TAREAS DOMÉSTICAS DE ASOR

Como todos os vernarius, sobre as 19:oo, Esmar o Cabaleiro do Infinito chegará ao navungalow de Asor. Fará o traxecto dende as terras de Noruf no seu robocal Sartestám C4,un dos mellores robocabals do mercado espacial. Con el pode ir a distintas velocidades: uniformemente acelerada, decelerada ou simplemente non ir, ficar parado e teletransportarse quilómetro a quilómetro e chegar na metade de tempo. O caso é que como Esmar é un romántico sen remedio, prefire ir lenemente, saboreando cada paisaxe, disfrutando do cheiro das flores, sobre todo das margaridas, que en Aretx son dun azul turquesa deslumbrante. Durante o camiño fai un descanso para tomar un pouquichiño de Linxel rebaixado con auga no Navuncafet de Tubuf, un androide moi simpático que sempre lle conta algún chiste. Así é Esmar, un híbrido de costumes. Ao saír do nabuncafet pensa nas cousas que lle contará a Asor e nas ganas que ten de vela. Está contento.A nosa deliberante sabe da chegada do híbrido e atópase un tanto histérica... Ten que limpar todo o navungalow¡¡¡¡ Asor sempre está ocupada dende o principio da semana ata ao fin e, claro, facer unha limpeza en profundidade é algo que a atormenta día tras día.Non quere estar ao servicio do seu navartamento como unha escrava. Máis ben ten que ser ao revés, el ten que estar ao servicio de Asor. Unha deliberante coma ela non pode estar tan pendente de cousas tan absurdas como limpar. Porén como , no fondo lle remorde a conciencia, dispón as cousas para proceder ao acto de purificación medioambiental doméstica.

PROCESO DE LIMPEZA ASORITA

1º Meditación profunda

2ºExercicios de relaxación na escuridade

3ºConexión musical rítmica( a música suave quítalle as ganas)

4ºEncendido do robasistent Z5

Cando ten todo listo e xa está mentalizada deixa que a música penetre no seu cerebro asorita. Entón ponse en marcha o seu lado máis prosaico: Asor-limpadora.

Mirádea ben: disfrazada como as antiguas traballadoras do fogar de hai uns tres mil anos. A ela parécelle que lle dá máis realismo ao asunto e, xa que ten que desenvolver un papel que non lle gusta nada, mellor botarlle un pouco de coña ao asunto. De todos os xeitos, este traballo non é tan duro. Conta co apoio do seu robasistent, un regaliño que lle fixo a súa nai, Asor Lía, sabedora do malestar que sente con estes labores.

Robasistent Z5 é un minirobot que fai de todo: varre, plancha, quita o pó, fai de aspiradora... Só a louza se lle resiste. Pero non importa, o peor queda feito. O único problema é que está programado para protestar cando hai moito pó e claro, Asor ponse tola cando lle repite unha e outra vez: "Pó e suciedade diversa, ácaros pola zona centro e sur, necesidade de desinfección"· A muller-mapoula ten ganas de estrampalo pero non pode. Facilítalle moito a vida.

Cando Esmar fai a súa entrada neste recinto místico purificado todo brilla e Asor luce un espléndido riso como se nada tivera pasado. O linxel está enriba da mesiña e a tertulia vai comezar.

NENO CONGOXA

Mensaxe para Neno Congoxa:

POETA, durmes nas páxinas desta rede que tecemos entre todos coma un paxariño pequeno habitado de riquezas inmensas, de tesouros como baleas inchadas de anémonas, e todavía non che demos as grazas por prestarnos as imaxes da túa CONGOXA entre liñas, baixo os tapices que luces verso a verso con tantas tormentas como che asedian na poza infinita que brúa dentro. Amamos a sutileza escrita entre ladrillos,

con veleno e acedumes de desastre...

Isto é para ti, rapaz .

NIMAJ NEBÉN

Nimaj Nebén é o menor dos asoritas, o ben amado, o que veu do río. Exégeta e librepensador que ama todas as manifestacións do pensamento.

Este asorita anda envolto nesa xuventude que nos presta a todos recunchos insospeitados de beleza. Posúe grandes dotes para as comunicacións exteriores e forma parte dunha agrupación denominada Vasos Comunicantes. Normalmente vive en OboloB, no palacio dos Salgueiros pero posúe un dos mellores borolocos do mercado co que se desplaza a Berix, o planeta contiguo a Aretx, por motivos laborais. Ten, como Asor, os ollos ovalados pero máis claros que ela. Está en plena forma física e mental pois o seu carácter tranquilo permítelle facer as cousas con xeito. Nabetse considérao moi similar a el e está orgulloso. Xa ten bastante coas presas de Asor. Nimaj Nebén preocúpase moito pola súa irmán xa que teme que un día a electricidade na que derivaron os seus derradeiros rituais acaben con ela. Asor é unha deliberante que adora a velocidade. Ir despacio consúmea, parécelle insufríbel. Vamos que por ela viaxar a velocidadeda luz é o ideal. Co tempo esta muller-mapoula, esta constructora de palabras, vai acadando máis parcelas de calma e xa case non se marea cos ritmos lentos¡
Por exemplo, cando a nosa amiga visita a Gobertrand Le Marquis, como pensades que resiste os movementos pausados deste híbrido? Pois exercitándose na Calmatio todos os días, como nós cando aprendemos a táboa de multiplicar. Cada día mellora un pouco e así xa non cansa cando o híbrido máis fermoso de todos estende o mantel e pronuncia a frase famosa: "Mira que ben estamos aquí, tranquilos".
Ao principio Asor perdía os nervios, doblaba as pernas e os brazos, como unha boneca articulada. Agora bota un riso e contesta sempre igual:" Sí. A nós o que nos gusta é estar así, tranquilos na casa". Todo é mellorábel ata o que nos parece imposíbel.

A GRAN COLISIÓN

O accidente tivo lugar nas turbulencias de Unicrom. Asor e Sennar ían lanzados cara á Tangibia. As tormentas desta zona perigosa parecían tranquilas ao saír de Komodoro pero as cousas irían cambiando conforme se achegaban a elas. Un aire frío e violento empurrou a Sennar e Asor cara á espiral incontinente de ventos enfrontados cunha forza inusitada. Asor berrou coma tola pedindo clemencia ao Gran Unicelular e o gato alado cos ollos envoltos nunha maré de bágoas clamaba: "É o fin Asor¡ Desta matámonos¡¡¡
Asor estaba asustadísima e unha febre delirante abrollou pola súa fronte ...
Realmente ían ser aspirados por estas turbulencias como miserábeis partículas de pó celeste?
Non podía ser¡ Había que facer algo¡¡¡
De súpeto as turbulencias cesaron e Sennar recuperou o movemento acompasado das súas ás... Tangibia aparecía no horizonte e os ollos da deliberante brillaban emocionados: Isix de Raisís estaría alí, onda sempre, esperándoa...
A muller-mapoula amaba a este ser metade home metade lagarto e, maliá todos os inconvintes e o natural egoísta deste anfibio, el tamén a amaba...
Ás veces o amor ofrece camiños estraños, posibilidades equívocas e nos confunde... Sennar sabe estas cousas e sempre aconsella ben a Asor, a constructora de palabras, a dos ollos de améndoa a amante das palabras.

SENNAR, O GATO ALADO DE ASOR

Aquí tedes unha imaxe de Sennar cando está quieto, cando se fai o santiño, cando non protesta, cando observa a Asor por detrás dese cristal líquido que potencia o seu aire aniñado de gatiño sensíbel e intelixente. Así é Sennar: un pillabán.
Mirade estoutra imaxe do mesmo felino. Parece outro. Asor coñéceo ben e non se sorprende de nada. Quéreo moito e cuídao ben. Dende cando se coñecen? Pois dende que Asor levaba tres coletas. Nimaj Nebén lV de Zeuquirne ofreceullo canda nena, para que tivese compañía e non pasase tanto tempo coa roboneca Yanic. Este gato procede de Berix, o planeta máis próximo a Aretx, onde vivían os híbridos. Pertence a especie dos TACX, felinos situados exactamente por debaixo dos híbridos na cadea evolutiva. Para entendermos son animais racionais, intelixentes e contumaces. Poden falar e posúen un estraño sentido do humor. Asor pásao moi ben con el, ten con quen falar no seu navungalow cando está soa. As conversas con Sennar son moi variadas porque é todo un humanista. Pero o máis curioso deste gato é que ten ás, como todos os da súa especie, os TACX. Así Asor e el realizan viaxes por todos os continentes de Aretx buscando coñecer o mundo. Normalmente realizan viaxes a Tangibia, a rexión onde viven os anfibios e alí permanecen sempre uns días. Durante a viaxe sempre discuten un pouco por nimiedades. Sennar é así, quisquilloso e un pouco desconfiado.Na derradeira viaxe case se matan. O accidente foi apoteósico. Directamente viron as estrelas.

UNHA PARTY NO NAVUNGALOW

Esta é unha boa imaxe da festa de verán que celebra Asor no seu navungalow para confraternizar cos híbridos. Normalmente acuden todos. Gústalles a tertulia, o baño e o fantástico chocolate xelado que prepara a deliberante acompañado dunha bebida oxixenizante con sabor a Linxel, unha herba aromática que medra nas terras de OboloB, na cima da Montaña Rosa, lugar no que a muller-mapoula viu a luz dese ceo trisolar de Aretx por primeira vez, tras saír despedida da gran barriga celeste. Esta herba sabe parecido ao que na terra coñecemos como limóns e ten un poder relaxante que libera endorfinas. Con esta pócima Asor engaiola aos híbridos. O único que fastidia un pouco esta recepción asorita é cando Sennar, o gato alado de Asor, non está de bo humor. Entón a festa decae un pouco pero a deliberante non se preocupa porque sabe que Sennar é moi impulsivo e logo se lle pasan os fumes contaminantes. Para que nos entendamos, Sennar ten ciumes de Esmar, o Cabaleiro do Infinito porque sabe que Asor o ten en grande estima e lle conta moitos secretos. As veces os que temos corazón amamos e odiamos, damos e pedimos... Somos imperfectos. A nosa amiga ten en conta estas cousas e procura que este gato as supere.
Na festa Asor pon os víveres e a música e os híbridos agasállana con algunha cousiña, para sorprendela. Saben que lle gustan moito as caixiñas de música así que xa a obsequiaron con varias. A máis recente que lle deron foi unha caixa azul con estreliñas verdes que ao abrila bota bicos amarelos e canta un na-na-na-ná que fai nacer dentro do que a abre un soño de arcos da vella como un feitizo de calma redentora. Sennar comeza a tertulia e Pigmalion o contrapunto. Este híbrido sempre está en contra de todo. Gústalle levar a contraria para provocar a furia da asorita. Esmar ponse nervioso, os ollos danlle voltas e as ideas bulen na súa cabeza coma tolas. Neste punto Gobertrand estende a súa maxestade de capa lapislázuli e pronuncia a palabra máxica: XARACAX.
Entón todos os híbridos fican mudos. A discusión remata. A deliberante chisca un ollo a este ser de luz e bota un riso. Gobertrand, o magno, o híbrido das cinco capas, reponde a ese riso cun brillo de azul ocular que transporta, que eleva... Esmar ponse contento, gústalle a paz.
Aquí, na terra, deberíamos ter tamén unha palabra máxica como XARACAX , que significa "somos irmáns", quizabes así perderíamos esa raiva que nos devora tantas veces.
A party continúa e Sennar comeza a estar un pouco pasado. Gústalle moito o Linxel.

UN DÍA NA VIDA DE GOBERTRAND

Gobertrand, Le Marquis, non é un híbrido calquera. El aúna todas as vontades baixo esa inmensa capa dun azul que estala nos ollos dos que o contemplan. Como sabedes coñeceu a Asor na navescoteca DIES IRAE o día da festa da Gran Escuridade, nunha viaxe anterior ao seu emplazamento definitivo nas terras de Noruf. Coñecéronse a través do comandante Ilov, encargado de presentalos para pactar acordos no que ao asentamento hibridota se refire. Este ser de luz non puido conter un riso máxico destilado a través dos seus dentes brancos e ben colocadiños. A deliberante era graciosa aos seus ollos. Ela tamén interpretou ben esa beleza que era todo un espectáculo entre as sombras. Chegaron facilmente a un acordo e concertaron o día da aretxizaxe ...

Dende que chegou a Noruf este híbrido mercou un navuncastel fantástico e cómodo no que habitar. Esta residencia marabillosa estaba sita nun dos máis fermosos recunchos de Noruf, un espacio de terra vermella, un tanto alaranxada ubicado no centro. A Gobertrand encántalle vivir alí.

Se me preguntades o que fai cada día direivos que unha morea de cousas: dirixir a civilización hibridota, ocuparse dos conflictos que debe resolver coa axuda de Esmar e comunicarse con Asor para solucionar os asuntos de política intercontinental relacionados co oxixenador que están a fabricar As Coeurs Ouverts, xa sabedes.

Pero de todas as actividade que practica, que son moitas, unha das súas preferidas é a observación do crecemento das plantas. De todas as flores cantas hai el prefire os camelios coma este. Mercouno no mercado de Noruf e meteuno na sala central do seu navuncastel. Púxolle un nome: Celerio. O máis curioso de todo é que cando Gobertrand rega a súa planta esta fálalle cousiñas en baixo... Que será o que lle conta?

ARETXIZAXE DOS HÍBRIDOS

Cando os híbridos chegaron a Noruf fixérono en navúnculos diferentes. Cada un tiña o seu. O aretxizaxe suscitou moito interese ao seu redor. As xentes preguntábanse quen eran e que viñan buscando a Noruf. Lóxico , o descoñecemento sempre xenera suspicacias. O primeiro en tomar Aretx foi Ilov(sempre será o híbrido máis atrevido de todos) Sen dubidalo baixou e mirou aos lados por ver que había. Atopou unha morea de xente ao seu redor contemplándoo alucinada, como se fose doutro planeta e, realmente érao...

Non vos sorprendades que así é.

Os híbridos non son oriundos de Aretx. Proceden de Berix, o planeta contiguo. Fuxiron de alí porque estaban fartos dese clima frío. Berix, aínda que contiguo a Aretx, áchase a unha distancia considerábel deste último. Por iso a luz solar é escasa e unha escuridade grisácea e triste invade os continentes berixitas.

Ilov foi a que determinou a necesidade da viaxe e do coñecemento doutros modos de vida distintos aos seus. Soubo dos aretxitas por medio de Asor III de Zeuquirne, coa que coincidiu nunha viaxe que a deliberante realizou a Berix con Nimaj Nebén.

No primeiro encontro, este híbrido ficou anestesiado contemplando á nosa amiga envolta nun tule verde mar marabilloso. Ela sorriu ampliamente coas cousas de Ilov. Realmente este ser hilarante e divertido lle parecía fantástico. Caéronse ben. As áreas da risa dos seus cerebros permaneceron íntimamente ligadas. Así son as empatías: a sincronía dun prodixio que nos envolve, algo que tira de nós, un fío invisíbel de harmonías coincidentes. Actualmente están separados por un mar inmenso pero entre eles existe unha corrente que aínda dinamiza todo malia a auga salgada desta terríbel separación. Ningún híbrido máis logra tanta risa de Asor e ela xamais esquece iso.

Pero sigamos atentos a este aretxizaxe.

Tralo descenso de Ilov baixou Gobertrand, Le Marquis. Ao baixar estirou a capa dourada e díxolle a Ilov: " Estas persoas deben irse. Ilov, indícalles o que deben facer".

Despois baixaron Pigmalion, Imaj e Esmar, O Cabaleiro do infinito.

Asor III de Zeuquirne recibiunos cos brazos abertos ante a presenza do Gran Unicelular. Relizaron o Festexo Unitarista e conciliaron as crenzas de ambos pobos. Nabetse fixo entrega a Gobertrand do manto asorita e do Libro Sagrado, " O Gran Cartapacio". Entonaron melodías de amizade e a partires dese momento a civilización hibridota é sempre ben recibida polo clan dos deliberantes. Así son as alianzas, a unión de pobo e vontades.

IMAJ, A CARICIA DO VENTO

Hai un espazo baleiro entre as cousas e o corazón de Imaj. El é todas as loitas, todas as ganancias , todo o esforzo. Ten no xesto un aire de entrega, como se agasallara cun segredo pequeniño pequeniño cada vez que mira. De cando en vez bota un pouco de lume polos ollos, pero logo o apaga. Asor entrou na súa cova de incertezas e meteu dentro todas as harmonías que este talento evasivo agochaba, como se non tivese nada que dicir... Porén posuía tantas caixas cheas de imaxes cicatrizando...
Tiña caixas verdes como se metese dentro mares de amor e xenerosidade, caixas azuis, rebentando frío e soidade, e caixas laranxas como festas abroullando na súa cabeciña ben poblada do que realmente interesa: a patria íntima.
A Imaj caéronlle os raios da dor enriba dos ombros e parecía que se perdese entre a brétema, entón Asor abriu as mans e lle regalou un cetro, asorita e libre, para que repousara nel. Dende as derradeiras tormentas de Komodoro, híbrido e deliberante comparten as horas da tarde que anuncia unha primavera de tempos estourando margaridas caprichosas afundidas polo desexo. A amizade que inauguran ten forma de taza, redonda e capaz de estender a forza en todas as direccións.
Asor está tan contenta de ter este amigo¡ El, coma Esmar, o Cabaleiro do Infinito, enchen a
Comunidade Asorita de orgullo. Rifosor está especialmente contenta con Imaj porque axuda a Asor para que lle poña rosto ás palabras. Preguntarédesvos onde vive pois está claro, aresidencia de Imaj acháse próxima ao templo de Noruf. É un nabungalow pequeno pero nel hai unha porta amarela que se abre para que o híbrido poida atravesar con ela o tempo e recibir o ar que o trouxo ata Noruf porque Imaj é o fillo do vento, do agarimo, da liberdade. Un bo amigo.

TRIBULACIÓNS CÍTRICAS( CONTINUACIÓN NA RAIÑA VERMELLA)

Son laranxa e estou ben contentiña de selo. Gardo dentro unha risa aberta como un sol para prestar un ánimo inusitado nun día gris. Teño milleiros de pingas conformando a miña esencia entre doce e amarga. Gústame compartir mesa con outros alimentos e crear toda unha galería de cores facendo do día a día un modo alaranxado de disfrutar. O meu nome orixinario é "narangah" que en sánscrito significaba veleno para elefantes. Debe ser porque algún destes animais enormes, empurrado pola gula, comeu tantas que rebentou. Pero non quero meterme nestes asuntos de estirpes tan pouco beneficiosos para a saúde mental e orixinar máis guerras intestinas entre laranxas, mandarinas e clementinas. Somos todas unha dinastía de cítricos en revolución. A nosa pretensión? Rematar coas empresas esmagadoras que fan de nós zume... E que zume¡ De todos os xeitos tampouco quero falar diso. Hoxe apetéceme contar cal é a miña situación na cociña de Belisaria. Belisaria é a dona da casa na que me atopo dende hai uns días, unha casa enorme por certo. Neste palacio gastronómico de hortalizas convivindo tiven algúns problemiñas: a serie da laranxas ás que pertenzo por xenética, non me aceptan. Din que son demasiado grande e non caibo no cestiño. Isto paréceme dun autoodio incríbel. Como poden rexeitarme? Se non me coñecen¡ Elas que din loitar unidas contra a opresión¡ Son eu acaso unha opresora? Non. Ignoran todo de min e necesitan ubicarme nalgures e eu non deixo porque non me dá a gana e punto. Como vou meterme eu agora nun cadradiño estreito? Eu son cítrica en expasión, son libre... Como vedes a situación é realmente incómoda e por momentos faime sentir mal. Querería que todo fose diferente pero a vida é, como dicía o outro, unha caixa de sorpresas. Xamais podemos saber que vai pasar. Sendo así as cousas, tomei unha determinación, farta xa de tanta estulticia: mergulleime cos pimentos. Mirade canta variedade.

PIGMALION

Velaí o mestre, o instructor, o fundador de dominios cimentados nunha estraña necesidade de preponderancias inútiles, velaí o protector: Pigmalión.

Cando Asor topou con este híbrido percibiu nel un raro desexo de ser, de prevalecer, pero a simpatía que lle inspiraba fixo que rexeitara estas ideas. Considerou que eran supersticiosas, propias dunha iniciada. Tendo isto en conta, Asor proxectou demoras para profundizar no coñecemento deste personaxe, ambiguo no que a bondade se refire. Foi creando lazos invisíbeis que sostiñan ese prodixio de empatías coincidentes, de razóns discutidas á sombra das árbores de Noruf e co tempo comprendeu a realidade: Pigmalión era un diletante.

O feito de ser un diletante no misticismo asorita provocou en Pigmalión unha furia de titáns contida que verquía en Asor por medio de censuras rancias e despropósitos. Este híbrido ten un sentido do ridículo fóra do común que non lle permite avanzar. É superado polos seus pupilos en todo, sobre todo no concepto do perdón e o amor. El non quere perdoar, nin esquecer, nin pedir axuda. Como se estes sentimentos o rebaixaran de categoría. No seu lar non florece a tenrura nin a piedade e o seu concepto de amizade pretende aristocracias absurdas que Asor non vai consentir XAMAIS. Malia todo ela quéreo e desexa que este híbrido recapacite, que non perda a perspectiva. Moitas veces ten medo a contarlle cousas porque o odio que alberga no corazón non lle permite comprendela e pretende sempre sometela ao seu imperio de razóns inexistentes. Ela fai rituais para que este ser que tanto a axudou nun pasado esqueza a dor, deixe as bolsas todas no lamazal e bote un riso completamente libre. Ten poucas esperanzas e intúe que unha dor vai inaugurar un baleiro novo. A autolatría ten estas cousas.

C'EST LA MUSIQUE

Nina simone

Os temptations

James Brown(este é o seu corpo incorrupto, como o brazo de Santa Teresa)

Funkadeli

Oh Sam Cooke

De Marvin estou namorada.Son un pouco necrófila.

O cantante de Jamiroquai(abaixo) Como está e que música¡¡¡

Non sei meter música no meu blog. Non teño nin idea pero gustaríame compartir con vós as miñas preferencias. Son estas: a música negra (funk, rithme and blues, soul) e a fantástica fusión que disto e do house e a música rock progresiva fai Jamiroquai.

Hai moitos máis grupos e cantantes, Mikel Jakson co seu "Of the wall" é boísimo, para min.

Pois polo de agora xa está. Esta é a miña homenaxe á música. Ah¡¡ Esquecía SUPERTRAMP e PINK FLOID(este último aínda que non me gusta tanto, recoñezo o seu valor)

A ÍNTIMA CONSCIENCIA

Cando Asor III, da estirpe dos deliberantes, recibe a visita do Cabaleiro do Infinito, elabora toda unha antoloxía de xabrón que son enigmas e delirios trepidantes de ríos como magmas de auga quente sobre o corpo espido. Hai moitas cousas que Asor pode considerar mentre se magmatiza nese baño que é xa un ritual de aloumiños. A ESTUPIDEZ, por exemplo, é un fenómeno social moi estendido que a sorprende e estoura unha morea de seismos nos tabiques asoritas. Nunha sociedade de liberdade e desenrolo que loita por acadar a igualdade e a xustiza aínda existe unha aureola de levidades e coroas desterradas que pretenden beber todas as manifestacións de osíxeno, como se non tivesen suficiente co que lles corresponde por respirar. En Aretx non hai osíxeno para todos así que están a construír unha industria de potencial acuístico que bota O2 dende A Montaña Rosa. Marabillosa esta iniciativa das Coeurs Ouverts fronte aos Repugnantes.
Os Repugnantes, eses insidiosos apátridas, envelenan coa súa lama noxenta todos os recunchos verdes que aínda quedan en Aretx. Son malos. Profundamente satánicos e voraces cando se trata de rebentar felicidades alleas pero malia o poder que teñen, malia todo o encono por crear perxuízo ao seu redor, estos repugnantes non sempre triunfan. Hai en Aretx outros seres puros como a transparencia da auga, As Coeurs Ouverts.

Mirade ben e fixádevos ben nelas. Brillan radiantes entre insectos, fermosas sereas de augamar envoltas nunha cola maxestuosa que as define: heterodoxas, libres, mater maxestades,poderosas, heliófilas, candentes na súa tibieza de augas envolvendo o líquido salgado, XENEROSAS.

Aman a beleza que as comunica e NON TEÑEN MEDO. Gardan no interior do mar a chave da caixa galeánica que lle entregaron a Asor para que escriba papeis de encanto e desencanto, de lidias e loitas, de fel e claridade... Posúen esa Arca de Alianza e non se estremecen na envexa nin na cobardía inusitada de princesas contrapostas.

Atención aos Repugnantes, feos coma todas as almas suxas, rezumando sentimentos enfermos, cinismos con aristas de cristal vello, fedorentos. Cheiran mal. Apestan. Ocultan todas as sincronías da maledicencia detrás das portas pechadas cunha premeditación amarela que deslumbra, que dá noxo. Morden nos soños con alfinetes afiados como estiletes que retorcen ao tocar a superficie desa fantasía que devora nas nubes todo un paraíso de colores. Hai quen cré que por obviar aos conxéneres que molestan a súa existencia acada todas as cumes da supremacía pero NON É CERTO. Hai un "certo olor a podrido" entre bombas, unha conxura de necios, unha negra sombra tralo silenzo impostado.

AsorIII de Zeuquirne, a descendente de Nabetse I de Zeuquirne e de Asor Lía, a artista, vai pronunciar un discurso solemne e irreverente, fecundo e caústico, unha revolución máis antiga e pouco vangardista que todas as vangardas detentadas polos poderosos que trafican nas artes: Bienaventurad@s os últim@s por que el@s serán os primeir@s.
Emar, o Cabaleiro do Infinito protexe a Asor e a todos os Aretxitas desa infamia que é coma unha poza sinistra que envilece e deturpa. El é todos os soños de color rosa, todas as esperanzas, a fidelidade feita bonbóns de soda na calexa estreita que asfixia a Asor. Algún día a deliberante entregará a flor de lis, heráldica e raíña coma un ovo fresco , para que Esmar ocupe o seu sitio de privilexio.
PUM PUM PUM PUM
A muller-mapoula abre as portas todas, O Cabaleiro as posibilidades. Fabrican xuntos o néctar licuado. Beben.

O NAVUNGALOW DE ASOR III

Velaiquí unha boa imaxe de Komodoro, a rexión na que habita Asor III, a iniciada deliberante, a muller-mapoula, a constructora de palabras...
Dende había algún tempo, esta asorita vivía nun recanto deste edificio e alí ordenaba os tesouros de tantos e tantos invernos. O primeiro en visitar á nosa amiga foi o Anfibio. Din que a maldade persevera apuntalando ás víctimas e parece que así é pois este personaxe cravou en Asor mil anos de escuridade, pero ela rebentou as luces todas das estrelas e construiu esta casa, o Navungalow asorita, feita de ladrillos e marmelo.
A Asor gústalle envolver a soidade de mobles e tapices e facer da dor un decorado vermello, coma un bote de tomate frito. Sempre vivira intensamente os ritmos da vida para non ficar abandoada entre cartas e fotografías rotas ao xeito dunha actriz de cinema mudo derrubada. Para construír a casa tivo certas dificultades. Non se sentía segura. Entón Pigmalión axudouna a buscar dentro todas as enfermidades da tristura que lle amputaban a iniciativa, a vontade. Lenemente foi situando a certeza entre as súas cousas persoais máis sagradas , preparou unha pala, o formigón de chocolate, o ladrillo, o marmelo e fundou a vivenda soñada, esa casa na que instalar a súa imaxe, ela mesma.
Dende que rematara a construcción do Navungalow, Asor recibía semanalmente a visita dun dos híbridos máis determinantes na súa vida: Esmar, o Cabaleiro do Infinito.
Ambos bebían pócimas de ambrosía trastocando as palabras, xogando con elas coma fortalezas inexpugnábeis. Era tan divertido compartir as horas con Esmar...

A PROCESIÓN ASORITA

Hoxe é un día GRANDE en Aretx. Os tres soles xiran arredor de si mesmos e constrúen circuliños con nubes de pólvora estelar que parecen margaridas iracundas como volcáns latexando nun magma maldito para denunciar todos eses delitos que non somos quen de explicar...

Nabetse I de Zeuquirne porta unha túnica derramándo a poesía toda. Nas mans ten un libro: "Os mellores textos da alma". Neste libro aparecen as palabras dos mais graves e sesudos amadores deste planeta recóndito e esquecido de todos. Asor Lía I de Zeuquirne trae consigo o pincel( ese co que pinta cadros no navungalov de Asor) e debuxa no centro do templo Ans Nitram unha muller de tres cabezas, unha especie de hidra espiritual que alimenta o corazón dos aretxitas máis incrédulos. Esta hidra denomínase A Divina Tripolar, amante do Divino Polar. Habita no interior do Palacio de Xeo, enriba das nubes, e normalmente non se comunica cos aretxitas. Só o fai nas ocasións especiais. O Día da Palabra érao, por iso estaba alí, para ler expresións fermosísimas con cadansúa cabeza, algo así como se nós lésemos un poema a tres voces. Rifoasor II de Zeuquirne é a primoxénita dos asoritas. Leva un manto de adxectivos sobre o seu pelo e acariña melodías de seda coa sutileza dunha mariquiña axitando fresas como un furacán de sifón estalando nas paredes, nos muros, nas liberdades oprimidas. Mira de esguello a Asor, para que non se dilúa entre metáforas ... E a nosa amiga, AsorIII de Zeuquirne ,que fai mentres tanto? Oh Asor¡¡ Asor camiña sobre os poemas como Cristo sobre as augas. Está en trance verbal, eleva as mans ao ceo e busca nas nubes a esencia do signo, o intrínseco veleno de amar o ritmo que dorme nos sintagmas cando estala un verso e outro e outro máis. Detrás de Asor ven Nimaj Neben IV de Zeuquirne, o menor dos asoritas, o ben amado. Nimaj Neben leva os cartapacios con todos os códigos que Asor non é quen de descifrar. Poderíamos dicir que é unha especie de exégeta, librepensador e cibernauta empedernido. Normalmente realiza viaxes ao exterior de Aretx e comunícase cos Bericx, os navegantes do universo. Trala procesión asorita van os híbridos. Eles tamén celebran a sintaxe. Despois cantarán e beberán todos as pócimas do encantamento, como un xeito de chin chin de sinestesias abroullando nas bocas abertas como buratos na montaña rosa, onde aniña a orixe, o principio, o verbo que nos define e prefigura. OS ARETXITAS DESÉXANVOS UN FELIZ DÍA DA POESÍA

ESMAR, O CABALEIRO DO INFINITO( primeira parte)

Para comprender a natureza dun híbrido como Esmar fai falla observar a delicadeza suprema deses ollos,ás veces austados, que engaiolan coma bolboretas latexando entre a concordia e a desintegración. Esmar ten medo á morte, un pouco coma todos. Por iso gústalle pasear polo interior do templo de Noruf, entregarse ao silenzo e alí facer a súa ofrenda: unha promesa de coraxe e amizade. Cando todos bailan el permanece atento aos movementos do ruxe-ruxe tribal, interésanlle especialmente.Renuncia Á Gran Escuridade pero navega nela nun xeito de banbán que retorce dentro coma se dunha goma se tratara... E tira, e tira e a e sssss t iiiii r a.Esmar é un pouco como un boneco de densidade atlántica que se resiste a caer. Ás veces parece que vai rachar todos os decorados que o asedian nesa maré de ideas contrapostas fluctuando. Porén Asor confía nese potencial liberador que o sacude de cando en vez e sabe que vai saír da súa gaiola. Cando falan dá a impresión de que xamais se entenden, pero non é certo. O que sucede é que non saben tocarse.

Para que coñezades ben a este personaxe é necesario que teñades visitado algunha vez o inferno da dúbida, da inseguridade. Se é así de seguro creredes como Asor que o híbrido Esmar sairá da súa crisálida e botará fóra todo o seu talento vivificador.

A ESCURIDADE, ASOR E GOBERTRAND

As luces foron cedendo paso e os ritmos deixaron un espazo ao silenzo. Entón a iniciada deliberante abriu os brazos para botar a liberdade no escuro, recibir chispas de enerxía. A divinidade da noite, tan ansiada polos Aretxitas, ten unha cor de negra inexistencia que brinda posibilidades no oculto, ás agochadas dun ceo trisolar, vidente, case revelador.Todos somos capaces de hercúleas promesas no berce dos soños e feitizos noctámbulos, chegamos mesmo a crer no ronsel de andrómenas que nos cinguen un corpo a piques de abrir o sexo trepidante, inchado de furia, unha furia que sacamos da boca como nun delirio inusitado e procaz. Neste escenario catárquico de misticismo rebentando balsas e balsas de falsa necesidade, Asor cedeu ante o desexo e durmiu no van dese ANFIBIO aterrador... Escuros grises lazos de pernas como brazos enormes amando danzas malditas. Porén, no medio de tanta insurrección e protesta, a indolencia vital non sempre ocupa todo o sitio. Hai ocasións nas que un estraño pode aparecer e prestarnos un pouco da súa luz, como se dun corpúsculo estelar se tratara. Así chegou Gobertrand á vida de Asor, como un nenúfar na cloaca, como unha cadencia de baladas na estación do inverno, entregando o compromiso de non ceder ante a veleidade dos transeúntes de enrugado xesto. Gobertrand é o híbrido máis fermoso de todos. Parece coma tocado pola maxia dos deuses. Eu diría que ten no seu ollar unha dozura que acariña lenemente cada movemento. Gústalle percorrer distancias, ás veces absurdas para manter un lugar seguro. Compartiu moitas tardes dende aquel encontro místico na festa da Gran Escuridade. Agora hai tempo que non se ven. Asor foi mala, mala, mala. Sí señores, a deliberante asorita, Asor III de Zeuquirne cometeu un erro e Gobertrand está moi enfadado. No silenzo da distancia inaugurada hai un tempo pérdense os dous nas lembranzas dun futuro por realizar...

ARTIGO PUBLICADO EN LA REGIÓN O 8 MARZO

OS MIL E UN DÍAS DA MULLER

Es muller? Es traballadora? Hoxe é o teu día porque o 8 de marzo todas falamos en feminino e celebramos a nosa condición de muller operativa, productiva e activa política e culturalmente. Hai uns anos parecíame que este día, coma o da violencia de xénero, non servían para moito e non tiña moi claro que deberamos facer un acto solemne para lembrar que, ao fin e ao cabo eramos cada día máis pringadas… Explícome: a muller, como xa sabedes, foi obviada na sociedade dende tempos inmemoriables( Se digo antes da era cristiana pásome?) pois o seu labor cinguíase ao ámbito doméstico e fóra, o que se di fóra, non traballaba, ou sí, nas leiras coma unha burra e, ata esas leiras, era o sitio máis lonxe onde unha muller podía chegar para realizarse. Iso sí, aínda hai quen dí que non temos forza física para levar pesos. En fin, que falar non ten cancelas, como diría a miña avoa. Porén, nesta actualidade de cerimonias e días de teriamos que estar ben ledas porque todo cambiou pero se o pensamos ben non é para tanto: agora traballamos dentro e fóra. As nais de familia son, na meirande parte dos casos, as que que se fan cargo dos fillos, falan cos titores, van con eles ao médico, realizan as tarefas da casa … Algúns cabaleiros pódense sentir incómodos ao ler este artigo e dicir que o tema é recorrente. Créanme, non o é. A teimuda realidade fainos saber que non e preséntase ante nós ironicamente, con certo aire de traxedia porque unha non entende que esteamos así, neste baleiro de sexismo disimulado despois de tantos anos de loita e de mulleres valentes, atrevidas e intrépidas como a inglesa Mary Wollstonecraft quen sacou á luz no 1972 a primeira obra para pedir a igualdade entre homes e mulleres, ou Valentina Tereshkova , a primeira astronauta. Pero non fai falla ir ata Inglaterra ou a antiga URS, neste país no que vivimos, galegas ilustres como Rosalía de Castro, xa foron víctimas do machismo literario, por exemplo, tan interesado sempre en discernir dous tipos de literatura: unha de primeiro orde, a que fan eles, e unha literatura de segunda orde, feminina por suposto, feita como din moitas desas rémoras masculinas do pasado, dende o útero clamando en verso “mamá quero ser artista” etc etc etc. Porque eles entón dende onde se supon que escriben? Dende onde din que lles nacen os pensamentos máis profundos?

Unha mágoa, un auténtico desastre entre endecasílabos e versos rachados. Polo tanto, se as cousas están así nas mentes de persoas máis elaboradas que pasará noutros sectores da sociedade? Precisamos do oito de marzo e do nove e do dez… Precisamos de que nos nomeen biónicas, descremadas, libres, dun respecto auténtico, de camaradería e apoio, non de condescendencia. Iso para os débiles e quen dixo que nós o foramos?

ASOR HOMENAXEA A CARLOS CASARES

Marcos Valacárcel convocou a todos os habitantes da blogosfera para facer unha homenaxe ao escritor, articulista e académico Carlos Casares. Valdeorosa quere sumarse a esta invitación para lembrar ao escritor de XOGUETES NUN TEMPO PERDIDO (premio Galaxia e premio da Crítica Española).
Hoxe, no liceo ourensá terá lugar un acto no que máis de 50 persoas lerán os seus textos xornalísticos. Na derradeira páxina do Galicia Hoxe Valcárcel asegura que ademáis dun bo escritor era unha excelente persoa é un gran tertuliano. Seguro que sí. Ten que ser apaixoante xuntar cultura e bondade. Non sempre van unidos. É unha mágoa.


De Carlos Casares hai na casa familiar este libro de contos A GALIÑA AZUL, editado por primeira vez no 1968. Meu pai, moi preocupado sempre por darmos a coñecer a Galicia matria de tradicións, lingua e lendas marabillosas, mercou este libro para min metendo toda a imaxinación galega dun cráneo tan privilexiado... Lémbrome desa galiña que facía COCOROCO, moi afrancesada ela pois case fai coma os galos franceses cuxo berro ven sendo algo así, COCORICO...

OS HÍBRIDOS : OS NOMES

Asor III fixo a súa entrada en DIES IRAE cun aire de evasión como perdida nun labirinto convulso de ideas e teorías sen rematar sobre a concupiscencia dos arextitas. De todos modos a escuridade estendía a maxia pola navescoteca como purpurina brillante e cegadora... A liña estaba marcada. Asor reinaba entre OS HÍBRIDOS como unha especie de flor dos encantamentos. Eles queríana coa cotidianidade da mansedume, con cada reflexión exposta mantel a mantel como un grolo de feitizos e liberdades. Ela tamén lles quería ben porque xamais podería esquecer todo o tempo que lle prestaron para coser ben as chagas e bordar proxectos novos de aloumiños e pasteis de arandos. Chegou ata eles por medio de Ilov de Améndoa Central, o constructor da gargallada e os periplos. Ilov puña música e enchía os brazos e pernas de perfumes e afeites. Era como unha Alicia marabillosa e marabillada. Asor e el paseaban xuntos á beira dese mar da zona de Noruf, tan verde, tan azul. Ilov conduciuna ata a súa tribu e púxoa en contacto con todos eles:
Esmar, Pigmalion, Gobertrand e Imaj.
Antes da Guerra Civil en Noruf, estes eran os dirixentes políticos e a Asor III de Zeuquirne parecíalle ben así. Ao principio foi o silenzo. Observárona con atención. Co tempo puxéronlle un cetro, agasallárona con flores e colmaron todas as súas necesidades de risa e paz.


O ANFIBIO: Vou meter baza. Eu a estes todos non os soporto. (Ela sábeo e faimos tragar sempre que pode. "os híbridos son tan graciosos, son tan bos, son tan listos..." O que son é gilipollas ho¡)Xa está ben. Voulle meter un bramido a Asor que cando vexa saír o lume pola miña boca xa veremos quen é mellor se eles ou eu.

ASOR: Isixxxxxx¡¡¡ Es un anfibio malo e traidor. Díxenche moreiras de veces que non abriras boca. Non tes ningunha razón. Deixa o conto para outra ocasión e mete o lume dentro. Levamos anos xa con esta teima. Ti ao teu. Déixame tranquila que vai empezar A Gran Escuridade.

Pouco a pouco as luces foron caendo e Asor concentrou toda a súa forza para vivir polo menos uns segundos nese magma de liberdades extremas e amar como indica a tradición Rilkeana, pechando as formas, concretando a VERDADE no escuro. Sentindo a pura esencia.