidiamente. Así, nos seus textos, as putas son putas e os negros, negros. Parece que eses espellos retorcen as mentiras tanto, que, finalmente, nos devolven a verdade neles acochada. Ata tal punto importa o asunto do espello que, calquera pode caer na conta de que, de seguir así, por este camiño de baldas amarelas, rematará representando o papel previsto. Si, así é, pois, no cumio desta trufa occidental na que vivimos, están ELES, os desinformantes e manipuladores, os políticos, cun imperio que, segundo eles, "protexe" o planeta. Mais o planeta do que falan é deforme e, amais, non existe, por irreal e incompleto. Na casa planetaria que nos venden faltan todos os que non contan, os que non queremos ver, eses que nos devolven unha imaxe nova de nós mesmos e xa para sempre somos incapaces de autocontemplarnos de tan feos como estamos.
Ás veces, facerse o tont@ moito tempo fai de nós auténticos idiotas egoístas, porque todos os idiotas son egoístas e todos os egoístas idiotas, ou case todos...

" A guerra de Irak naceu da necesidade de correxir o erro que a Xeografía cometeu cando colocou o petróleo de Occidente, baixo a area de Oriente, pero ningunha guerra ten a honestidade de confesar:
-Eu mato para roubar" (fragmento de "Espellos, unha historia case universal" ed. Siglo XXI)

SOÑAR SOÑEMOS

2008-05-25T06:14:00.000-07:00
Amigos bloggers, podemos soñar, soñemos. Imaxinemos un país galego poboado de mulleres galegas, de homes galegos, de nenas e nenos galegos, de música galega, de poesía, teatro e narrativa galegas, de tendas de obxectos galegos, de papagaios galegos que falen galego... Pensemos con memoria, para ter unha paisaxe lingüística PROPIA, pasemos de vintecinco mil a un millón. Non cedamos ante a presión, non creamos que nada hai que facer.
Saiamos deste espazo estreito, deste país de ananos.
"(...)
Son rebelde,
danme noxo os homes mansos,
os pequenos tendeiros do tedio,
os que viven coma sapos.
Durmo sobre un xergón de neve,
i estou descalzo.
Sofrín a lei do embudo
e son moi mal pensado.
Creo nos homes puros
que non son educados
que non teñen modales esquisitos
nin saben comportarse coma fámulos...

Viaxe ao país dos ananos de Celso Emilio Ferreiro

HUIS CLOS

2008-05-01T05:03:00.000-07:00

Un lugar estraño, unha escaleira estreita e a identidade fragmentada. Así viviu Elisabeth Fritzl durante 24 longos anos, metida entre catro paredes, co útero resentido polo abuso dun pai que todos tildan agora de psicópata... Eu creo que non padece enfermidade algunha, simplemente é malo, perverso, desviado.
O noso cerebro é unha totalidade que contén no seu interior áreas escuras, zonas azuis metalizadas, grises intencións potenciais que se retorcen ata saír fóra en forma de violencia psicolóxica e física. Terríbel. Cando penso nesta muller envellecida pola desidia e o abandono, pois ten con corenta e dous anos o aspecto dunha muller de sesenta, sinto unha furia potente, algo que desanoa as cordas íntimas e distorsiona o entendemento porque, sinceramente, non entendo nada.Imaxino que Elisabeth esqueceu nese zulo cal era a súa identidade, cal a súa casa e cales as lembranzas.Estaba dentro dun inferno imperioso e denso,como o de Sartre en Huis clos (Portas fechadas)e, coma no mellor dos thrillers, descobreu que l'enfer c'est les autres.
Preguntábame o outro día unha amiga como pensaba eu que puido permanecer esta muller cautiva coa mente sá e non tolear alí dentro. Eu fiquei en silencio uns minutos, tentando dar coa resposta.Difícil.
Finalmente e tras darlle voltas ocorréuseme que, talvez, alterou a propia realidade para acomodala ás súas necesidades de continuar viva. Creo que, se cadra, rematou aceptando a situación, entregándose, deixando as armas na mesa. Atreveríame case a afirmar que Elisabeth Fritzl morreu hai vinte e catro anos, agora só quedan restos, ruinas. Meteuse no fondo dos soños e alí permaneceu acochada todo o tempo. Non sei se será posíbel rescatala de si mesma.

PRADOLONGO

2008-04-11T05:07:00.000-07:00

O ESTRANXEIRO EN TERRA PROPIA

2008-04-02T22:44:00.000-07:00
AUTOXENREIRA

Collo o dicionario e busco xenreira, así, sen composición de ningún tipo. Xa no interior, dou coa páxina exacta onde figuran distintos sinónimos como animadversión, antipatía, aversión, fobia, manía, odio… Entón comprendo que isto da xenreira ten matices escuros, coma lamazais podres, que manchan e mancan ós corazóns de quen a padece porque, ser odiado ou rexeitado resulta duro e obriga a unha loita intestina por non prestar atención a eses tigres feroces e doentes que nos cravan as unllas por diante, ou por detrás. O caso é que para odiar con xeito, hai que ter vocación de permanencia, insistir nese duro asunto e non deixar o corpo baleiro, estendido nun campo de millo ao arbitrio de algo tan sinxelo coma o ar fresco e rotundo, que move e remove nas vísceras infectadas por tal veleno incuestionábel. Neste punto, creo que podo afirmar que odiar é un hábito insá que desvirtúa a realidade e a deforma, coma unha goma elástica, e moitos dos que lean isto estarán de acordo comigo. Porén, imos avanzar e darlle forma a este sustantivo, imos engadir auto, que significa un mesmo, e vexamos o cambio semántico que sofre este vocablo. Agora a fobia e a animadversión recae sobre a propia fonte da enfermidade, enredadada nel coma unha cobra deseperada e triste. Como pode un odiarse a si mesmo? Pois aínda que pareza mentira hai moitos que o fan por carecer de autoestima e non saber valorar a propia persoa. Así destrúen e devastan a autarquía emocional ficando sen recursos, pobremente aillados pois non poñen en valor nada de seu e, pola conta, sobrevaloran o que lles resulta alleo. Un exemplo claro disto é o mal endémico de avergoñarse do galego e non defendelo con feitos, escritos ou orais, como sexa. Alegando universalismo, estas víboras lingüísticas chegan a afirmar que non teñen porque escoitar estupideces, que eles son cidadáns do mundo… Inaudito. Como pode un afirmar que é cidadán do mundo se a súa procedencia é tan difusa que, por dicilo dalgún modo, xa case nin existe? Quen pode fiarse dunha persoa insegura e lábil, que rexeita a propia cultura, renegando da lingua e da tradición? Como saudar a alguén que di que empregou o Estatuto da Galeguidade para limparse no retrete? Evidentemente facendo uso da xenerosidade galega, herdada, no meu caso, das terras do Bolo, onde aprendín que debemos axudar os que non teñen. E, verdadeiramente, estes españolistas que dan tanto noxo, son unicamente pobres, pero de espírito. Convén darlles algo diso.

ROSA ENRÍQUEZ

INFORME A TODOS OS BLOGGERS:
Fotocopiei o Estatuto da Galeguidade de Elos e paseillo a algúns compañeiros. Un deles dixo que o utilizara para limparse o cu no baño. Quedei alucinada ante o profundo desprezo polo país e mala educación. Normalmente teño escoitado topicazos coma o de que os nacionalistas somos uns radicais ou mesmo paletos intolerantes, e xa paso pero isto... Isto foi demasiado para min. Se eu fose de Sevilla, Teruel, Murcia, Castilla la Mancha, Burgos( patria do Cid, icona do universo castelán) non me fiaría deste tipo de xente. Como fíarse de quen non confía nin valora e para nada defende o propio?
Rosa-Valedeorosa, nacionalista, independentista e radical, a moita honra dixit felice porque está ben contenta de ser muller e galega.
Un bico a todos.

CE-DARIO

2008-03-24T09:57:00.000-07:00

Controvertido Coma un O aberto polo Centro.
parezo un riso pero realmente son toda unha gargallada.
existen milleiros de razóns para abrir as portas,
outras tantas para telas feChadas.
eu son deses que non poñen reparos,
gosto do ar que entra pola miña boCa aberta
para enCher de osíxeno Cada parte do meu oCo.
Constituída así por deCreto, vou detrás do A e do B
pero teño personalidade dabondo
tanta Como para iniCiar unha palabra,
mesmo un sms.
Convido a todos a un repouso Certo.

BECEDARIO

2008-03-15T09:14:00.000-07:00

BE, ese é o seu nome.
De aspecto gozoso
engolada e gloBular
Bífida con amBas Bocas pechadas.
Segunda na lista
número 2ous,
Bipolar e Branda,
tacto de escuma
máis ou menos poderosa, dependendo.
Maiúscula duplicada
ou única na forma mínima,
acochando unha das Barrigas
na pluma que non a retrata.

(Gústame o BE
cando inicia palaBras tal e como é, quero dicir cando non se perde o seu nome atrapado nunha sílaBa.
Así prefiro BEleza, BEtadine, BEtanzos, BEtica, BEnévola, BEnelux
a
Belxica, Berta, Bendición, Benvida, Berska.)

Presentación Do Vestíbulo En Ourense.

2008-03-12T07:26:00.001-07:00

SERIE ABECEDARIO

2008-02-16T04:25:00.000-08:00

PAN con A.
A de Alimento, deantigoporqueestabaantes,
de AstronomíA e Asilo,
de AvelaíñAs respirAndo Ar.
A porque AmoAmArAmAntesAmAdores. A.
hAi un A enorme que semellA unhA torre metidA nA miñA casa. A contrA A derivAndo A sùA ArquitecturA sobreosqueestamosaíxustonocentrodestesalón.
A, principAl egrexiA iniciadorA desta liturxiA solemne,
recipiente AnAno de pAtAmelAs con formA de A estirAdA, extremA comatúadoenza.
un A dentro daquela estrela ApagAdA no chAn dun ceo que non é tal, mÁis ben un odnumodséver, un cÁntico de material reciclado,
perdido porque sentíAmos vergoñA con A.
mentres, A neveirA rebentA cArgas de ovos con A,
de cArne vexetAl, tAmén con A,
de sAl,
de Allo fresco
dun A perdidanozucre.
ese A con formA de cAsA que se Abre, que mirA todo con fervor relixioxo.
acolleereolvenasconscienciasconalmadecan.
ten Aspecto de efixie
de Algodón brAndo brAndo
de flores lubrificAdAs,
AgudA
con puntaredonda
como a fAriñA que hA ser PAN.

EXPOSICIÓN DE SERXIO E GUSTAVO SEQUEIRO

2008-02-09T09:11:00.000-08:00

Para o vindeiro fin de semana temos unha natureza coma esta, artificial e efémera, unha proposta na diáspora, nos puntos máis alonxados do sistema, algo luminoso que non pode irse sen que a visitedes. Nace na Casa das Palmeiras o 16 de febreiro, un sábado no que moitas veces non sabemos moi ben que facer e que nos presta un pouco de aire fresco para o noso cómodo e correcto universo tranquilo, un soporte bravo e DIFERENTE, algo que se inicia para estenderse toda unha semana neste mes ata o día 23. Gustavo Sequeiro, AS IMAXES, Serxio Sequeiro, A MÚSICA, convocaN a todos os animais indomabeis para que gocen desa construción vexetal artificiosa. Preparádevos e ide indo.

AMIGOS

2008-02-06T00:15:00.000-08:00
QUERIDOS BLOGGERS:

Esta carta é para vostedes. Levo tempo sen andar moito pola blogosfera e quería agradecer os ánimos a tod@s e esas visitas que recibín malia a miña breve retirada deste ciberespacio. Elexín esta imaxe porque penso que nos representa perfectamente, así tan pegadiños, tan preto mesmo que pareza que estamos tan lonxe. Dende esta páxina moito máis non podo facer pero desexo que conste en acta o meu agradecemento á vosa fidelidade a este humilde valdeorosa.
Un bico a todas/os:
AUTOMATOR
RIFO
NTLV
OERIUS
O RAPOSO
SILVANA
SEYMOUR
TORREIRA
RA
A CONXURADA
PAIDELEO
ZEROVACAS
VERMELLA
APÁTRIDA
ANTONIO OLIVES
X
TORREDEBABEL
NÁCHOK
LOURIXE
NENO
SUSOLISTA
MARINHA ALLEGUE
MOUCHO BRANCO
ARQUEIRA
RAINHA VERMELLA
MODERNO DE MERDA
LÚA
CHOUSA DA ALCANDRA
ANGELES MALLO
HORMIGA
FRANÉTICO
BRAIS...............................................................................................................

Unha aperta ENORME

PRESENTACIÓN DE VESTÍBULO DA DEVASTACIÓN

2008-01-28T08:40:00.000-08:00

POEMA A PETICIÓN DO RAPOSO

2008-01-14T08:20:00.000-08:00

Ninguén chega á nosa vida
ansiando permanencias.
Ninguén aplaude a profundidade
que sentimos no cristal dos ollos
cando amamos…
Ao caer a noite,
cae o vestido
caen as miserias
e a voracidade toda.
A escuridade desvirtúa as formas
e bebemos océanos de medo e sal
fotografando un aillamento
discordante,
unha promesa de vesania e liberdade.
A ausencia mete todo o mar nunha caixa
e parece que quedamos xordos,
enfermos de silencio,
coa dúbida instalando
este rosario de incertezas.
Unha luz rara apaga cada instante
e as sombras viran enormes,
como montañas de diamantes rotos.
Ficamos sós.

Nós ante a inmensidade,
ante a insignificancia,
ante ese misterio
de consciencia
colectiva e única …
Porén sempre esta respiración,
este pánico terríbel de ser,
e todos os lazos …
Nós ante o periplo de infortunios,
ante esta recorrencia de baleiros,
ante a inexistencia derramándose.
A bailarina xira sobre si mesma,
na caixiña marrón,
cada vez máis lentamente.
Entón un eco profundo de lasitudes
tira das lembranzas
e pensamos no exército perdido,
na eternidade.
Queremos amar,
ser conscientes,
vivir dentro e fóra,
existir.

A inexistencia é unha liña
de orfandade e desencanto,
unha soidade de mil anos,
unha espera inútil.
Estamos co sexo en branco
e as carnes frías.
O mosaico roto.
Ninguén máis.
VESTÍBULO DA DEVASTACIÓN, ESPIRAL MAIOR

TEMPO PARA ESTAR

2008-01-03T23:34:00.000-08:00

Cando contemplou a inmensidade caeu na conta do absurdo de facer contas cara á adiante ou cara á atrás pois, se cadra, pensou, o aspecto da dimensión na que vivía era unicamente unha consecuencia dese tempo redondo, desa especie de cúmulo que derivou no teatro interestelar. Que é o tempo?, preguntábase. Un xeito de tasar o espacio que nos rodea? Un modo de contabilizar a existencia desta aquitectura que actúa como soporte para ser?
Brazos, mans, pernas e todo o que pon cara á consciencia depende do tempo.
Tempo-tic, tempo-tac, tic-tac, tic-tac, tic-tac...
O córporeo habitáculo celebraba a súa orixe, sita na liña cronolóxica dun ano que fai trinta e nove: un, dous, tres, catro.... vinte, trinta...
Porén non soubo contar moito máis. Ficou nese estado de éxtase voluntario e para dentro involucionou nove anos como nove puntos, como nove ansias. Quixo pensar que todas as semanas e anos teñen puntas recortabeis polos lados para suavizar o propio ámbito, un ámbito no que atoparse ben, como Orión, que debe ser quen ten máis datos sobre si mesma. Saber cousas dun mesmo é unha trampa-estéril, unha fundacióndeimperiosíntimos que nada poden dicir sobre nós, capa etérea suspendida no éter, figura con forma de botella ou de triángulo escaleno, operación matemática desgastada nun recipiente que envellece polos tabiques ata desaparecer... Eu non quero desaparecer, pensou con ansia de perturbarda... Pero Orión continuaba alí, inmóbil en apariencia, esperando a súa chegada...

VANSE, MARCHAN TODOS...

2007-12-18T23:17:00.000-08:00

Virán pola noite, aproximadamente ás doce e cuarto, xusto cando todos esteamos nos postres. Levarán un traxe azul eléctrico ben axustadiño ao corpo e falarán...
Todos os que esperan son habitantes dun lugar situado moi lonxe de nós, mínimas partes dun sistema que de cando en vez lles dá esmola para vivir. Son os que sempre están esperando... Se cadra este ano, polo nadal, moitos deles desaparezan. Quizás atopen un bo punto de apoio neses seres procedentes do espacio. A esperanza ten para eles aspecto de naves esmagadas coma un chicle no chan cun decorado austero de luz poderosa. Levan anos esperando resposta as súas demandas e, por fin este ano, os que chamamos desfavorecidos, collerán o seu tique para ser feliz, farán cola e serán conducidos a través do hiperespacio ao espectacular estadio do repouso. Alí non existen prebendas, nin elexidos. Alí hai alimento para todos porque todos teñen iso que aquí chaman moitos alma. Eles chámanlle conciencia. Eu tamén querería ter un tique deses para coñecer o equilibrio interno, a bendita xustiza e, sobre todo, a honestidade.

ANIMAIS E ANIMAIS...

2007-12-07T23:40:00.000-08:00

Eu non teño ningún animal na casa, agás meu irmán pero el é un animal tranquilo e repousado. Non esixe nada que non sexa realizábel e anda ao seu, coma os gatos. Os gatos son algo precioso, con certo aire de nostalxia nos ollos, ou alomenos iso me parece a min. Non sabería explicalo ben pero é como se puidesen percibir o que para nós pasa inadvertido, se cadra é a enerxía que circula dentro das casas e ese cheiro que desprendemos os seres humáns cando nos cremos superiores a eles. Fascínanme. Ás veces creo que nos observan, que reflexionan sobre o que facemos... Temos que parecerlles idiotas, sempre correndo dun lado ao outro, intentando capturar o tempo.
Saben todo sobre nós e nos perdoan.
Eu non sei se podería.

http://www.petatv.com/tvpopup/video.asp?video=fur_farm&palyer=wm&speed&=med

ANIVERSARIO

2007-11-30T06:55:00.000-08:00

Un ano metida na rede... Enredada neste lío de escribir cousas e ler tantas outras que hai por aí soltas e que son tan chulas¡

Os meus animais fictícios queren dar as grazas á blogosfera por lelos, comentalos e facelos ser:

ASOR I DE ZEUQUIRNE: Dende Aretx quero dar as grazas a todos os visitantes de valdeorosa por que aí foi onde nacín, entre bloggers e teclados.

O CABALEIRO DO INFINITO: Con esta elegancia propia que me caracteriza direivos MERCI e seguirei pensando que sodes o mellor público.

GOBERTRAND: No nome do meu pobo envío un saúdo a todos os lectores da nosa historia. Estamos moi contentos.

SENNAR, O GATO ALADO: Miañando por aquí estiven o tempo que ela nos deixou e... Como me gustaba¡ Son o gato máis poético de todos¡ Son un ser completamente gato e completamente feliz¡

NABETSE: É incríbel pensar que a comedora de conchos e bullotes puidera construír un cibermundo dentro doutro¡ É estupendo saber que lle destes tanto ánimo, día a día, para que Asor tomara corpo e trascendese fóra da rede¡ Os deliberantes queremos mostrar o noso agradecemento a esta causa e felicitar aos bloggers pola súa importante presenza.

OS BLOGGOMERÓNS: Dende o noso retorcimento e estadía de verán en valdeorosa queremos felicitar aos bloggers pola súa simpatía e sentido do humor.

ROSA HENRÍQUEZ, ALIAS VALDEOROSA: O meu blog cumpre un ano na rede e debo dicir que estou ben contenta. Invítovos a este anaquiño de pastel cun riso grande GRANDE.

HELIÓPOCENS : OS CINCO CÍRCULOS CENTRAIS

2007-11-13T13:13:00.000-08:00

Coa finalidade de organizar debidamente a existencia, os Seres Superiores determinaron construír unha cidade circular. Imaxinaron que así todo estaría ben, que non habería problemas de espacio pois as áreas de cada círculo quedarían fixadas pola súa potestade conque os futuros circulantes non terían ningún tipo de enfrontamento derivado das ansias de ocupación. Decidiron que cada ámbito sería un área, así que concretaron o espacio do que dispuñan en dez zonas.

Na ZONA PRIMEIRA instalaron aos circulantes de primeira orde, é dicir, aos máis destacados por algunha razón, normalmente de tipo intelectual. Vamos, que os pertencentes a esta zona da cidade eran os máis listos e como tales foron bautizados como UNOS.

Na ZONA DÚAS colocaron aos que disfrutaban dun maior atractivo físico, tendo en conta que para eles o canon estético estaba directamente relacionado coas figuras redondas ou grosas, como a eles lles gustaba chamalos. Estes recibiron o nome de BOLICÓNS e, a dicir verdade, parecían ben contentos.

Na ZONA TRES preparon todo para situar aos homes e mulleres que existían por triplicado, é dicir, que tiñan tres mans, tres pernas e tres cabezas ben redondiñas. Déronlles o sobrenome de TRINIS e a eles parecía gustarlles pois non puxeron xamais ningunha pega.

Vexamos a continuación quen vivía na ZONA QUATRO e, de seguro que nos sorprendemos, pois polo que parece alí estaban OS NINGUÉN. Estes seres carecían de rosto e unicamente contaban cunha boca que só abrían para comer ou iso era o que se dicía deles ou o que interesaba crer dende os círculos máis poderosos...

Vaia, como vedes estas cousas resultan algo estrañas para nós, ou se cadra non tanto...

Pasemos agora a zona ecuatorial, a intermedia, a ZONA ZINIKIS. Aquí os Seres Superiores decidiron ubicar aos ZINICÓNS, homes e mulleres moi noviños que cos anos ían diminuíndo de tamaño, virando cada vez máis pequenos ata desaparecer. Nese momento morrían. Isto parece moi duro pero non o é tanto se pensamos que estes individuos son os causantes de todo o malestar que se crea en Heliópocens conque o propio medio os aniquila arricándolles anacos de vida tras cada insidia que provocan.
Como vedes, nesta cidade de círculos concéntricos as miserias e as riquezas distribúense cunha orde estricta.Alomenos así é nestas cinco primeiras zonas...
Como será todo nas cinco restantes?

MEME DAS 8 COUSAS

2007-11-03T06:40:00.000-07:00

Recibín un convite da arqueira para facer unha mini-lista das oito cousas que son importantes para min... Vaia, non é doado escoller entre tantas cousas que me gustan pero intentareino...
A ver, eu empezaría pola amplitude do concepto de familia. Sí, gústame pensar que existen outros referentes que incorporan á miña vida ese calor familiar aparte dos meus pais e irmáns aos que quero moito. Polo tanto aí queda unha desas cousas favoritas, a primeira.
Para continuar ... a ver, ah si, o criterio propio e libre para non convertirme xamais nunha integrista do que sexa e saber ir pola vida sen seguir a ningún líder.
Tamén me gusta aprender de todo o mundo, por exemplo, no meu traballo, aprendo moito da señora da cafetería, Mary, que é boa e xenerosa con todo o mundo e estame animando a traer un neno saharaui. Este mememmmm está sendo difícil pero parece que non vou mal. Sigo: a solidariedade. Creo que é necesaria para mellorar este mundo cheo de inxustiza social. Cando digo isto non penso exclusivamente no Terceiro Mundo, diso penso que xa partimos todos, falo da solidariedade aquí, agora, cos do lado, cos que son coma nós e cos diferentes, sen público e condescendencia.
Outra cousa que me parece moi importante para evoluír: o compromiso comigo mesma para non traizoarme e poder aportar algo aos demais sen pecar de insinceira.
Ser muller e galega, isto encántame. Síntome orgullosa de tantas mulleres como hai por aí loitando pola igualdade.
A literatura e, como non, o amor¡¡¡ Case me esquezo deste sentimento depurador, liberador e castrador a un tempo. Marabillosa viaxe de dous comendo do mesmo prato para finalmente desaparecer¡ O amor, esa composición culinaria cerebral tan prosaica, todo química e combustión, que nos fai tolear¡ Vaia isto conta como dúas cousas... mmm OITO¡¡¡
Convido a miña irmá a facer este meme: Rifo.
Penso que xa están os memes lanzados pola rede conque non daría con oito vítimas novas que non fosen xa convidadas. Un bico para A Rapaza do Arco, a dos ollos brillantes e frechas douradas¡

HELIÓPOCENS : O NASCEMENTO DE GARLANA

2007-10-28T01:23:00.000-07:00

Garlana de Moritz naceu no ano 1111 en Heliópocens, a cidade dos círculos concéntricos. O seu nascemento causou bastante espectación nos circulantes (este é o nome que reciben os que alí habitan) entre outras cousas por ser a filla do Circulante Máximo, Garzán de Moritz e da Muller Redonda, Telenar d' Amenoteps.

O esperado día, a Muller Redonda estaba máis redonda que nunca pois levaba consigo dúas vidas: a de Garlana e a súa propia. O gran momento tivo lugar no círculo central, a beira dun río que rodeaba a fortaleza. Había unha morea de persoas: médicos, enfermeiras, o colectivo de Bruxas do círculo exterior e a familia completa... Todo o mundo anhelaba ese nascemento, ata tal punto que se podería dicir que ninguén na sociedade de circulantes fora tan esperado dende a chegada de Imenotar, o menor dos Navegantes.

Ah¡ Que marabilla sentirse tan desexado¡ Pero... podería Garlana percibir esta ansia dende o interior da barraga da súa nai? Pois segundo Bruxana, a Bruxa Maior, si, mais esto é xa outro tema e non ímos entrar agora niso conque voltemos ao momento da saída e saibamos como foi. Polo que eu sei, Garlana de Moritz saltou do útero materno como unha bala. O seu pai colleuna axiña do ar, moi habilidosamente, evitando así que batera no chan. Unha vez no seu van, o bebé botou un riso e chiscou un olliño, como se comprendera todo e, se cadra comprendíao, xa que como filla do Circulante Máximo o don da intuición lle fora concedido polo Seres Superiores.

No que se refire á apariencia física direivos que a súa figura semellaba un círculo perfecto, isto dáballe un aspecto de brava saúde, é máis, resultaba graciosa aos ollos de todos pois parecía un choriciño dos máis sabrosos. Nacera co pelo apelotonado na zona da fronte como se fose un anxiño deses que enchen os templos dos Comedores de Zampallás...

Que gran día para Heliópocens¡ Todas as familias celebrábano cunha ledicia extrema pois tiñan posto nese bebé as súas esperanzas.

VIRTUDES CAPITAIS: XENEROSIDADE

2007-10-21T04:35:00.000-07:00
Cando Elianora Buster chegou a Heliópocens, a cidade dos espellos, comprendeu que todas as cousas marabillosas teñen un sentido común, universal e a un tempo propio e particular que de nada serviría fóra dun conxunto motivador e relaxante. Heliópocens era un lugar suspendido no tempo, un sitio inimaxinable, unha extensión enorme de xardíns e árbores frutais que se ofrecían aos que pasaban como un regalo, mais debía ser unicamente algo aparente sabendo todo o que Elianora sentiu e experimentou alí... Pero situémonos un pouco para comprender ben o significado verdadeiro desta historia e como Elianora Buster puido chegar ata eses círculos concéntricos e perder o seu tempo tanto como o perdeu na procura das cereixas.
O caso é que esta muller perdeuse sen bousola por un camiño e sen saber como apareceu no medio, en Heliópcens, rodeada de prantas, en aparencia vexetais. Estaba soa e sen memoria, ignoraba absolutamente todo sobre si mesma. O único realmente probable e comprobable era que agora vivía no medio dese círculo de maxia floral e alimenticia coma no medio dun fantástico labirinto. Pasados uns minutos decidiu tomar parte activa, estirou a man e prendeu con ela unha cereixa vermella e brillante. Meteuna na boca e comeuna. Gustoulle. Si, gustoulle moito porque Eleanora Buster, dos Buster de Philadelphia, era unha grande amante das cereixas e demais froitos naturais. Despois comeu outra e outra máis ata encher ben o bandullo e caer desmaiada de satisfacción. Nese momento unha voz potente e tremebunda escoitouse por todo o xardín:
"E TI QUE DÁS?"
Elianora sentiu unha suor fría por todo o corpo, era unha especie de alarma orgánica que a avisaba do perigo pero nada aconteceu durante horas conque foi recuperando a calma e esa sensación de normalidade que lle permitiu erguerse do chan e continuar comendo porque a fame comezara de novo para Elianora e parecía non ter fin: era a fame das cereixas.
Ter fame dalgo en concreto pode resultar moi cómodo se un dispón dese alimento en abundancia pero senon é así resulta tremendamente angustioso de tanto querer comer...
De todos modos, Elianora non estaba para unha metáfisica das vísceras e a súa obsesión non lle deixaba ver cantas froitas máis lucían naquel xardín...
A voz berrou de novo:
"E TI QUE DÁS?"
O corpo de Elianora Buster tremeu todo enteiro e redondo como estaba de tanto tragar e rodou polo círculo sen parar, unha e outra vez. Rodaba e rodaba, rodaba máis e máis. Parecía que non ía parar nunca pero parou.
Unha mañá levantouse coas mans abertas, os dedos despegados e un morodo ben grande ante ela. Tiña un aspecto fabuloso e as ganas de comelo eran grandes pero Elianora respirou profundamente, colleu o froito, pousouno no medio do xardín e cunha voz firme dixo"EU DOU ESTE MORODO" . Logo marchou, conseguiu saír desa esfera fantasmal rompendo todos os espellos e regresou á súa casa, a dos Buster de Philadelphia, a casa de sempre, ao xardín onde naceran os auténticos morodos, eses que saben a leña fresca e durmiu.

HISTORIAS BREVES: REFEXIÓNS DUN XERANIO INDIGNADO

2007-10-14T00:52:00.000-07:00
Dende este lado da xanela vese todo diferente. Ás cousas que preocupan aos de dentro resultan moitas veces aBsurdas cun B maiúsculo e belfudo, tanto e tan grande que ata eu caïo dentro da súa barriga duplicada como un idiota... Non sei que sucede exactamente. Debe ser que de tanto vivir entre eles fago miñas as súas teimas e o meu corpo somatiza esas descargas eléctricas e viscerais e dobro o tallo e me retorzo e sigo retorcéndome, cada día un pouco máis. Así estou chepudo coma unha cunca do revés. E, certamente, isto tenme alarmado pois non desexo ter este aspecto feo e torto. Detestaría parecer unha pranta indecorosa¡ Sobre todo porque eu non son ese que se estrangula entre as frores, son un Pelargonium dos mellores, cun verde matizado en gris como se estila nos da miña saga e luzo ao sol rodeado de pétalas un tanto rosadas que abotoan o meu traxe de verán. Si, eu son un xeranio ben parecido e pretendo seguir así. Non quero que esas dúas que me trouxeron para a súa casa por unhas moedas de prata esquezan a importancia do meu vestido como fixeron o outono pasado cando enfermei a causa das térmites. Foi terríbel¡ Estiven días espido, decolorado, únicamente tiña o meu tronco, que polo demais estaba prácticamente seco... Malditas formigas brancas¡ Non sei como puideron invadir o meu corpo, e, sobre todo ignoro como esas dúas non caeron na conta de que estaba enfermo¡ Por iso creo que dende este lado da vida vese todo distinto. Nós dependemos máis directamente da auga e do sol para sobrevivir. Se cadra por iso valoramos tanto o esplendor vexetal e somos tan respectuosos co resto dos habitantes deste mundo verde multicolor. Non me gusta xulgar a ninguén pero, se estes humanos estropean todo e funden na miseria o sitio que lles foi outorgado para vivir porque pensarán que son tan listos?

HISTORIAS BREVES; RADICALIDADE

2007-10-04T16:21:00.000-07:00
Si, vivo nun edénico paraíso vexetal rodeada de laranxas, arandos e cogomelos entre outros froitos que a natureza ten a ben proporcionarme para o meu alimento. Aquí son feliz, ben metida na terra, entre o humus do que escoito cada palabra como unha auténtica aprendiza, para non esquecer a miña PROCEDENCIA. Por iso direi de min que si, que son radical porque habito na raíz que me envolve no seu van abrazando cada parte da miña árbore caída, para que non vaia tan abaixo do fondo e me perda... E digo máis, digo que me retorzo e digo ben porque tomei a forma das polas deste mato pequeno que son, ergueito e torto a un tempo. Ouh¡ Cantas veces quixeron afastarme de ti, raíz grande e profunda¡ Tantas como días levo vividos nese sitio estraño onde o gris mediocre estala nos tabiques destripándome cada vez que caïo nese erro tan repetido de ousar meterme nas cabezas que só saben ler nas tapas dos libros¡ Mira que son analfabeta e non aprendo nunca, porque non poderei dicir que non mo avisaron veces: non vaias por corredoiras tan estreitas que non cabe a liberdade... Así que por tal motivo vivo aquí, en Terra de Ningures, onde non se oe máis murmurio co das follas precipitándose no chan, onde o límite racha cada día avergoñado, víctima da súa ignorancia.
E para que vos fagades unha idea desta fatiga que sinto ante as herbas que me afogan, direivos que son unha emigrante perpetua, unha fuxitiva, porque non gosto desa conciencia estirada como unha liña fina, como unha tea sutil e aceitosa que se pega a pel e nos mancha e nos manca e nos desborda polo tránsito abisal e descoñecido do egoísmo. Porén, estou a salvo pois achóme rodeada de margaridas e caraveis dos que cada día xorde unha enorme enerxía vital que arrastra e domina, e xa non desexo prescindir da súa voluptuosidade irredenta sobre min. Quero vivir así, exiliada, sen ese cheiro rancio asfixiándome e, certamente, non me preocupa a distancia. Non sinto nada, ningunha mágoa, nada en absoluto que non sexa o alivio de estar fóra, sempre fóra...
(RADICAL PROCEDE DE RADICEM: RAÍZ
PERTENCEN A ESTA FAMILIA LÉXICA OUTRAS COMO: arraigar, raigambre, arraigo, enraízar, radicación...)

HISTORIAS BREVES: SOZUMI TINAMÉ

2007-09-29T05:19:00.000-07:00
Hai lugares onde non existe a calma. Son sitios perdidos no medio da metralla nos que xa non é posible a tristura porque o medo ocupa demasiado espacio. Suzumi Tinamé tivo a mala sorte de nacer alí pero el non o sabe. Descoñece que detrás das montañas de Zanaï os rapaces non queren comer verduras porque prefiren a pasta ou as hamburguesas. El se alimenta con pouca cousa e endexamais levou á boca un caramelo. Non espera nada pois a palabra esperanza non ten sentido para el. Hai uns días recibiu o seu primeiro agasallo: unha metralleta enorme.
Agora lévaa colgada enriba todos os días. Con este regalo Sozumi soubo que xa non era un neno. En Zanaï, a infancia ten unha duración de oito ou nove anos e ninguén protesta. É máis, coma todos os rapaces do lugar, ao abrir o paquete e ver a metralleta sorriu contento porque chegara o tempo de matar, de ir á guerra para defender ao seu pobo. Matar para el era un orgullo, alomenos así llo aprendera Nonju, o seu avó, trala morte do seu pai.
Quince días andivo Sozumi coa arma ao lombo feito un homiño, esgotado de tanto e tanto camiñar entre as montañas, agochado coma un ourizo. Pesaba tanto a metralleta¡ Porén, unha mañá escoitou un estoupido enorme, como cando todos aqueles homes brancos andaban nas covas traballando duro para coller uns cristais de cores brillantes polos que toleaban... Pouco despois sentiu unha dor intensa na perna dereita. Estaba partida e sangraba moito. Comezou a chorar pero non atopou consuelo. Buscou nervioso a metade da perna perdida pero estaba demasiado lonxe, a tres metros máis ou menos e non tiña folgos para chegar ata ela. Quería gardala con el e levala para a súa palloza. Se cadra Imaxinou que o médico aquel de pelo vermello podería pegarlla... Non puido ser así pero Sozumi Tinamé non quería crelo. El seguiu esperando moitos anos co anaco de perna perdida apodrecendo dentro da súa casa ... Ese foi o seu único soño na vida.

HISTORIAS BREVES: O BARCO DE CAROLA

2007-09-24T14:02:00.000-07:00
No país de Carola Smith existía un mar inmenso, como unha gran saba trasnparente estendida baixo aquel ceo gris e metálico que cubría todo. Era o mar de Carola Smith, a súa grande casa líquida onde verquer anhelos sen medo de perderse neles, orfa e desorientada como estaba. Carola Smih tiña sete anos cando levou a cabo a súa primeira gran viaxe: unha traxectoria inaudita ao londo daquelas augas salgadas cara un universo de titáns e magnolias, algo así como un sitio no que hibernar igual que un animal pois esa era a maneira que ela tiña de espallar a consciencia e liberarse.
Para o seu periplo construiu un barquiño pequeno feito todo de papel. Despois de moito cavilar nun nome para a nau, decidiu chamarlle Memorie.
O Memorie saiu das costas daquel país estrañísimo unha noite de novembro cun só paxaxeiro, Carola Smith. Que grande viaxe fixeron e cantos paraxes descubriron... Unha rexión de peixes alongados cunha cola enorme, de tres metros aproximadamente, tigres de dúas cabezas e un exército de camelios cargados de metralla vexetal. E todo a unha velocidade extrema, exactamente de tres mil quilómetros por segundo. Parecía incrible poder visitar lugares tan remotos en tan pouco tempo pero nada era imposible para Carola e o seu barquiño de papel conque navegaron e navegaron no medio da tormenta reisitindo sempre á furia das augas salvaxes e rotundas. A xove viaxeira mailo seu barco eran como reises poderosos, triunfantes mariños, marabillosos paxaros voadores. Pode resultar raro pero así era Carola Smith e o seu mundo cimentado de posibilidades, a súa morada aberta, e, como sucede case sempre, a viaxe chegou ao seu fin, un punto definitorio e revelador que máis lle valera non ter decuberto porque tanto para Carola como para o súa barca supuso un tránsito tráxico, despiadado e cruel que os deixaría na beira dun lugar común, sen animais xigantescos nin monstros depredadores. Si, Carola Smith voltara a un mar como todos os mares, grande e azul, no que o barquiño, outrora máxico e forte, virou pequeno, practicamente minúsculo ate desparecer. Carola non quixo marchar dalí en moito tempo, tanto que non o creriades... Cecais ansiaba un renascemento ou un oasis no medio da auga, mais, endexamais sucedeu nada. Na superficie só quedaban restos dun papel mollado, derretido e triste. Realmente, con todo o que pasara, podía esperar algo aínda Carola?

HISTORIAS BREVES: A FELICIDADE

2007-09-15T02:38:00.000-07:00

Nancy chegou á casa de Martina alá polos anos setenta. Levaba posta unha camiseta a raias e un pantalón azul de tergal que abría nos pés ao xeito dunha enorme campana. É o que se leva, dixo a súa tía de Barcelona, e se ela o dicía debía de ser verdade, pensou a nena , porque a tía sabía todo niso da moda. Vaia que a modernidade de Nancy era algo incuestionable. Sen dubidalo colleu satisfeita a boneca nas mans e comezou ese longo periplo interno cara ás marabillas dun mundo fantástico e irreal xerado no seu maxín como unha especie de pequeno teatro no que a felicidade tiña o papel principal. Por imaxinar, imaxinou un castelo de torres estirando a cabeza cara ao ceo, un xardín cheo de camelios cunha orquídea xigante no centro e unha muller de tres cabezas que falaban sen parar. Tanto xogou Martina á felicidade que chegou a pensar que podería acadar ese estado e mesmo mantelo como algo propio, intrínseco e secreto. Co paso dos anos, Nancy foise deteriorando: Martina cortoulle de máis o pelo, pintoulle en exceso os ollos e, claro, a pobre da boneca virou nalgo totalmente diferente. Atrás quedaron os tempos das andanzas pola casa, atrás as cancións ... Un bo día Nancy deixou de falar. Se coñece que xa non tiña moito máis que dicir ou cecais intuiu a distancia da nena, máis interesada noutros asuntos. Que máis ten? O caso é que Nancy, a boneca máis querida, ficou muda, coa mirada triste e quieta como unha santiña enriba do andel da habitación. Martina medrara, virara alta, máis por dentro que por fóra, e xa non quería xogar. A felicidade non estaba onde ela cría, naquel xardín de camelios inventados, cheos de príncipes azul turquesa. Tampouco no artificio das torres tirando ao ceo. Non, a felicidade debía estar noutro sitio. Pero onde?

BLOGOMERÓN: A MULLER DE NEVE

2007-09-10T03:25:00.000-07:00
Preséntome: Son o anano Simenón das terras de Xarial, situadas nun recuncho metidiño nas montañas, á beira do río. Fun elexido Guerreiro de 1ª Orde polo maxestuoso Señor da Montaña e dende entón levo un vida axitada, sempre en movemento. Non me queixo porque era o que eu quería dende pequeno... Quero dicir dende neno xa que pequeno sereino sempre, coma todos os da miña raza. Eu debo ser dos máis altos. Mido exactamente un metro e dez centímetros, isto facilitoume a entrada no mellor corpo de guerreiros e, claro, síntome moi orgulloso. Estou casado con Nanasar, unha das ananas máis fermosas do meu pobo, Anamark. Agora mesmo ela está esperando un neno, así que nun par de meses serei pai por primeira vez. Supoño que así , polo meu nome a secas, Simenón, ninguén saberá quen son pero... Se vos digo que eu fun quen lle prestou a carreta a Lancelot, como se vos queda o corpo? Si, eu fun quen lle deixou a famosa carreta que inxustamente podería desprestixialo por ser dun anano. Sobre este asunto tería eu e todos os ananos ballesteros de Anamark moito que dicir. Porque vamos a ver, que culpa temos nós de ter cargos pouco prestixiosos, como levar nunha carreta aos condeados? Ningunha. É o que nos ofrecen pola nosa condición de pequenos e nada puidemos facer a ese respecto polo de agora debido ao medo que lle temos ao Señor da Montaña. Porén as cousas cambiaron moito nos últimos tempos dende que Sisibel acadou o posto de Anana Maior. Esta muller puxo as cousas no seu sitio, nada de superioridades ridículas derivadas da estatura e nada de traballos vexatorios como consecuencia deste aspecto que tanta hilaridade provocamos polas nosas pernas tortas. Sisibel plantoulle cara ao Señor da Montaña e dende aquela tamén podemos ser guerreiros, adicarnos ás artes e as letras ou simplemente seguir facendo o que facemos: rexentar granxas de ratos destinados ao consumo dos reises e raíñas da rexión.

No pasado mes de xaneiro tiven que realizar unha viaxe longa cara a terra das minas para investigar un asasinato moi estraño: o dunha rapaza fermosísima e branca coma a neve, que apareceu morta enriba das camas dos setes ananos cos que cohabitaba. O caso tiña pinta de crime pasional pero as cousas non sempre son o que parecen ... Ou si?

Ao chegar repasei a lista de familiares e coñecidos e todo parecía apuntar cara a madrastra...

Segundo confirmou o forense, a autopsia indicaba que a muller de neve fora envelenada cunha mazá redonda coma unha pelota mais quen lle dera tal froito á rapaza? Pensamos en tres persoas:

A madrastra, o anano machista e unha bruxa que andaba polos bosques. A seguinte pregunta que nos faciamos era porque, é dicir, desexabamos averiguar o mobil deste crime retorcido e escuro.

O máis fácil, por suposto, era pensar que foi a madrastra, unha muller envexoxa da beleza incomparable da muller de neve pero non foi así. Contóvolo rapidiño para que non vos metan máis cousas raras na cabeza ao respecto de Brancaneves. Aí vai:

Brancaneves chegou a casiña dos ananos e en cuetión dun par de semanas revolucionou a casa toda: metéuselle nas súas cousas, estrampou o ferro de pasar e colleu cartos do peto do anano máis pequeniño para mercar vestidos cos que pasear polos xardíns do castelo . Neses paseos deu con Tristadora, unha dama da corte, a quen lle confiou o desexo de entablar relacións co príncipe Carolus. Tristadora presentoullo pero ocultoulle algo moi importante: Carolus tiña apetencias íntimas diferentes ás de Brancaneves pero non confesables nesta época medieval de fervor relixioxo e predominio do concepto do pecado... Casaron mais non tiveron fillos. Imposible se non daban consumado... Logo chegou a separación e a volta á convivencia cos mineiros pequeniños. Estes comentaron que Brancaneves comportábase dun xeito raro pois sempre andaba pola casa como retorcéndose. Cando os collimos un a un foron cantando: A muller de neve era unha comeananos, matábaos, logo deitaba con eles e finalmente comíaos. Os sete entrevistados confesaron ter coñecementos destas tendencias necrófilas da morta e nos seus rostos puidemos intuír unha cólera enferma que os devoraba.

Si señor, a Brancaneves matárona os ananos. Isto enfadoume moito porque xusto cando a nosa condición de ananos comenzaba a ser repectada van eles e se cargan a Brancaneves... Vaia cos ananos. Ben pois esta é a historia desta muller branca coma neve, fermosa coma unha mazá fresca e viciosa ata o máis profundo das adentras. O consello? Si, claro:

Sempre haberá quen desfaga o camiño que nos levou tanto esforzo e tanto tempo máis quen tira seguidiño todo dereito non leva máis que sono e paz íntima ao leito.

BLOGOMERÓN: INTACTA

2007-09-01T14:38:00.000-07:00
(Retrato de Aurora antes e despois do sono)
Aurora, así me puxeron cando nacín, un fermoso día de principios de outono, xusto cando as follas das árbores comezaban a caer. A caída da folla foi coma un prexaxio dunha caída persoal que unicamente ía comezar ao me poñer ese nome tan gris, cacofónico e incómodo de pronunciar, un pouco coma min, que son tamén dada ás complicacións. Pois ben, como dicía, nese día fatídico, a miña fada madriña, afeizoada á maxia, sentou no salón do palacio cos meus pais e non se lle ocorreu outra cousa que facer vaticinios e dar consellos que ninguén lle pedira. Haiche moita xente así, que gosta de opinar gratuitamente . Eu creo que este mal tan estendido debe ser causado por carencias afectivas na infancia que suscitan un desexo de facerse notar, como para sentirse presentes nos corazóns alleos. Tolerías emocionais en todo caso que dalgún modo estaban a provocar na miña fada madriña unha locuacidade compulsiva en relación co desastre. Vaia, que parecía que se propuxera aguarlle a festa a todos os presentes nun día que debería ter sido glorioso pois eu era a primeira filla dos meus pais tras uns dez anos de conatos de embarazo. No que a predicción se refire, a voz desta estúpida fada madriña que teño sonou ultraterreal( ideal para prediccións catastróficas), suliñada por unha chea de significantes que máis ou menos daban como resultado a mensaxe seguinte: A VOSA FILLA PINCHARÁSE CUN ALFINETE DOURADO E CAERÁ NUN SONO PROFUNDO QUE DURARÁ CEN ANOS. UNICAMENTE ESPERTARÁ SE UN PRÍNCIPE FERMOSÍSIMO DECIDE BICALA NOS PES.

Que che parece? Será filla de puta? Cen anos durmindo e esperando un principiño plasta e cursi cando eu o que desexaría é que viñese a fada do lago, unha tipa loira moi atractiva cuns beizos vermellos marabillosos... E para rematar de fastidiar a cousa o alambicado prícipiño tería que bicarme nos pes que os teño cheos de xoanetes... Levábaa clara. A min nos pes non che me bicou endexamais ninguén nin creo que o fagan nunca. Ao ir medrando, a ameaza do sono pesaba sobre min como unha espada de Damocles así que, para evitar caer rendida no leito como unha parva, decidín tomar precoaucións: en primeiro lugar fíxenme cunhas herbas que estaban nos aposentos da miña nai e grazas a elas mantiven o estado de alerta día e noite, para non pincharme e gañar tempo porque iso de durmir cen anos calquera o resiste pois o máis probable é que morrera sen enterarme de nada. Un par de semanas despois de tomar as herbas famosas decidín porme en contacto coa FADAQUENDEXAMAISREMATA , unha experta no contorno facial, estiramentos da pel e masaxes corporais. Tiña que estar lista para o peor, o sedentarismo provocaríame esa pel de laranxa horrible que ten Brancaneves por estar como morta sen moverse ata que chegou o príncipe... Non ,non non. Eu debía evitar todo iso. Son coñecida como a Bela Durminte¡ Como ía estar fea? Sen pensalo nin un minuto puxen en marcha todo un sistema de ventas por catálogo con pergamiños do mellorciño mailos debuxos dun xoglar que temos na corte, Edelmiro Leviatán. Ao cabo dunhas semanas recibín ás agochadas dos chambeláns unha ducia de compradores que viñan todos vestidos de sacerdotes. Eu dicía que buscaba un confesor ideal que me dera repouso e paz espiritual para os meus cen anos durmindo. Colou sen problema e puiden vendelo todo: as mazairas do meu avó, o xardín das marabillas e o val enteiro, con veciños e todo. Que contenta estaba¡ Contratei un servizo de perruquería, tres masaxistas(dous deles aínda non naceran), catro paquetes de ungüentos para a celulite, algas ao por maior e eu que sei... todas esas cousas que unha sabe que precisa para estar ben. Nada máis. Polo que respecta a absurda da miña fada madriña envieille uns tipos que lle roubaron a variña máxica e xa non pode adiviñar absolutamente nada. Hai xente que é mellor que estea caladiña. Cando chegou o día do pinchazo, a FADAQUENDEXAMAISREMATA díxome: Non esteas preocupada, nestes cen anos terás os sonos felices que contrataches, e todo o frío polar que mercaches encherá o teu aposento. Permanecerás intacta Aurora e non te arrepintas de nada porque ti o mereces ¡ Para iso o paguei lista, pensei eu, e creo que este foi un dos meus últimos pensamentos claros porque ao pouco tempo debínme pinchar co devandito alfinete dourado e adeus consciencia consciente... Todo o tempo que pasei durmida é para min coma unha longa paréntese da que non teño a percepción temporal xusta. Quero dicir que eu sentín, ao espertar, que durmira só unha noite pero xa pasaran ben os cen anos. Fun correndo ao espello e alí estaba, fermosa como unha flor, chea de vitalidade e enerxía. Non envellecera nada¡ Iso si, o príncipe que me bicou nos pes era feísimo, a fada do lago xa non vivía no val e os meus pais e a miña familia desapareceran da face da terra. Porén, aínda quedaba alguén, a miña fada madriña, máis vella que unha uva pasa, fea e torpe, como xa non tiña a variña máxica.... Eu estou soa, sen amigos, nin familia, nin casa... Pero sigo sendo fermosa, radiante coma unha avelaíña. Iso é o que importa.

(A fada madriña cen anos despois na casa da familia coa que vive)

Velaiquí tedes aos seus amigos

Durmir cen anos e facerse vello sucede todo a un tempo, por iso, se vedes un froito fermoso, non o pensedes, collédeo; pero, elexide ben. Non é sempre máis fermoso o que mellor aspecto ten...

ATA LOGO

2007-08-04T01:57:00.000-07:00
VOU DESCANSAR UNS DÍAS. VOLVO AXIÑA. UN BICO A TODOS E MOITAS GRAZAS POLAS VOSAS VISITAS.

BLOGOMERÓN: PATA FEA

2007-07-28T04:13:00.000-07:00
Aquí estou. Enriba da artesa. Pero quen é esa pailaroca que mira seguido. Meu deus¡ Non podo seguir aquí dentro. Vou estoupar¡ Ouh, que fai ? É parva? Se move todo¡ Que mareo. Que vomito. Heille meter o peteiro nas meixelas. Para xa¡ Cuidaaaadooo¡¡¡ Son un ovo¡ Flipante. Pensa que son ... Incríbel, véxoo todo a través deste cárcere. Non respiro. Vou afogar... quen son todos estes? Estou rodando¡ Sinto que vou escaAAAAACCHHHAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRRRR¡¡¡
CHASCARRASCHÁS.

Palmira naceu no mes do noso Señor, a carón dunha fonte pequena situada á beira do camiño por onde André paseaba as vacas. Pertencía a unha saga de ánades transhumantes que traballaban nun circo como malabaristas pero ela non sabía nada diso. Palmira era claramente un bebé abandoado. Non atopaba familiares coñecidos por ningures...
Ao cabo duns días chegaron ao Val di Orras un grupo de patos amarelos ben bonitiños, co peteiro limpo e as plumas batendo no ar. Celebraban unha festa.
Jeremy, o máis grande de todos, achegouse a ela e preguntoulle:
-E ti, de quen ves sendo?
Non houbo resposta. Palmira non sabía quen eran os seus pais. Jeremy observouna atentamente con aire de suficiencia e engadiu: - Es ben fea¡ Como te chamas?
-Palmira, dixo algo tímida, podo ir con vós?
Jeremy dixo que sí e levouna cos seus irmáns. Estes nin lle miraron á cara. Cando lles falaba non lle contestaban, como se non falase niguén. Comprendeu entón que non a querían no seu clan. Sería porque era fea? Sería porque non a coñecían? Sería porque eran tontiños de todo? Como non entendía nada e non estaba a gusto, colleu o bolsiño de Zara Animal e marchou para a cidade. Pensou en operarse, reducirse o peteiro ou tinxir a plumaxe. Non o fixo. Vós pensaredes que esta pata se transformará nun cisne fermoso pero estades nun erro. Palmira era unha pata dos pes á cabeza. Así que non cabe esperar un regreso toda chula, rodeada de cisnes¡
Que fixo entón? Meteuse a cantante nun pub do barrio chinés. Alí coñeceu a un can moi simpático que fixo dela toda unha intérprete do Bel Cuácntico. Actuaba todas as noites. O seu espéctaculo acadou moita sona entre os noctámbulos. Pouco a pouco o seu aspecto foi cambiando e convertiuse na pata máis sexi do local polo que era moi demandada como compaña de cans, patos, lobos e demais animais.
Un bo día Jeremy chegou ao bar e tralo espéctaculo quixo deitar con Palmira. Parecíalle tan glamurosa...
Palmira díxolle que esperara un chisco, que tiña que cambiar a plumaxe toda e meteuno coas ocas, un grupo radical feminista de ánades. Elas quitáronlle as plumas e organizaron un festival orxiástico. El berraba coma un tolo pero xa era tarde, as ocas estaban enriba del e metíanlle o peteiro por todas partes. Logo deixárono só, no medio do recinto. Estaba feito polvo. Mallaran nel coma tolas. Palmira compadeceuse e levouno con ela. Cuidouno e deulle de comer. El preguntábase seguido porque lle fixeran iso, porque o trataran tan mal. Sería porque era de fóra? Sería porque non era un ganso? Sería porque eran tontas?

A soberbia, como o desprezo, é un conto xa moi vello. Estade atentos e dádelle sempre ao corazón o mellor alimento.

BLOGOMERÓN: OS TRES PORQUIÑOS

2007-07-21T04:00:00.000-07:00
(Lucho, Xoán e Troulón, fotografía tomada nos anos sesenta no festival infantil de fin de curso:Porcallada )

Alá polos anos setenta a familia Boullona vivía nunha casa de pedra no medio do monte, a poucos quilómetros de Pireira, unha cidade enorme. Nela vivían papá Boullón, mamá Boullona e os tres pequenos Boullóns: Lucho, Xoán e Troulón.

Eran felices xuntos, garantízovolo. O problema comezou cando Lucho, o máis astuto, tomou a decisión de independizarse. Pretendía mercar un apartamento de solteiro no que levar á porquiña Trini, a súa moza.Mamá Boullona e papá Boullón levaron un bo disgusto pero o drama da separación familiar só acababa de comezar porque os outros dous irmáns, Xoán e Troulón, tamén decidiron marchar. Querían ser libres, non dar explicacións a ninguén e facer da súa vida o que lles petase. Tras varias semanas de busca impenitente partiron un sábado pola mañá.

Lucho atopou un piso céntrico de cor vermella moi chuliño e Xoán e Troulón mercaron un a medias na Rúa dos Porcos, a carón da igrexa. Todo transcurriu con normalidade durante as catro primeiras semanas pois sentíanse moi satisfeitos da súa adquisición. O problema comezou coa festa de inauguración que Lucho e maila súa moza deron no seu piso. Invitaron a moita xente e entre os invitados coouse Xenxo, un lobo macarra de todo. No medio da festa o tal Xenxo colleu á Trini e levouna ao baño, para meterse unhas raias, dixo. Trini era unha porca con moito vicio e ao lobo non lle costou moito convencela. Xa no interior foille ao morro con todo descaro e meteulle a lingua ata o fondo da gorxa. A Trini bruaba como unha tola, ben contentiña pero, cando xa estaba a piques de acadar o éxtase... Bum, zampouna. Só quedaron os restos do vestido rachado e as unllas dos pes. Cando Lucho caiu na conta de que Trini estaba desaparecida buscouna por toda a casa ata que chegou ao baño e comprendeu todo. Inmediatamente pensou en avisar aos seus irmáns pero estes xa estaban no balcón probando as pirulas que lles ofrecía Xenxo e, antes de que puidese evitalo, Luchiño viu como o Lobo e Caperuchiña arratraban os cadáveres polo corredor. O noso porquiño berraba deseperado cunha dor afiada no peito que o asfixiaba. Despois ficou en silencio, espantado. Ninguén facía nada, todos os invitados rían indiferentes.
Entón Lucho lembrou aquel western que tanto lle gustara, " Inferno de covardes", e como Clint Eastwood, agarrou o látego que Trini gardaba no armario da habitación e bateu no lobo cunha forza inusitada. "Sofre mamón, devólveme a miña moza¡" O resto dos invitados cantaron con el "ou te revolverás entre o pó dun pica-pica". Xenxo non parecía resistirse, é máis, gustáballe. Sobre todo se Caperuchiña vermella estaba diante, como así era. Imaxinade a escena: Lucho desfeito, Trini no bandullo, Caperuchiña drogada perdida e os convidados facendo o coro... Unha situación do máis absurdo, como vedes. O noso amiguiño choraba coma un tolo e, cando xa daba todo por perdido, o sanguinario e masoquista a un tempo vomitou botando á Trini fóra da boca. Si señor este conto ten final feliz... ou non. Non sei, non estou moi segura de se o consideraredes así xa que Trini marchou correndo da casa con Caperuchiña Vermella e abandoou ao pobre do Lucho. O porqué?... Imaxinádelo vós.

Velaiquí outra historia dos tres porquiños, contádea polos camiños