ESA PORTA CARA A INMENSIDADE

O anfibio mirou no espello cun riso acosado de dentes finos como agullas e verqueu unhas gotas de esencia de lama noxenta polo pescozo. Estaba incandescentemente fermoso¡ Si. Tiña que pór ese xesto de ledicia para derrubar as vontades alleas e facer das Caperuchiñas auténticas cobras do deserto. Asor II de Zeuquirne era a única que lle facía fronte pero xa a arrastraría cara ao profundo averno, detrás do espello...
O espello era o obxecto preferido do anfibio. A través del podía atravesar a maré de lixivias e coller a orixe, o gran punto negro de mediocridade do que abrollaba todo iso que retorcía no bandullo como un animal enfermo. De súpeto algo sucedeu, algo que o anfibio xamáis vira no seu espello : unha porta enorme aberta cara ás aforas, cara a un mundo de raro descoñecemento cunha gran luz brillando... Alí esta Asor, a deliberante, a máis fermosa das D-I-S-T-I-N-T-A-S, a gran marabilla feita ideas en expansión, como unha nebulosa que medra e medra.
..........................................................................................................................................................
Asor virou a cabeza e comprendeu que algo estraño pasaba. Alguén a observaba e o Gran Unicelular tridiversificou a súa presencia. Entón non o dudou, interrompeu a meditación e colleu a Gran L na man disposta a pelexar. Asor creu que era O XIGANTE que viña por ela, pero nada diso sucedeu. No canto de ver ao XIGANTE, atopou ao anfibio no outro lado do seu espello dando voltas coma un tolo. Parecía que ía estoupar. Entón berrou: Que fas nos meus pensamentos retorcendo a dor?. O animal viscoso e mentireiro non foi quen de contestar. Realmente a maldade non ten moita explicación.

O RITUAL

Asor sabía das miserias do anfibio e alimentaba caracois de esperanza na barriga que todo o fabrica coa ansia de facer as cousas doutra maneira.
No seu planeta, como xa sabedes, era posíbel cambiar as emocións por medio dos conmutadores, pero o de cambiar toda a realidade que conformaba a un ser vivo... Iso era algo que aínda estaba por ver. Tiña que pasar moito tempo antes de que os Aretxitas puidensen todos cambiar todo. Asor, como descendente dos Asoritas, unha tribu de deliberantes, podía acadar ese estado de tránsito cuántico e descompór a súa esencia para estender a mansedume no outro lado. Alí onde contactou coa súa xemelga, onde a realidade se manifestaba doutro xeito, onde podía verse, lerse e adquirir perspectivas novas. Oh¡ Asor¡, a máis sabia dos deliberantes, a raíña da súa beleza, a máis digna dos amigos, A VERDADEIRA. Escolleu como camiño o máis retorcido, ese que bota pedras cos brazos da cólera ante o Gran Estigma Social: toda esa maraña de fraudulentos que agochan baixo o lombo a máis pobre das miserias, A VERGONZA DE SER.
Tíñalle ganas ao anfibio. Hai que dicilo todo. Por iso o observaba no baño onde tiña lugar a metamorfose. De todos modos, ela comenzaba coma sempre e maliá todo o seu ritual: a contemplación continuada dos tres soles e a entrega dun mechón do seu pelo en actitude orante. Sempre acadaba ese momento de plenitude máxima e remataba liberando a dor.
Ao mesmo tempo que Asor meditaba, oraba e reflexionaba sobre a natureza deste animal viscoso, o espello rachaba en dous e unha porta escura se abría lenemente...

O ESPELLO DO ANFIBIO

O anfibio decidiu entrar no seu templo e contemplarse no espello. Ás veces, a beleza ten ese aire de traxedia que nos sitúa preto da hipocrisia transcendental do día a día. É como se o feito de ser guapo nos fixera merecedores de algo, como se xa non fósemos quen de diferenciar o don do mérito, do esforzo, da dedicación. Ao anfibio preocupáballe estar "decente" para saír ao exterior e ser admirado por todos. Padecía no seu ser o amargo don da beleza. Se alguén non puña os ollos nas súas mans brillantes e sinuosas... Menudo drama¡

Asor non soportaba tanta levidade inútil. Para ela o feito de ter atractivo ou non, dependía de moitas máis cousas que do aspecto externo. Digamos que para Asor a beleza era maxia, música, a man sobre a pel da desesperación no momento preciso, o riso, a modestia, a desexcentricidade, a liberdade feita palabra, oral ou escrita pero por riba de todo, A AUTENTICIDADE duns ollos abertos para crear mundos dentro doutros mundos, campos de enerxía.

Os ollos do anfibios eran dun verde silente e cadencioso, estrañamente húmidos, como se pretendesen sempre fuxir esvarando polo rosto para non facer fronte a esa realidade antropomorfa dos Aretxitas ... Desexaba agochar todos os volcáns detrás das pálpebras...

Pero non é tan doado maquillar unha realidade durante moito tempo. A verdade ten un camiño

que vai todo dereito e aparece en calquera intre.

O ANFIBIO E ASOR

O anfibio habita en Aretx dende os tempos do Gran Unicelular. É un ser sinistro ás veces, cursi e presumido outras. Xamais lle preguntaría a ninguén sinceiramente "Como estás?"Asor non o entende, mellor dito non lle apetece comprender esa idiosincrasia que é un paradigma do egoismo, un estoupido de mediocridades agochadas no baño (ese lugar no que o anfibio aproveita para amosar a súa verdadeira natureza), un xeito de libélulas danzas para amosar un interés que non existe en ningún recuncho do seu cerebro infectado de si mesmo. Nesta vida non che hai cousa peor que paliar os complexos propios degradando aos demáis. Na familia de Asor ninguén apreciaba ao anfibio. Todos querían que desaparecese da súa vida. Pero Asor púñase encendida con só velo e, claro, suspendía nas clases de meditación. O seu conmutador averiouse durante un tempo polo que non podía eliminar a raiva do seu corazón cando tiña ao anfibio diante. Solución? Consultar ao Gran Unicelular. Asor debía buscar unha solución para esa ira que a devoraba cando vía a indolencia e falsedade ao seu redor. Eu enténdoa porque a mentira en todas as súas extensións destrúe a autoestima dos que a reciben.
A Asor metéronlle as mentiras polos ollos, pola boca e craváronllas no centro do corazón cunha sutil lingua como de bolboreta asasina e ela verqueu tantas loitas contra as paredes... Agora prepara arquivos feitos con palabras e con desexo. Vai realizar a GRAN VIAXE, a viaxe única, esa forma de percorrer traqueas calexas retorcidas pola mágoa. Conseguirá despegar a cólera do traxe e ser o seu propio poema, a súa liberdade, o gran madrigal da consciencia? Mentre Asor dispón as cousas para marchar o anfibio mírase no espello. É tan, tan, sexxxxxxiiii....

O PLANETA DE ASOR

Aretx é o planeta de Asor. Ao miralo ben pódese descubrir un círculo perfecto, infectado de luz, abotoado de cores escintilantes. En canto ao tamaño poderíavos asegurar que é como dúas , que digo dúas, ata tres veces a terra. Está suspendido nun espacio alternativo que non podemos percibir, onde non existe un só sol senon tres, e brillan con tanta contundencia que xamais chega a noite. Non coñecer a noite pode parecer estraño para nós pero para os habitantes de Aretx, os Aretxitas, resulta completamente normal.
Todos son morenos e de ollos grandes como profundos espellos. O feito de ter luz natural a todas horas inflúe enormemente no estado de ánimo. Dificilmente están tristes. Asor habita nel dende o seu nacemento. Concretamente ela pertence a dinastía dos Asoritas, unha especie de místicos que practican a meditación. Nos últimos tempos Asor pasou malos momentos tralo seu encontro co XIGANTE. Por ese motivo realizou unha viaxe ata aquí. Pretendia fuxir do asedio da nostalxia e modificar a paisaxe emocional por medio dos "conmutadores", esos pequenos aparellos que permiten conmutar emocións cun só golpeciño no botón correspondente. Eu querería ter un conmutador e cambiar a ira por incomodo, a raiva por molestia, o odio por desprecio, a súplica por distancia, o olvido por perdón... Pero non é posíbel trastocar o constructo interno que nos conforma, nin sequera para Asor III de Zeuquirne, da dinastía dos Asoritas, expertos no incremento da temperanza e na eliminación das bágoas. Ela botou o corazón aos pes e perdeuse no labirinto, coma un animaliño, enrugándose, facéndose moi moi moi pequena.
Agora ten que coser as chagas para poñer o traxe novo e estirar un riso enorme coma una sandía. Todos temos chagas e ,ás veces, parece que nos gusta envolvernos nelas, como se así acadaramos a divinidade xudeo-cristiana que proporciona o sufrimento. Asor debe regresar a Aretx e mirar ese ceo trisolar. En cada sol habita unha esperanza para ela.

TODA A AMBROSÍA PARA TI

No ano das mapoulas o meu amigo non era o meu amigo, era un iniciado, un convulso inocente co espanto na mirada. Tiña o descoñecemento agatuñado no lombo e pesábanlle as ideas nos bolsillos. Miraba tanto para o chan que parecía que ía caer nas profundidades, mezclarse coa terra e ocultarse nas raíces... Era un neno, era un home, era un cabaleiro coa sensibilidade pespunteando na lanza e a literatura feita un beixo fino e doce coma os arandos. Falabamos. Destrúiamos a Molière e faciámolo de novo gobernador do riso por toda a Francia republicana, tiñamos ese poder. Visitábame todas as semanas e ,eu, republicana como son, recoñecino como monarca da Revolución Independente da Amizade. Construimos un xardín de debates e mastigamos palabras como anacos de pan fresco. Aprendeume políticas e economías e pasou lenemente a man sobre o meu espírito doente. Por aquel entón eu vivía no exilio e el me informaba da realidade social do noso país. O meu amigo e máis eu querémonos moito e ben porque sobrepasamos horizontes escuros, cheos de rochas. Atravesar camiños da súa man da menos medo. Na actualidade o meu amigo está triste porque perdeu horas embriagado pola beleza, e claro, a beleza ten ese poder de meter a ansiedade tan dentro... Eu non quero que alimente a desesperanza porque ten moitos mares que o esperan. Polo tanto sempre lle digo que ten un universo de ambrosía para el, a auga nos pes e o poder camiñar.

RESPOSTA DE ASOR

Estimada Rosa, cada vez sinto máis a túa presenza cando as cousas non van ben, e, podes crerme, nos últimos tempos ben non van. Ás veces cando te observo e vexo toda a túa enerxía e ese modo de estourar... Eu quero camiñar coma ti, sobre as augas quentes do veleno que me arde e non afogar ou desmaiar como unha margarita cursi disfrazada de Barbarella... O XIGANTE segue nese castelo e dende o sobre lacrado co seu amor diabético non voltei ao camiño retorcido, esa calexa terríbel e escura que enche as mans de negro e gris, habitando todo o espacio das aurículas de pesadume, un pesadume como de terciopelo, que non despega a súa suavidade velenífera do cume do ventre... Alugar un espacio para a ledicia é cada vez máis complicado neste ruído infernal de xente que contra-vive. Aretx é un planeta de grandes egoistas dirixindo imperios de oxíxeno. Só os ricos poden falar. A eles non lles importa que haxa máis ou menos CO2 porque teñen oxíxeno a mans cheas. Eu teño que calar moitas veces para non afogar...
Non podo seguir escribindo. Rematou o descanso.

Unha aperta:

Asor II de Zeuquirne

FOS, O CAN DE ASOR

A RELACIÓN

Fos é un can precioso. Asor mercouno nunha tenda de animais hai un ano e medio e agora vive vencellada ao cuzo coma unha nena pequena. É tan amistoso que cando ve que Asor entra pola porta salta de contento. Está toliño de todo. É marabilloso que un ser vivo celebre así a túa chegada. Así a recibía o XIGANTE cada vez que Asor se presentaba ante el. Porén á lealdade no xénero humán e á sinceiridade dos afectos quédalle moito para estar a altura do que lle quere o can a Asor. Ás veces xorde unha especie de campo invisíbel que os conecta aos dous e xa con tocarse son felices.

A DENUNCIA

Por todo isto Asor levou un disgusto enorme ao saber cun home matou dun machadazo ao seu pastor alemán. Como pode alguén facer iso pregúntase todo o tempo... Ninguén ten resposta para explicar esa brutalidade. HOMO HOMINI LUPUS?dixo espantada,pois se somos coma lobos cos conxéneres, canto máis non o seremos cos seres que consideramos inferiores.

A CARTA

Non me chegou aínda a resposta de Asor á carta que lle enviei.

CARTA PARA ASOR

Querida Asor: préocupame ese xeito que tes de abrir caixas e envelenarte de palabras... Non sabía que o XIGANTE abandoara o pracer do teu van para vivir esmagando materia ao seu paso pola vida. Coido que tes un corazón profundo e redondo como o sol que te anuncia cando me escribes cartas. Verás, alguén me comentou que deberías mirar cara a un ceo diferente, despistar ao sentimento que retorce cada unha das teas do teu traxe. E creo que ten razón. Asor, querida amiga, abre ben os ollos e non bebas máis pócimas de desencanto. Hai que ter ilusión. Eu confío no teu potencial porque coñezo o teu capital de supervivencia. Serás capaz de devorar anfibios se che meten pedras na esperanza.

Unha aperta moi forte para Asor da súa amiga:

Rosa E.

MARCHAR

Aquel domingo de finais de novembro Asor perdeu as bágoas todas, arrastrou o medo e a perda pola xanela e, sen darse conta, caéronlle enriba todas as estacións. Comprendeu que dicir dacordo encadea a dor á pata da mesa e que mastigar o alento alleo fai medrar as fendas. Ela querería ter sido capaz de mirar de frente ao XIGANTE e dicir que cometía un erro pero non foi capaz máis que de agochar a cara coas mans e encher a tristura de crisantemos. Entregou o derradeiro beixo e simplemente o deixou marchar. Pechou a porta e as palabras do frío metéronselle polo nariz, case non podía respirar. Amaba ao XIGANTE inchada de desexo pero coseu a miseria ao ventre e puxo a mágoa en pe e agora non da quitado de enriba as sabas daquel desastre. Ás veces fai como a muller da que falaba Galeano e decide abrir unha caixa para que saia todo fóra, pero só saen palabras. O medo e o amor fican no interior como esperando... E

xamais sucede nada e o fastío enche todo, e Asor xa non pode chorar. O XIGANTE colleu as bolsas, levou todo o infinito para o seu castelo de muros impenetrábeis. Son tan grandes eses muros que Asor non ten forzas para chamar... XIGANTE, XIGANTE¡¡¡ lle gustaría berrar, pero foi tan seco o ruído da fuxida que non lle saen as palabras e non é quen de encher de lume toda esa fortaleza. Amoume? Pregúntase ás veces, e unha voz lle canta dende o fondo da caixa: Aínda amor¡

AMAR

O 2007 vai empezar e todos nos entregamos aos bos desexos. Imaxinamos verquer nunha copa de cava ou do que sexa, todo o potencial de felicidade que poidamos. Parece incríbel a inxenuidade coa que nos deixamos vencer pola publicidade e o comercio dos mercenarios do Nadal... O 2007 será un ano coma os precedentes, para algunhas persoas mellor e para outras peor. A min gustaríame mellorar algunhas cousas e penso que así será. Seguro que sí. Outras cousas preferiría que non cambiasen porque como están véxoas ben. Que se pode facer? Disfrutar da festa como cada un queira e poñer un anaco de esperanza no futuro e soñar un pouco, sen pasarse, que logo ven o pranto e o rillar de dentes...

Desexo de liberación, de paz, de amizade de A-M-O-R.

Eu deséxovos moito A-M-O-R porque amor inclúe todo. Que sí, que somos amor e precisamos do amor para todo.

Amor para vivir en paz.

Amor para entregar as armas.

Amor para dar o que ferve dentro.

Amor para entretener.

Amor para fermentar.

Amor para aclarar.

Amor para comer a gusto.

Amor para esperar.

Amor para soñar.

Amor para amar.

Amar é o meu talento, díxome alguén a quen tanto amei... E foise co vento do Nadal para vivir libre, e eu non fixen nada para impedirllo. Por primeira vez entendín que amar é tamén deixar marchar.

PARA NATYARA

Quero envíar os meus mellores desexos para unha persoa que entrou no meu blog e a quen non lle dou contestadoporque ás veces líome con isto da tecnoloxía...
Querida Natyara( creo que é así como te presentas no teu blog que por certo encántame):
Espero que o nadal pase rápido e poidas disfrutar da normalidade do día a día. Eu xa empezo a estar farta deste nadal de compromiso, de bos desexos impostados e da tanta ñoñería...
Ás veces a sociedade fai unha presión tan grande sobre como temos que vivir ou, aínda peor, sobre como temos que sentir que ímos rematar tolos¡¡¡¡¡¡¡
Eu tampouco fago todo o que se esperaría de min neste pequeno mundo burgués pero xa non me sinto culpábel porque os artífices deste constructo son tan humanos coma ti e coma min, polo tanto falibles. Unha aperta moi forte Natyara.

AS DISTINTAS CARAS DA MENTIRA

As caras da infamia, da falsedade, da insinceridade, da burla negra, do baleiro máis insano, da ambigüidade, do desamor, do cinismo, da ruptura interna da idiosincrasia, da inexistencia, do pesimismo, do pánico, do abandono...

Estas son algunhas das caras deste vicio enorme que tanto nos separa dos amigos e do amor porque ambas emocións precisan da autenticidade para existir. Todos os que minten son feos por dentro e por fóra. Lede "LA VERDAD SOSPECHOSA" de Juan Ruiz de Alarcón, resulta interesante.(En la boca mentirosa es la verdad sospechosa)

O crecemento do nariz é a maneira de facer trascender ao exterior a fealdade da miseria que vive na alma de todos os que disfrazan a súa vida doutra totalmente diferente.

A MENTIRA

A mentira é un modo de agochar todo aquelo do que non nos sentimos orgullosos, ou ben para maquillar a inseguridade e protexernos do dano que nos puideran facer os que nos rodean. De todas formas, aínda que teña unha explicación esto de mentir, a explicación non debe confundirse coa xustificación. Eu intento ser sempre real porque creo que a verdade fainos libres e a liberdade é un tópico ao que sempre debemos tender. Vivir encarcelado por unha chea de falacias é tan incómodo...
Eu coñecín a algúns mentirosos ao longo da miña vida e, sinceiramente, mesmo se nalgún tempo lles desexei o máis profundo averno incitada pola raiva, agora danme mágoa porque todos e cada un deles foron caendo polo precipicio que configuraron axudados por toda ese rede de andrómenas que ofreceron como pago á autenticidade que lles din. Eu, coma todos, teño defectos, pero de mentir... N-A-D-A. Procuro buscar sempre a verdade. Síntome mellor.É unha cuestión de egoísmo.

A ÁRBORE DO MEU AMIGO

Gonzalo puxo unha árbore na súa casa para iluminar coas luces esa casa na que vive dende hai un ano. Para decoralo, pediunos aos seus amigos que mercasemos dous adornos cada un. A min pareceume unha idea xenial pero como son despistada fun das últimas e darlle os meus adornos; un papá Noel sentado cunha cesta e unha caixiña vermella a carón da árbore. Dende onte o salón brilla, e o silencio case desaparece... Maldito nadal que fai sentir mal a todos os que están sós, lonxe da familia ou dos amigos, ou ben aos que perderon algún familiar e non poden celebrar o nadal todos xuntos. Quero adicar este post a todos eles para que as carencias non lles rouben a esperanza de sentir ledicia...
Ás veces parece que hai cousas que xamáis suceden como atopar un traballo, ter un fillo, curar dalgunha enfermidade, atopar o amor, porén, como dicía a miña avoa, todo chega. Só hai que ter PACIENCIA.
Comede moito e bebede moito esta noite¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡
Eu xa estou na casa, coa familia e estou contenta.

BO NADAL A TODOS, E FELIZ 2007¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡
Estades preparados para comer turrón, mazapán, tortas, lacón con grelos, chourizos, castañas, piñóns...
Eu teño pánico. Está todo tan rico¡¡
Unha aperta e disfrutade ao máximo.

A IMPORTANCIA DE COCER ACELGAS

Comproba como me fere preparar unhas verduras
como é que unha acelga
pesa máis que o resto do universo.
Observa
como me depreda este eco
de escoitar e non escoitar
na sonoléncia do meu insónio.
Esquecida
cruzo os ermos do fastío
entre dunas de impoténcia
e ausentes labirintos.


Acelgas.

(POEMA DE CHUS PATO)



A importancia de cocer acelgas é ENORME, como as ganas de vivir sen esa brisa gasificada que se presenta na metade dun día entre claro e escuro, porque, ás veces, o feito de preparar unhas verduras convírtese en algo transcendental para ese silencio que reproduce a auga cando comeza a ferver.
Estar na cociña esmaga a nosa alma cando non existe xa a espera, cando vemos o bafo agochando a realidade que fica calada trala xanela. Por ese motivo cocer unha acelga pode ser determinante, definitivo, un feito de codicia existencial, un desexo de trasladar o corpo a esa dimensión que nos sitúa no ar, no punto máis álxido da poética dos fogóns e estalar en burbullas redondas e ser palabras molladas esvarando polo rosto...

O UNIVERSO EN TRES GOTAS DE AUGA

GOTA DA LUZ

GOTA DA VIDA

GOTA DA ESCURIDADE

Todo o universo está metido en tres gotas de auga, gotas como esta que poden caer diante de vós sen que vos deades conta. Eu sentín medo cando compredín que todo o grande é tan pequeno e que, o pequeno pode ser enorme. Lembreime dun soño recorrente que tiña canda nena. Era un soño raro e convulso, un pouco coma min, frenética nas precipitacións que me anticipan ata os desexos ou os imposíbeis. No meu soño eu viaxaba dunha culler pequeniña ata unha culler xigante e nesa viaxe sofría unha metamorfose que me permitía medrar para ser xigante ou minimizarme nunha rosa pequeniña para habitar na mesma miseria desa c-u-l-l-e-r-c-i-ñ-a anana. Paréceme que o universo debe ser algo así, algo que se fai grande ou que case desaparece nunha viaxe de estrela en estrela para caer diante de nós cada día... En todo caso, nacer e morrer é a mesma viaxe que a destas gotas de auga? "Pañales y mortaja" que diría Quevedo...

UNHA VIAXE SINGULAR

Todo o universo nos mira e está esperando unha resposta. A ver decide, queredes nacer?
Todos os humanos calaron e ASOR non soubo tampouco que dicir porque sabía da existencia da vida da súa antimateria no caso de saír da barriga universal que a proxectaría ÁS AFORAS...
ASOR tiña un contacto interestelar que lle permitía saber da lasitude da súa xemelga, deses tempos enfrontados batendo niso que dan en chamar xanela... A xanela, pensou ASOR, iso que din que serve para mirar... Pero por esa xanela non se ve ben... non se ve ben...
Non, ASOR, non querería nacer, preferiría ficar detrás do muro da inexistencia. Que fariades vós?

ASOR VIROU CARA AO CEO E COMEU TODAS AS ESTRELAS PARA QUE A LUZ HABITASE NESE ESPACIO QUE SABÍA LLE MEDRABA NUN RECANTO DO ESÓFAGO. SEMPRE É BO FACERSE O MORTO CANDO VIVIR NOS RESULTA COMPLICADO.

Canto desexamos a luz para vivir pero que viaxe tan longa temos que facer para que se instale nas nosas vidas e afogue todas as sombras que nos asombran...
Existe o espanto? Eu creo que o máis parecido ao espanto é ese intre non que nos decatamos de que estamos concentrados nas verduras que cocemos coa fame aberta en canal, ou tendendo a roupa e mirando as gotas que caen e rexistran para nós todo universo dentro. E como pode caber todo o universo dentro dunha pinga de auga?

UN RISO, DOUS RISOS, TRES

Un riso é o xeito que temos de manifestar a ledicia, a satisfación, o ánimo... Hoxe é sábado e o día está un pouco gris de máis.Cando iso acontece perdo un pouco as ganas de facer cousas e voume ás miñas adentras onde me revolvo ben a gusto e me desfago esmagada entre as ideas. Sei que non é bo, e claro, busco solucións.Entón penso: que podo facer para que a brétema non bote o alento sobre min? Botar un riso, dous risos, tres... Chamar aos meus amigos, comer con eles e falar do que importa ou do que non, pero sobre todo dar amor coa mirada e ler o afecto nos xestos e deixar que ese clima cálido que xorde entre a boa xente meta risos por riba da mesa, mentres tomamos café. Un riso, dous risos, tres, e toda a paciencia do mundo para entender que non sempre as cousas saen como un quere.