PERFUME DE ABANDONO

DÁDEME UNHA FRAGANCIA DE HORAS ESTENDIDAS NUN MANTEL e non vos aferredes ao pasado, non queirades abotoar o tempo entre as herbas,
acariñando erubescencias que xa non poden figurar no rosto difuminado no tempo...
Existe na nosa vida un denso perfume de abandono, un cheiro que afoga, un presente que tememos
e as aristas da conciencia estalando.


O perfume a visita e algúns prazos esquecidos baixo as faldras.

Quérote amor,
quérote amar e boto a lingua fóra e non escoito ese aroma que te anuncia
e xa creo que non te vexo ou que non me existes pel adentro,
porque pór o nariz contra ti para lamber as dimensións desa calor túa
é xa o meu alento a miña luz e as palabras esquecidas.

Prestádeme unha flor, a que sexa,
eu farei o amor co ar marabillado que sae da súa gorxa incandescente.

E ti meu ben

pásame a lingua polas nubes do meu rosto de mica estarricada neste placebo sentimental
e ule todos os sentimentos que teño incrustados nas tempas, como nenúfares protestando,
"que te amo amor que cheiro a dor e non te das conta"

DECODIFICANDO

RESTOS E O QUE NOS IDENTIFICA.
GÚSTAME POÑER O NARIZ AO CARÓN DO LEITE FRITO e compartir ese ar delicioso contigo, estendida na cociña,
esmagando mañás e beixos rotos
coas mans abertas .
Teño unha fame de mil anos cando maquillas
a miña epiderme desas fragancias abandoadas sobre min.
E ardo tanto contra ti...
ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ESE PERFUMEQUE NOS DELATA, QUE BOTA BRISA POLA BOCA,
ese sabor a marmelo,
con negros e verdes,
con branco e marfil...
Non ter olor é unha imprecisión de lonxanía que nos bota ás aforas. Nada máis fermoso que o que desprenden as rosas, ou ese líquido de améndoas que metemos na pel, tralo baño nunha noite que nos adentra nesa soidade de escuro satin, para deixarnos logo e mollar a pel de medo e fríos...

O afundimento da educación

Saiu onte na Voz de Galiciaun artigo de Xosé Carlos Caneiro que non ten desperdicio. A única pega é que está escrito en castelán. Non pasa nada, somos libres, ata alguén que escribe tan ben en galego pode facelo en castelán...
Pois ben, nese artigo comentaba Caneiro aspectos da educación dos nosos rapaces, que realmente é terríbel. Dígovolo eu, que son profe.
A culpa, como dí X.C, é un pouco de todos que non intentamos rachar cos valores que están a triunfar grazas á caixa tonta que aniquila o pensamento duns pais e nais cansos que non teñen nin forza para sacar ao seu fillo de diante do televisor.
Triunfan os "triunfiños", aspirantes a artistas, e a mala educación dos concursantes de "Gran Hermano" que teñen un protagonismo impresionante entre os adolescentes. Incríbel, seino, pero certo.
As rapazas e os rapaces dos institutos levan nas carpetas as fotos deses habitantes da casa máis admirada da televisión.
Parece que só o diñeiro sexa útil. Cartos, cartos e cartos. O éxito rápido, sen esforzo. Ser un interesado polas artes ou a política non vende entre os futuros adultos e adultas. Resultado? Estes nenos e nenas cuestiónanse a autoridade dos que lles damos clase.
Eu, como non teño a todos os rapaces xuntos porque dou unha optativa, non teño moito problema pero os de linguas e mate... danme mágoa. Soportar aos cativos nalgúns centros é un auténtico problema.
X.C fai unha boa análise da situación e ponse no lugar dos mestres ou dos profes e imaxina a titánica tarefa de educar a nenos que cren que Zorrilla é unha... putilla?
Grazas dende aquí por este artigo e por comprendermos.

YOLANDA LÓPEZ

Mañá, a poeta Yolanda López presenta o seu libro na sala Granell. Deberíades ir porque é bo, é potente, ten forza e contido. Yolanda López é unha nova poeta que ten moito que dicir e ademáis PINTA¡¡¡ Eu creo que será unha presentación amena na que poderedes desfrutar das poesías de Yolanda recitadas polos seus amigos e das ilustracións do poemario que estarán expostas para vós.
"Obertura sen heroe" (Yolanda López)
Sala Granell
Mércores 22 de novembro ás 20:00

ESA LINGUA QUE ESQUECEMOS

Temos un país e temos unha lingua pero cada vez temos menos falantes e isto require o esforzo de todos. Por favor falade galego. Empregade a vosa lingua e facede patria e matria.
Eu confésovos que fun educada en castelán e nese sono españolista vivín moito tempo ata que descubrín a importancia da memoria, nese momento, caín na conta de que era unha víctima deste matrix en castelán que nos botaron enriba nos colexios canda nenos e que, se amaba a miña patria, tiña que facer da miña lingua unha bandeira e loitar por ela. Levo seis ou sete anos falando galego e síntome cada vez mellor.Algunhas veces emprego o castelán, é certo, pero cada vez menos. O principio resulta raro facer o cambio, parécenos radical pero non é así.

"TEMOS UNHA FERIDA DE LINGUA FUXINDO,
UN CAMPO DE SEMÁNTICAS REXEITADO
e tantos froitos abandoados nesas leiras
explicadas nunha lingua allea,
que deberiamos baixar á terra e pedir unha desculpa
por non escoitar os cantos,
a carón das rochas,
por cada palabra que se perde na area ...
... E parece que nos gusta esmagar a memoria
e cambiar os acentos nun baile de andrómenas,
facendo da mentira un baile,
A NOSA VERGOÑA.

CONMOVIDA

Hoxe dous alumnos meus contaron na clase a súa experiencia persoal no caso dos malos tratos.
Un deles foi maltratado de neno e o outro falou dunha tía que tras denunciar ao seu home por unha boa malleira perdoouno ao saír do cárcere...
Cal é a raíz? A AUTOESTIMA BAIXA.
Seguimos falando en feminino máis tarde

VIOLENCIA DE XÉNERO

O venres 24 de novembro faremos unha performance no meu instituto coas rapazas para intentar non esquecer a todas as víctimas de agresións por parte das súas parellas.
Queremos concienciar aos rapaces e rapazas de que a protesta ten que ser forte e diaria. Para iso imos facer unha árbore con follas que irán caendo ao chan cada vez que morra algunha muller. Haberá polo tanto un contador no que aparezan rexistradas todas as víctimas.
Eu son muller e amante da poesía polo tanto intentarei reflectir a miña raiva a través dos versos.
Velaí un exemplo:


METAMORFOSE DA FÉMINA
nese ar quente de nenúfares
e todas as pautas perdidas nunha casa chea de invernos.
Porque ser muller é moitas veces unha escaleira cara abaixo,
un sumidoiro preñado de negro e gris, e existe unha sinfonía de silencios agochados e unha espiral de medos asulagando
atmósferas como cataclismos íntimos
con espanto nas voces apreixadas
no sangue
como pozas infinitas.




NOTICIA : UNHA MULLER, UNHA POETA NOVA PUBLICA LIBRO ESTE MES: YOLANDA LÓPEZ. A PRESENTACIÓN SERÁ NA FUNDACIÓN GRANELL, NA PRAZA DO TOURAL O 22 DE NOVEMBRO ÁS 20:00. O TÍTULO É " OBERTURA SEN HEROE" ED. FOLLAS NOVAS.

BENVIDOS

Sede benvidos ao meu blog. Espero que non teña máis problemas técnicos e poida ir metendo os meus textos cada día. Unha aperta